O Πάνος Λαμπρινίδης για την εκλογή Πιερρακάκη στο Eurogroup: “Η Ελλάδα δεν είναι dashboard. Είναι άνθρωποι”

 

Με αιχμηρό αλλά θεσμικά τεκμηριωμένο λόγο, ο Γραμματέας της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Λαμπρινίδης-Στάχτος, παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση γύρω από την ανάδειξη του Κυριάκου Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup, θέτοντας στο επίκεντρο όχι τα αξιώματα, αλλά το πολιτικό και κοινωνικό μοντέλο που αυτά εκπροσωπούν. 

Η τοποθέτησή του αποτελεί μια ευρύτερη κριτική στο «κράτος-dashboard», στη δημοκρατική λογοδοσία της ψηφιακής διακυβέρνησης και στην οικονομία που μετατρέπει την επισφάλεια σε κανονικότητα, ανοίγοντας έναν αναγκαίο διάλογο για το ποια Ελλάδα χτίζεται για τις επόμενες γενιές.

''Η γενιά μου δεν θα ζήσει σε μια Ελλάδα-dashboard.

Ούτε σε μια Ελλάδα όπου οι παππούδες μας δουλεύουν από ανάγκη.

Κι ας ακούμε σήμερα πανηγύρια.

Κι ας μας λένε “επιτυχία”.

Κι ας χειροκροτούν μια “πορεία”.

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης εξελέγη Πρόεδρος του Eurogroup και αναλαμβάνει από 12 Δεκεμβρίου 2025.

Και κάποιοι θέλουν να το παρουσιάσουν σαν τρόπαιο: “να, δείτε, φτάσαμε”.

Εγώ θα το πω αλλιώς:

Δεν κρίνω τους τίτλους. Κρίνω την κατεύθυνση.

Γιατί η γενιά μου δεν έχει λόγο να χειροκροτά καριέρες.

Έχει λόγο να ρωτά: τι κοινωνία χτίζεται πάνω σ’ αυτές;

Και κάτι ακόμη: δεν μιλάμε για “έναν υπουργό της κυβέρνησης”.

Μιλάμε για ένα πολιτικό μοντέλο που ανεβαίνει συνεχώς — από το ψηφιακό κράτος, στην παιδεία, στο οικονομικό επιτελείο, και τώρα στην καρδιά της ευρωζώνης.

Αλλά η ερώτηση δεν είναι “πόσο ψηλά πήγε”.

Η ερώτηση είναι: πού πάει τη χώρα.

Δεν είμαστε τεχνοφοβικοί. Είμαστε δημοκρατικοί.

Θέλω να είμαι καθαρός:

Τεχνολογία στο κράτος; Ναι.

Ψηφιακές υπηρεσίες; Ναι.

Ευκολία στην καθημερινότητα; Ναι.

Αλλά…

Δημοκρατία χωρίς λογοδοσία; Όχι.

Κράτος που ξέρει τα πάντα για σένα, ενώ εσύ δεν ξέρεις τίποτα για το κράτος; Όχι.

Κράτος–μαύρο κουτί; Όχι.

Γιατί όταν το κράτος χρησιμοποιεί ισχυρά εργαλεία — δεδομένα, αλγορίθμους, αυτοματοποιήσεις — δεν αρκεί να μας λένε “δουλεύει”.

Ο πολίτης δικαιούται να ξέρει:

τι, πώς, ποιος ελέγχει, τι εγγυήσεις υπάρχουν.

Αλλιώς, το κράτος γίνεται dashboard…

κι ο άνθρωπος γίνεται dataset.

Και τότε δεν μιλάμε για πρόοδο.

Μιλάμε για μια ήσυχη, “καλοκουρδισμένη” υποχώρηση της δημοκρατίας.

“Silver economy”: άλλο δικαίωμα, άλλο ανάγκη

Ακούμε επίσης για τη “silver economy” — για μια “ευκαιρία” μέσα στη γήρανση.

Ωραία λέξη. Κομψή. Ευρωπαϊκή.

Αλλά εγώ θα βάλω μια κόκκινη γραμμή που δεν σβήνεται:

Άλλο το δικαίωμα να δουλεύεις αν το θέλεις.

Κι άλλο να δουλεύεις επειδή δεν βγαίνει ο μήνας.

Η κοινωνία δεν μπορεί να βαφτίζει “ενεργό γήρανση” την ανασφάλεια.

Ούτε μπορεί να βαφτίζει “ευελιξία” την εξάντληση.

Γιατί, φίλες και φίλοι, αν το μέλλον που μας προτείνουν είναι: οι νέοι σε μόνιμη επισφάλεια και οι μεγάλοι σε μόνιμη ανάγκη, τότε αυτό δεν λέγεται ανάπτυξη.

Λέγεται φθηνό μέλλον.

Κι εδώ είναι το πραγματικό ζήτημα: δεν είναι το πρόσωπο. Είναι το μοντέλο.

Ο Πιερρακάκης δεν είναι “τυχαίος”. Είναι το πρόσωπο ενός μοντέλου εξουσίας:

τεχνολογία χωρίς αρκετή λογοδοσία και οικονομία που μεταφέρει το βάρος στους πιο αδύναμους βαφτίζοντάς το “ευκαιρία”.

Και για να μη γελιόμαστε: δεν είναι “τεχνοκράτης πάνω απ’ τα κόμματα”.

Είναι μια μετατόπιση: από τον χώρο μίας δήθεν κεντροαριστεράς, στο δεξιό κράτος-μάνατζερ.''.

Πάνος Λαμπρινίδης-Στάχτος

Γραμματέας Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ