Απέναντι στις πολιτικές ήττας για το κλίμα – Άρθρο του Χάρη Δούκα και του Μανώλη Χριστοδουλάκη στα “ΝΕΑ”

 

Μια ουσιαστική πολιτική παρέμβαση υπέρ της ευθύνης, της διαφάνειας και της βιώσιμης διαχείρισης των φυσικών πόρων συνιστά το άρθρο του Δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα και του Μανώλη Χριστοδουλάκη, Βουλευτή Ανατολικής Αττικής και Κοινοβουλευτικού υπεύθυνου του Τομέα Περιβάλλοντος του ΠΑΣΟΚ, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”. Με αφορμή τα πρώτα καταστροφικά δείγματα της κλιματικής κρίσης για το φετινό καλοκαίρι και τον τρόπο που η Ευρώπη και η Ελλάδα επιλέγουν να τα διαχειριστούν, οι δύο πολιτικοί αναδεικνύουν ένα κρίσιμο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν μπροστά σε μια τόσο καθολική απειλή να πορευόμαστε με αβάσταχτη ελαφρότητα;

Η διαπίστωση είναι σαφής και ανησυχητική: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, παρά τους 2.300 θανάτους από τον καύσωνα σε 12 ευρωπαϊκές πόλεις την τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου, επιλέγει να μειώσει τη φιλοδοξία των κλιματικών της στόχων, υιοθετώντας τεχνάσματα όπως η προσμέτρηση εκπομπών που θα μειώνονται σε τρίτες χώρες. Την ίδια ώρα, η πρόταση για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο αφήνει τις πόλεις στο περιθώριο, μειώνοντας τους πόρους για έργα ανθεκτικότητας και πρόληψης, ενώ αυξάνει κατά 500% τις δαπάνες για την ευρωπαϊκή άμυνα.

Η Ελλάδα, σημειώνουν οι συντάκτες, έχει πληγεί σφοδρά τα τελευταία χρόνια από φυσικές καταστροφές. Ξηρασία σε Πελοπόννησο, Κρήτη και δυτική Στερεά Ελλάδα, απώλεια του 50% των αποθεμάτων νερού στην Αττική – όλα καταγεγραμμένα από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών. Παρ’ όλα αυτά, ο ενεργειακός και περιβαλλοντικός σχεδιασμός της χώρας παραμένει στα χέρια λίγων και συχνά ακατάλληλων, ενώ κοινοτικοί πόροι κατασπαταλώνται ή μένουν ανεκμετάλλευτοι. Ενδεικτικά, το νέο “Κλιματικό Σύμφωνο της Αθήνας”, που φέρει την έγκριση της Ε.Ε. και αποτιμά το κόστος επενδύσεων για την κλιματική ουδετερότητα στα 6,5 δισ. ευρώ έως το 2030, καταλήγει σήμερα να υποστηρίζεται από έργα με χρηματοδότηση λίγων δεκάδων εκατομμυρίων.

Παράλληλα, οι συγγραφείς επισημαίνουν τη διεθνή πολιτική οπισθοδρόμηση. Από τις ΗΠΑ και την επανεκλογή Τραμπ, που επανέφερε τις εξορύξεις, έως την Ευρώπη, όπου η άνοδος της συντηρητικής πλειοψηφίας μετατρέπει την Πράσινη Συμφωνία σε πολυτέλεια. Στην Ελλάδα, οι περιβαλλοντικές πολιτικές εργαλειοποιούνται επικοινωνιακά. Ενδεικτικό παράδειγμα τα θαλάσσια πάρκα, τα οποία, ενώ θεσμοθετούνται για λόγους προστασίας, συνοδεύονται από εξορυκτικές δραστηριότητες σε κοντινή απόσταση. Αντίστοιχα, τα μέτρα για τη λειψυδρία χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα για την υποβάθμιση του ρόλου της τοπικής αυτοδιοίκησης και την εμπορευματοποίηση του νερού.

Το άρθρο καταλήγει με σαφές πολιτικό στίγμα: «Η νίκη, για το περιβάλλον και τον άνθρωπο, θα έρθει μέσα από έναν άλλο δρόμο, ευθύνης και αποτελεσματικότητας. Ένα βιώσιμο δρόμο, που περνά μέσα από τη διαφάνεια και την αποκέντρωση. Αλλά πρώτα και κύρια, μέσα από τους ίδιους τους πολίτες».

Ο Χάρης Δούκας και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης αναδεικνύουν με τεκμηριωμένο λόγο και πολιτικό θάρρος την ανάγκη μιας ριζικής αλλαγής στην περιβαλλοντική στρατηγική. Με όραμα, αλλά και με ρεαλισμό, θέτουν στο επίκεντρο τη δημοκρατική διαχείριση των φυσικών πόρων, τη στήριξη της τοπικής αυτοδιοίκησης και τη συμμετοχή των πολιτών. Σε μια περίοδο πολιτικής αδράνειας και οικολογικού κυνισμού, το άρθρο τους λειτουργεί ως πυξίδα για μια άλλη πορεία: βιώσιμη, συνεκτική και δημοκρατική.