Ξαφνικά στη ΝΔ έγιναν Αντί- Μερκελιστές... - Γράφει ο Λάμπρος Παπαδης

 

Η παρουσία της Άγκελα Μέρκελ στην Αθήνα και η πρόσφατη συνέντευξή της με αφορμή την έκδοση της αυτοβιογραφίας της, προκάλεσαν μια ξαφνική έξαρση αντιγερμανικών εξάρσεων στις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας και των κυβερνητικών στελεχών. Μια έξαρση υποκριτική και πολιτικά κατευθυνόμενη, που αποκαλύπτει για ακόμη μια φορά το διπλό –αν όχι τετραπλό– πρόσωπο ενός πολιτικού Ιανού, όπως λειτουργεί η Νέα Δημοκρατία σε ό,τι αφορά τη μνημονιακή περίοδο και τις σχέσεις της χώρας με τη Γερμανία.

Η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, τόσο στο βιβλίο της όσο και στις δηλώσεις της από την Αθήνα, αναγνώρισε ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν παραπλάνησε κανέναν, ότι προσήλθε ρεαλιστικά στη διαπραγμάτευση του 2015 και ότι τελικά έκανε αυτό που έπρεπε για τη χώρα του. Αυτή η παραδοχή δεν είναι απλώς μια προσωπική εκτίμηση – είναι πολιτική αποδόμηση ενός ολόκληρου αφηγήματος της ΝΔ, που για χρόνια επιχειρούσε να δαιμονοποιήσει τον τότε πρωθυπουργό, φορτώνοντάς του όλες τις αμαρτίες της μεταπολίτευσης.

Ας θυμηθούμε: πριν από το 2015, ο Τσίπρας για τη ΝΔ ήταν «ο δραχμιστής», «ο τυχοδιώκτης», «ο αντιευρωπαϊστής», αυτός που «έπαιζε τη χώρα στα ζάρια». Μετά το 2015, βαφτίστηκε «ο κωλοτούμπας», «ο δημαγωγός», «ο υποκινητής του σκανδάλου Novartis» — όλα αυτά από μια παράταξη που δεν δίστασε να σπιλώσει θεσμούς και να κουκουλώσει σκάνδαλα για να διατηρήσει το αφήγημα της ηθικής υπεροχής.

Ξαφνικά, λοιπόν, τα στελέχη της ΝΔ θυμήθηκαν ότι η Μέρκελ και η Γερμανία «μας επέβαλαν μνημόνια», ότι «ζήσαμε ταπεινώσεις, συσσίτια και κοινωνική εξαθλίωση». Τώρα το ανακάλυψαν; Ή μήπως τώρα βολεύει να «θυμηθούν» την ιστορική αλήθεια επειδή η ίδια η Μέρκελ –η οποία στο παρελθόν ήταν για αυτούς πολιτικό ευαγγέλιο– δεν ακολούθησε το παραμύθι τους;

Η πραγματικότητα είναι ενοχλητική: η Νέα Δημοκρατία ήταν ο πολιτικός βραχίονας της λιτότητας. Με πρωθυπουργούς τον Αντώνη Σαμαρά και αργότερα τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στήριξαν το δόγμα της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» που υπαγόρευαν το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες. Στις ίδιες αίθουσες του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, στις ίδιες συνόδους με τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, αποφασίζονταν πολιτικές που τσάκισαν τη μεσαία τάξη και διέλυσαν κοινωνικά δικαιώματα. Δεν τους θυμόμαστε τότε να αντιδρούν με οργή ή με “αντιγερμανικά” ξεσπάσματα. Το αντίθετο: υπάκουοι και πρόθυμοι υπηρέτες των εντολών.

Τι συνέβη τώρα και η Μέρκελ έγινε η «κακιά» της υπόθεσης; Πολύ απλά, έθιξε το κατασκευασμένο πολιτικό προφίλ της ΝΔ, που στηρίχτηκε στην πλήρη αποδόμηση του πολιτικού αντιπάλου. Η πρώην καγκελάριος δεν χάρισε τίποτα – είπε την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας διαχειρίστηκε τη δυσκολότερη στιγμή της σύγχρονης Ελλάδας με ευθύνη και τελικά απέτρεψε την άτακτη χρεοκοπία. Η παραδοχή αυτή από τη γυναίκα που επί μια δεκαετία υπήρξε η πιο ισχυρή φωνή της Ευρώπης, αποτελεί ηχηρό ράπισμα στο πρόσωπο μιας κυβέρνησης που χτίζει πολιτικές καριέρες πάνω σε φτηνές επικοινωνιακές μυθοπλασίες.

Και για να μην ξεχνιόμαστε: όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει μονίμως «ανήξερος» –για τις υποκλοπές, για τις παρακολουθήσεις, για την κρίση στον ΟΠΕΚΕΠΕ– θυμίζει πως η επιλεκτική άγνοια είναι βασικό εργαλείο επιβίωσης για το πολιτικό του περιβάλλον. Ο Τσίπρας, τουλάχιστον, πήρε αποφάσεις και τις υπερασπίστηκε. Ο Μητσοτάκης απλώς… «δεν ήξερε».

Η ΝΔ μπορεί να αλλάζει προσωπεία για να διατηρεί την εξουσία, όμως η ιστορία –ακόμη και μέσα από τα απομνημονεύματα μιας Γερμανίδας πολιτικού– έχει ήδη αρχίσει να αποκαθιστά τις ευθύνες και τις αλήθειες. Και αυτή η ιστορική αποκατάσταση ενοχλεί. Γιατί χαλάει το ψέμα.