Η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από τη βουλευτική του έδρα δεν ήταν ένα τέλος — ήταν το προοίμιο μιας νέας αρχής. Ήταν μια κίνηση ώριμη, μελετημένη και βαθιά πολιτική, όπως αρμόζει σε έναν ηγέτη που ξέρει να διαβάζει τις εποχές και να αφουγκράζεται την κοινωνία. Ο πρώην πρωθυπουργός, αποχωρώντας από τον ΣΥΡΙΖΑ, άνοιξε τον δρόμο για κάτι νέο: για τη δημιουργία ενός πολιτικού φορέα που θα επαναφέρει στο προσκήνιο την αριστερά της ευθύνης, της δικαιοσύνης και της ελπίδας.
Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση Μητσοτάκη κυριαρχεί επικοινωνιακά αλλά δοκιμάζεται κοινωνικά, ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει να επιστρέφει όχι από νοσταλγία, αλλά από ιστορική αναγκαιότητα. Οι πολίτες, κουρασμένοι από τη διαρκή υπεροψία της εξουσίας και τη διάχυτη αίσθηση ατιμωρησίας, αναζητούν ξανά μια φωνή που να μπορεί να εμπνεύσει, να ενώσει και να σταθεί με σθένος απέναντι στη δεξιά ηγεμονία. Και, όσο κι αν ορισμένοι προσπαθούν να το υποβαθμίσουν, αυτή η φωνή παραμένει ο Αλέξης Τσίπρας.
Ο Τσίπρας υπήρξε ο μοναδικός πολιτικός της μεταπολίτευσης που κατάφερε να συγκινήσει μια ολόκληρη γενιά. Το 2015 δεν ήταν απλώς μια πολιτική στιγμή — ήταν ένα κοινωνικό ξέσπασμα. Κι αν η διακυβέρνησή του πέρασε από συμπληγάδες, οι άνθρωποι δεν ξεχνούν ότι για πρώτη φορά ένιωσαν πως κάποιος «δικός τους» βρισκόταν στο τιμόνι της χώρας. Ένας νέος πολιτικός, χωρίς δεσμεύσεις και βαρίδια, που μιλούσε τη γλώσσα τους.
Η ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα από τον ίδιο δεν είναι μια απλή οργανωτική πράξη· είναι μια πράξη πολιτικής αναγέννησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά από μήνες εσωστρέφειας και σύγχυσης, μοιάζει πια να έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Ο Τσίπρας δείχνει να το γνωρίζει αυτό καλύτερα από τον καθένα — και επιλέγει να κινηθεί μπροστά, όχι να αναμασήσει το παρελθόν. Ο νέος του σχηματισμός φιλοδοξεί να ενώσει ξανά τους δημοκρατικούς, προοδευτικούς και κοινωνικά ευαίσθητους πολίτες, εκείνους που σήμερα νιώθουν πολιτικά άστεγοι.
Σε αυτό το νέο ξεκίνημα, ο Αλέξης Τσίπρας δεν χρειάζεται να αποδείξει την πολιτική του εμπειρία. Την έχει ήδη κατακτήσει, με επιτυχίες και πληγές που τον ωρίμασαν. Η κοινωνία τον βλέπει ξανά με άλλο βλέμμα — όχι πια ως τον νεαρό ανατροπέα, αλλά ως τον ώριμο ηγέτη που έμαθε, δοκιμάστηκε και παραμένει όρθιος. Σε μια πολιτική σκηνή όπου η αξιοπιστία μοιάζει σπάνια αρετή, ο Τσίπρας έχει κάτι που δεν αγοράζεται: αληθινή σχέση με τον κόσμο.
Απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος κυβερνά με τη δύναμη της επικοινωνίας αλλά συχνά αποτυγχάνει στη διαχείριση της πραγματικότητας, ο Τσίπρας είναι ο μόνος που μπορεί να σταθεί ισότιμα. Διαθέτει την εμπειρία της εξουσίας, την ικανότητα να εμπνέει, και το πολιτικό ένστικτο που τον έκανε να κερδίσει εκεί όπου άλλοι απέτυχαν. Ξέρει να αντιπαρατεθεί θεσμικά αλλά και συναισθηματικά, κάτι που λείπει από τους περισσότερους πολιτικούς της εποχής.
Η πιθανή επιστροφή του δεν είναι απλώς μια προσωπική επανεκκίνηση· είναι μια πολιτική υπόσχεση. Σε μια Ελλάδα που αναζητά ξανά προσανατολισμό, που βλέπει τις κοινωνικές ανισότητες να βαθαίνουν και τη δημοκρατία να φθίνει πίσω από μηχανισμούς ελέγχου, ο Τσίπρας μπορεί να γίνει ξανά ο εκφραστής της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Οι επόμενοι μήνες θα είναι καθοριστικοί. Όμως το σίγουρο είναι ένα: κανένας άλλος πολιτικός δεν έχει το βάθος, την αποδοχή και το πολιτικό κύρος να σταθεί απέναντι στον Μητσοτάκη όπως ο Αλέξης Τσίπρας. Όχι γιατί είναι αλάνθαστος, αλλά γιατί είναι ανθρώπινος. Γιατί κουβαλά μια ιστορία που γράφτηκε με συγκρούσεις, με ρίσκο, με αυθεντικότητα.
Η επιστροφή του δεν είναι μια επιστροφή στο παλιό, αλλά μια υπενθύμιση ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να εμπνέει. Και ίσως, αυτή τη φορά, ο Αλέξης Τσίπρας να είναι ακριβώς εκείνος που χρειάζεται η χώρα για να ξαναβρεί την ψυχή της.
%20(1).jpg)
0 Σχόλια