Στην πολιτική τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Εκεί, όταν ένα εγχείρημα αρχίζει να δυσκολεύεται, όταν τα ακροατήρια δεν ανοίγουν όσο περίμενες και όταν ψάχνεις επειγόντως καινούργιες δεξαμενές, ανακαλύπτεις ξαφνικά κόσμους που μέχρι χθες δεν βρίσκονταν ακριβώς στην πρώτη γραμμή των ενδιαφερόντων σου.
Και κάπως έτσι φτάσαμε στη Σιμωνόπετρα.
Ο Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε την Πέμπτη (1/10) στο Άγιο Όρος, δώδεκα χρόνια μετά την προηγούμενη επίσκεψή του, και επέλεξε ο ίδιος να μοιραστεί στα προσωπικά του social media φωτογραφίες από την παρουσία του εκεί. Μάλιστα, συνόδευσε την ανάρτησή του με τον στίχο του Θανάση Παπακωνσταντίνου «Ψέλνεις στη Σιμωνόπετρα κι ακούγεται στον Άδη…».
Ωραία όλα αυτά.
Μόνο που ο Φαροφύλακας έχει καλή μνήμη.
Το 2008, στην εκπομπή «Η άλλη όψη» του Μανώλη Κοττάκη, ο τότε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε δηλώσει ότι δεν είναι θρησκευόμενος. Και όταν η συζήτηση έφτασε στο ενδεχόμενο να μπει σε εκκλησία, είχε πει κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον: «ακόμα κι αν το θέλαμε, δεν θα είχε νόημα να το κάνουμε μπροστά στις κάμερες».
Οι εποχές αλλάζουν, βεβαίως. Οι άνθρωποι επίσης. Και δικαίωμά τους.
Μόνο που τώρα μπορεί να μην υπήρχαν τηλεοπτικές κάμερες μπροστά του, υπήρχε όμως η κάμερα που παρήγαγε το υλικό το οποίο ο ίδιος επέλεξε να ανεβάσει στα social media. Και στην εποχή του Instagram και του Facebook, καμιά φορά μια προσωπική ανάρτηση ταξιδεύει περισσότερο από ένα τηλεοπτικό πλάνο.
Ο Φαροφύλακας περίμενε ότι κάποια στιγμή η ΕΛ.Α.Σ. θα επιχειρούσε να ανοίξει την πόρτα και προς περισσότερο κεντροδεξιά, συντηρητικά και θρησκευόμενα ακροατήρια. Ότι θα ανακάλυπτε την Εκκλησία, την Ορθοδοξία, το Άγιο Όρος και όλους τους συμβολισμούς που τα συνοδεύουν.
Δεν περίμενε, όμως, ότι θα φτάναμε τόσο γρήγορα από τη «νέα Αριστερά» στη μοναστηριακή ζωή.
Και όταν η διεύρυνση αρχίζει τόσο νωρίς και προς τόσο διαφορετικές κατευθύνσεις, ο Φαροφύλακας δικαιούται να αναρωτιέται μήπως τα πράγματα δεν πηγαίνουν ακριβώς όπως τα περίμεναν. Γιατί όσο ψάχνεις ακροατήρια προς το Κέντρο και προς τα δεξιά, υπάρχει κίνδυνος να αφήσεις ξέμπαρκο το κομμάτι από την άλλη πλευρά.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα.
Από τη Σιμωνόπετρα στους δρόμους υπάρχει απόσταση
Η Αριστερά δεν χτίστηκε στα φωτογραφικά ενσταντανέ. Χτίστηκε στα συνδικάτα, στις απεργίες, στις πορείες, στις διαδηλώσεις, δίπλα στον εργαζόμενο που συγκρούεται για τον μισθό και τα δικαιώματά του.
Στη ΔΕΘ είδαμε στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. να συναντούν εκπροσώπους εργαζομένων και συνδικαλιστές. Είδαμε συζητήσεις, επαφές, φωτογραφίες. Αυτό όμως που δεν έγινε ευδιάκριτο ήταν ένα ισχυρό, οργανωμένο πολιτικό μπλοκ της παράταξης μέσα στη μεγάλη κινητοποίηση.
Και δεν είναι μόνο η ΔΕΘ.
Στις εργατικές κινητοποιήσεις το τελευταίο διάστημα βλέπουμε συχνά στελέχη να εμφανίζονται, να συνομιλούν, να φωτογραφίζονται, να κάνουν αναρτήσεις. Θεσμικά και πολιτισμένα. Αλλά η Αριστερά δεν είναι μόνο «ήρθαμε να σας ακούσουμε».
Είναι και «είμαστε εδώ μαζί σας».
Και εδώ ακριβώς αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον η σύγκριση με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Γιατί μπορεί να πέρασε όσα πέρασε, μπορεί να πληρώνει ακόμη τα λάθη, τις διασπάσεις και τις περιπέτειες των προηγούμενων χρόνων, όμως στην προσπάθεια ανασυγκρότησής του δείχνει τουλάχιστον να θυμάται πού βρίσκεται ένα μεγάλο κομμάτι του φυσικού χώρου της Αριστεράς. Στη ΔΕΘ είχε ανακοινώσει οργανωμένη συμμετοχή στο συλλαλητήριο των συνδικάτων, με δική του προσυγκέντρωση.
Και αυτή η επιλογή έχει πολιτικό περιεχόμενο: άλλο να συναντάς τους εργαζομένους σε ένα γραφείο και άλλο να βρίσκεσαι οργανωμένα δίπλα τους όταν κατεβαίνουν στον δρόμο.
Και την ίδια στιγμή έχουμε την άλλη εικόνα.
Τον Αλέξη Τσίπρα στη Σιμωνόπετρα. Τον άνθρωπο που κάποτε έλεγε ότι, ακόμη κι αν ήθελε να μπει σε μια εκκλησία, δεν θα είχε νόημα να το κάνει μπροστά στις κάμερες, να ανεβάζει ο ίδιος χρόνια αργότερα στα προσωπικά του social media τις φωτογραφίες από το Άγιο Όρος.
Δικαίωμά του, ασφαλώς.
Αλλά στην πολιτική οι εικόνες είναι μηνύματα. Και όταν αλλάζουν τόσο πολύ οι εικόνες, ο Φαροφύλακας δικαιούται να αναρωτιέται αν άλλαξαν και οι αποδέκτες του μηνύματος.
Η Καινή Διαθήκη, πάντως, διαθέτει ένα εδάφιο που έχει αντέξει περισσότερο από όλες τις επικοινωνιακές στρατηγικές:
«Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί…».
Βαρύ;
Ίσως.
Αλλά αφού φτάσαμε μέχρι το Άγιο Όρος για πολιτικούς συμβολισμούς, ας ανοίξουμε και λίγο το κατά Ματθαίον.
Ο Φαροφύλακας, άλλωστε, δεν εξομολογεί κανέναν.
Απλώς φωτίζει τις αντιφάσεις.
0 Σχόλια