Παρέμβαση Βενιζέλου για Τέμπη: «Η κυβέρνηση φέρεται ως αντίδικος των γονέων»

 

«Το μοντέλο του πανίσχυρου πρωθυπουργού δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες προκλήσεις»

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος σχολίασε τα Τέμπη με αφορμή την συμπεριφορά του Δημοσίου στην δίκη για την Σύμβαση 717.  Σε συνέντευξή του στην «Ελευθερία» της Λάρισας, ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός άσκησε δριμεία κριτική στην κυβέρνηση για τον τρόπο που διαχειρίζεται το πολύνεκρο εγκλημα των Τεμπών υπογραμμίζοντας ότι «μιλά για την υπόθεση όχι ως ουδέτερος θεσμός που σέβεται τη Δικαιοσύνη, αλλά ως αντίδικος των γονέων των θυμάτων».

Ο Ευ. Βενιζέλος επισήμανε πως αυτή η «διπλή ταυτότητα» –κυβέρνησης που λειτουργεί ταυτόχρονα ως θεσμικός παράγοντας και ως εμπλεκόμενος σε δίκη– προκαλεί βαθιά θεσμική φθορά, πλήττει το κύρος του Κράτους Δικαίου και διαβρώνει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. Αναφερόμενος στην συνολική διαχείριση του ζητήματος, σημείωσε ότι η εικόνα «αδυναμίας συντονισμού και σεβασμού των διαδικασιών» αφήνει την κοινωνία να αμφιβάλει για την ουδετερότητα και την αντικειμενικότητα της Πολιτείας.

«Το μοντέλο του πανίσχυρου πρωθυπουργού»

Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υπερτόνισε πως «το μοντέλο του πανίσχυρου πρωθυπουργού δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες προκλήσεις» υπογραμμίζοντας ότι η νέα πολιτική εποχή απαιτεί διάλογο, συνεννόηση και θεσμικά αντίβαρα. «Η χώρα εισέρχεται σε μια φάση πολιτικής ωρίμανσης, όπου η ευθύνη πρέπει να μοιράζεται και η εξουσία να ελέγχεται ουσιαστικά» σημείωσε προσθέτοντας ότι η διαφάνεια και η λογοδοσία είναι απαραίτητες για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Κυβερνητικές συνεργασίες

Αναφερόμενος στο μέλλον των πολιτικών συνεργασιών, ο κ. Βενιζέλος εκτίμησε ότι η εποχή των μονοκομματικών, αυτοδύναμων κυβερνήσεων φτάνει στο τέλος της, καθώς οι δημοσκοπικές τάσεις δείχνουν ότι η κοινωνία στρέφεται σε πιο σύνθετα πολιτικά σχήματα. Η ανάγκη προγραμματικών συγκλίσεων και κυβερνήσεων συνεργασίας, όπως είπε, «είναι πλέον αναπόφευκτη».

Μιλώντας ειδικότερα για την Κεντροαριστερά, τόνισε ότι η διαμόρφωση ενός αξιόπιστου προγράμματος συνεργασίας είναι δύσκολη, καθώς τα κόμματα του χώρου επιδιώκουν να διατηρήσουν την αυτονομία τους και να ενισχύσουν τα εκλογικά τους ποσοστά. Αυτή η πολυδιάσπαση «περιορίζει τη δυνατότητα της αντιπολίτευσης να αποτελέσει ουσιαστικό αντίβαρο στην κυβέρνηση» και καθιστά πιο απαιτητική την συγκρότηση σταθερών, συνεργατικών κυβερνήσεων.