Το Κίνημα που ρώτησε αν… υπάρχει - Γράφει ο Λάμπρος Παπαδής

 

Παραπολιτικές στήλες έχουν δει πολλά, αλλά σπάνια βλέπουν έναν πολιτικό να φτάνει τόσο γρήγορα από τη ρητορική της «πρωθυπουργικής προοπτικής» στο υπαρξιακό ερώτημα της… αναστολής λειτουργίας του ίδιου του κόμματός του. Ο Στέφανος Κασσελάκης, άλλοτε πρόσωπο μιας εκρηκτικής πολιτικής ανόδου, ανοίγει πλέον ανοιχτά το ενδεχόμενο να μπει παύση στο Κίνημα Δημοκρατίας, το κόμμα που ιδρύθηκε με μεγάλες προσδοκίες, υψηλούς τόνους και ακόμη υψηλότερες φιλοδοξίες.

Η σύγκληση Έκτακτου Συνεδρίου, με όλα τα μέλη να καλούνται να αποφασίσουν για το μέλλον του εγχειρήματος, δεν είναι απλώς μια οργανωτική διαδικασία. Είναι ένα πολιτικό καμπανάκι. Ένα σημείο όπου η αφήγηση αλλάζει από το «νέο μεγάλο πολιτικό ρεύμα» στο «βλέπουμε αν και πώς συνεχίζουμε». Και η διατύπωση του ίδιου του προέδρου είναι αποκαλυπτική:

«Το Συνέδριο θα είναι για όλα τα μέλη καθώς όλα τα μέλη θα είναι ισότιμοι σύνεδροι, χωρίς ενδιάμεσα όργανα ή μηχανισμούς. Μαζί θα αποφασίσουμε εάν και πώς θα συνεχιστεί το Κίνημα Δημοκρατίας. Για την καταστατική ανασυγκρότησή του, για την οικονομική βιωσιμότητά του και για την κυβερνητική προοπτική του».

Ιδίως η αναφορά στην «οικονομική βιωσιμότητα» δεν περνάει απαρατήρητη. Για ένα κόμμα που εμφανίστηκε ως η φρέσκια, δυναμική απάντηση στο πολιτικό αδιέξοδο, το να τίθεται τόσο νωρίς ζήτημα επιβίωσης, μόνο ανησυχία προκαλεί. Πού πήγαν οι διακηρύξεις περί μαζικότητας; Πού κατέληξαν τα στελέχη που εγκατέλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύοντας ότι συμμετέχουν σε μια ιστορική επανεκκίνηση του προοδευτικού χώρου;

Κάποιοι ήδη ψιθυρίζουν ένα όνομα από το παρελθόν: Δημήτρης Αβραμόπουλος. Ένα κόμμα-κομήτης, το ΚΕΠ, που έλαμψε για λίγο και έσβησε γρήγορα, αφήνοντας τον ιδρυτή του να προσχωρεί στη Νέα Δημοκρατία. Υπερβολή; Ίσως. Αλλά στην πολιτική, όταν οι ελπίδες καίγονται τόσο γρήγορα, οι συγκρίσεις έρχονται μόνες τους. Και το ερώτημα πια δεν είναι πώς θα κυβερνήσει το Κίνημα Δημοκρατίας — αλλά αν θα υπάρχει.