Η παρουσίαση του βιβλίου «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα στην Πάτρα δεν ήταν απλώς μια ακόμη πολιτιστική εκδήλωση με πολιτικό άρωμα. Ήταν μια σαφής πολιτική δήλωση, μια δημόσια επανεμφάνιση με όρους ουσίας, αυτοκριτικής αλλά και ευθείας σύγκρουσης με το παρόν. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν επέλεξε τον δρόμο της σιωπής ούτε της αποστασιοποίησης. Αντίθετα, μίλησε ανοιχτά, με πολιτικό βάθος και σαφή στόχευση, θέτοντας ξανά στο επίκεντρο τη συζήτηση για τη διαφάνεια, τη δημοκρατία και το ποια Ελλάδα αξίζει στους πολίτες της.
Σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλει μια αφήγηση «κανονικότητας», ο Αλέξης Τσίπρας επανέφερε στο προσκήνιο τα πραγματικά ερωτήματα: ποιος διαχειρίζεται το δημόσιο χρήμα, ποιος σέβεται τους θεσμούς, ποιος λογοδοτεί και ποιος κρύβεται πίσω από μηχανισμούς εξουσίας. Η αναφορά του στον νεποτισμό και στη διαφθορά δεν ήταν γενικόλογη· ήταν συγκεκριμένη και πολιτικά φορτισμένη. Και κυρίως, συνοδευόταν από μια ξεκάθαρη πρόκληση προς την κυβέρνηση: να απευθυνθεί στους πολίτες και να τους ρωτήσει ποια κυβέρνηση θεωρούν εντιμότερη.
Η τοποθέτηση αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου η αίσθηση της αδικίας έχει γίνει καθημερινή εμπειρία για χιλιάδες οικογένειες. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν δίστασε να απαντήσει στις γνωστές κατηγορίες περί «βραχίων» και καταστροφής της χώρας, δηλώνοντας ξεκάθαρα: «Δεν έχουμε λάθη της κυβέρνησης, έχουμε λάθος κυβέρνηση». Πρόκειται για μια φράση που συμπυκνώνει το πολιτικό του σκεπτικό: τα σημερινά αδιέξοδα δεν είναι αποτέλεσμα συγκυριακών αστοχιών, αλλά συνειδητών πολιτικών επιλογών.
Η ομιλία του, ωστόσο, δεν περιορίστηκε σε μια αντιπολιτευτική καταγγελία. Αντίθετα, άνοιξε ένα παράθυρο προς το μέλλον, επιχειρώντας ένα πολιτικό βήμα εμπρός. «Αναλύω το ταξίδι του χθες με στόχο να προετοιμάσουμε μαζί το ταξίδι του αύριο. Χρειάζεται ένας νέος πατριωτισμός που θα παρασύρει τα κακώς κείμενα. Ένα νέο συλλογικό όραμα και ελπίδα». Η φράση αυτή αποτυπώνει μια πολιτική πρόταση που ξεπερνά τα όρια της κομματικής αντιπαράθεσης και αγγίζει την ανάγκη για μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία.
Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν η αναφορά του στην κοινωνική και πολιτική ελίτ που, όπως είπε, «ενώ οι χορτασμένοι των κολεγίων αποδείχτηκαν τελικά αχόρταγοι, έχουν μετατρέψει τη χώρα σε έναν απέραντο βάλτο διαφθοράς». Η απαρίθμηση δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνειών: «τον βάλτο των υποκλοπών, τον βάλτο των Τεμπών και της συγκάλυψης, τον βάλτο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τον βάλτο του καρτέλ στο ρεύμα, στα καύσιμα, στα σούπερ μάρκετ και στις τράπεζες που θησαυρίζουν από την ασφυξία εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών». Πρόκειται για μια πολιτική αποτύπωση της πραγματικότητας που βιώνει η κοινωνία, μακριά από επικοινωνιακές ωραιοποιήσεις.
Η «Ιθάκη», ως τίτλος και ως πολιτικό σύμβολο, δεν παραπέμπει στην αυταρέσκεια του προορισμού, αλλά στη σημασία του ταξιδιού, της εμπειρίας και της συλλογικής μνήμης. Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι η πολιτική του διαδρομή κρίνεται όχι μόνο από τα αποτελέσματα, αλλά και από την πρόθεση: τη σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα, την προσπάθεια διατήρησης κοινωνικής συνοχής σε συνθήκες ασφυκτικές και την επιμονή στη δημοκρατική λογοδοσία.
Σε μια χώρα που δείχνει να βυθίζεται στην πολιτική κυνικότητα και στην αποδοχή του «τίποτα δεν αλλάζει», η παρέμβαση Τσίπρα λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η πολιτική μπορεί –και πρέπει– να ξαναβρεί το ηθικό της περιεχόμενο. Όχι ως νοσταλγία του παρελθόντος, αλλά ως διεκδίκηση του μέλλοντος. Και αυτό ακριβώς είναι το πραγματικό διακύβευμα της «Ιθάκης»: αν η ελληνική κοινωνία θα αρκεστεί στη διαχείριση της φθοράς ή αν θα τολμήσει, ξανά, να ονειρευτεί και να συγκρουστεί.
%20(1).jpg)
0 Σχόλια