Από την ιστορική νίκη της 25ης Γενάρη στην πολιτική επιστροφή: γιατί ο Αλέξης Τσίπρας τους χαλάει πάλι τον ύπνο

 

Γράφει ο Λάμπρος Παπαδής

Η 25η Ιανουαρίου 2015 δεν ήταν απλώς μια εκλογική αναμέτρηση. Ήταν μια ιστορική τομή. Ήταν η ημέρα που για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας, η Αριστερά πέρασε από τη διαμαρτυρία στη διακυβέρνηση. Ο Αλέξης Τσίπρας, επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, αναλάμβανε την πρωθυπουργία σε μια Ελλάδα καθημαγμένη, κοινωνικά εξαντλημένη και οικονομικά λεηλατημένη.

Για να κατανοήσει κανείς τη σημασία εκείνης της νίκης, οφείλει να θυμηθεί τι είχε προηγηθεί. Δύο κόμματα εξουσίας, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, είχαν κυβερνήσει τη χώρα για δεκαετίες, οικοδομώντας ένα πελατειακό, διεφθαρμένο και βαθιά άδικο μοντέλο ανάπτυξης. Το 2010, η Ελλάδα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία και σύρθηκε στα μνημόνια, όχι από κάποια φυσική καταστροφή, αλλά από πολιτικές επιλογές. Από δανεισμό χωρίς σχέδιο, από διαπλοκή χωρίς όρια, από μια ελίτ που πλούτιζε την ώρα που η κοινωνία φτωχοποιούνταν.

Τα μνημόνια δεν ήταν «μονόδρομος». Ήταν η συνέπεια μιας συγκεκριμένης διακυβέρνησης. Και οι πολίτες το 2015 το κατάλαβαν. Γι’ αυτό και γύρισαν την πλάτη στο παλιό πολιτικό σύστημα. Γι’ αυτό και έδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ μια καθαρή, λαϊκή εντολή: να συγκρουστεί, να διαπραγματευτεί, να αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια της χώρας.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν εξελέγη επειδή υποσχέθηκε θαύματα. Εξελέγη επειδή εξέφρασε μια ιστορική ανάγκη: να μπει τέλος στην υποτέλεια, στον φόβο, στη μοιρολατρία. Η κυβέρνησή του κλήθηκε να διαχειριστεί μια κοινωνία σε ανθρωπιστική κρίση, με ανεργία στα ύψη, με μισθούς και συντάξεις διαλυμένους, με τη δημοκρατία τραυματισμένη. Και μέσα σε ασφυκτικές πιέσεις, με πρωτοφανή εκβιασμό από δανειστές και εγχώρια συμφέροντα, προσπάθησε να κρατήσει όρθια τη χώρα.

Δεν είναι τυχαίο ότι η περίοδος Τσίπρα πολεμήθηκε λυσσαλέα. Όχι μόνο πολιτικά, αλλά και επικοινωνιακά. Γιατί αμφισβήτησε ιερά και όσια. Γιατί δεν ανήκε στο σύστημα. Γιατί δεν χρωστούσε σε κανέναν. Και κυρίως, γιατί απέδειξε ότι η εξουσία δεν είναι κληρονομικό δικαίωμα.

Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, το σύστημα επιχειρεί να ξαναγράψει την Ιστορία. Να εμφανίσει τον Αλέξη Τσίπρα ως δήθεν «συμβιβασμένο», «ξεπουλημένο», έτοιμο για μυστικές συνεννοήσεις και υπόγειους συμβιβασμούς. Χωρίς στοιχεία. Χωρίς αποδείξεις. Μόνο με υπαινιγμούς και δηλητήριο.

Τα χρόνια πέρασαν και στις μέρες μας πλέον δεν εκβιάζουν για υπουργεία ή άλλα αξιώματα, αλλά για ρύθμιση χρεών ή για διάφορα, κάθε είδους, ανταλλάγματα. Και όταν αυτά δεν δίνονται, τότε ξεκινά η προσωπική επίθεση.

Ο Αλέξης Τσίπρας ενοχλεί, και ενοχλεί γιατί επιστρέφει. Όχι ως ανάμνηση, αλλά ως πολιτική ανάγκη. Σε μια Ελλάδα που ξαναβυθίζεται στις ανισότητες, στην ακρίβεια, στην αλαζονεία της εξουσίας, η παρακαταθήκη της 25ης Ιανουαρίου 2015 παραμένει ζωντανή. Και μαζί της, ο Αλέξης Τσίπρας. Όχι γιατί είναι αλάνθαστος, αλλά γιατί εξακολουθεί να συμβολίζει αυτό που το σύστημα φοβάται περισσότερο: ότι η Ιστορία μπορεί να επαναληφθεί – όχι ως φάρσα, αλλά ως επιστροφή.