Η Αγροτική Τράπεζα δεν εξαφανίστηκε ποτέ - Η «κακή» κληρονομιά που βαραίνει τους αγρότες 30 χρόνια μετά

 Του Σπύρου Δέδογλου 

Η επίσημη αφήγηση λέει ότι η Αγροτική Τράπεζα έκλεισε το 2012.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική.

Η Αγροτική δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά.
Απλώς άλλαξε μορφή και άφησε πίσω της μια βαριά, άδικη κληρονομιά που συνεχίζει μέχρι σήμερα να συνθλίβει χιλιάδες αγροτικά νοικοκυριά. Το λεγόμενο «κακό» κομμάτι δεν εξαφανίστηκε, δεν διαγράφηκε, δεν ξεχάστηκε. Μεταφέρθηκε σε έναν σκιώδη μηχανισμό είσπραξης, που επαναφέρει στο προσκήνιο χρέη μιας άλλης εποχής — σαν φαντάσματα που αρνούνται να φύγουν.

---

Η διάσπαση του 2012: ποιος πήρε το “καλό” και ποιος κουβαλάει το “κακό”

Το 2012 η Αγροτική Τράπεζα υπέστη μια «χειρουργική» διάσπαση, στο πλαίσιο της διάσωσης του τραπεζικού συστήματος.

• Το «καλό» κομμάτι
  Οι καταθέσεις, τα υγιή δάνεια, το δίκτυο υποκαταστημάτων και ό,τι είχε πραγματική αξία, πέρασαν στην Τράπεζα Πειραιώς, η οποία συνέχισε να λειτουργεί και να αναπτύσσεται πάνω σε αυτή την κληρονομιά.

• Το «κακό» κομμάτι
  Τα προβληματικά δάνεια — κυρίως μικρών αγροτών και συνεταιρισμών — απομονώθηκαν και οδηγήθηκαν σε ειδική εκκαθάριση.

Αυτή η διαδικασία παρουσιάστηκε ως «οριστικό κλείσιμο».
Στην ουσία, όμως, ήταν μια μετατόπιση του προβλήματος.

👉 Το τραπεζικό σύστημα σώθηκε.
👉 Οι άνθρωποι πίσω από τα νούμερα εγκαταλείφθηκαν.

---

Η PQH και η επιστροφή των φαντασμάτων του παρελθόντος

Σήμερα, το «κακό» κομμάτι της Αγροτικής βρίσκεται στα χέρια της PQH, της εταιρείας που έχει αναλάβει την ειδική εκκαθάριση των τραπεζών.

Στην πράξη, η PQH λειτουργεί ως μηχανισμός εντατικής είσπραξης παλιών οφειλών.

Η τραγική ειρωνεία βρίσκεται στον χρόνο:

• Πολλά από αυτά τα χρέη ξεκινούν από τη δεκαετία του ’80 και του ’90

• Αγρότες 60, 70 και 80 ετών δέχονται σήμερα τηλεφωνήματα, ειδοποιήσεις και νομικές πιέσεις

• Χρέη που πίστευαν πως είχαν κλείσει τον κύκλο τους, επιστρέφουν διογκωμένα

Δεν πρόκειται απλώς για οικονομικό ζήτημα.
Πρόκειται για βαθιά κοινωνική αδικία.

---

Δάνεια άλλης εποχής – συνέπειες σημερινής σκληρότητας

Για να κατανοηθεί το μέγεθος της αδικίας, πρέπει να θυμηθούμε τις συνθήκες της εποχής:

• Διαφορετική αγροτική πραγματικότητα
  Άλλες αγορές, άλλο κόστος παραγωγής, άλλο πλαίσιο επιδοτήσεων.

• Κρατική παρότρυνση
  Πολλοί αγρότες ενθαρρύνθηκαν να δανειστούν για να εκσυγχρονίσουν τις εκμεταλλεύσεις τους.

• Βαριές εγγυήσεις
  Υποθήκευσαν χωράφια, σπίτια, περιουσίες, το ίδιο τους το μέλλον.

Σήμερα, αυτές οι εγγυήσεις απειλούνται για ποσά που έχουν εκτοξευθεί από τόκους, προσαυξήσεις και έξοδα, μετατρέποντας ένα παλιό δάνειο σε θηλιά.

---

Η οργή των αγροτών και το απάνθρωπο χρονικό χάσμα

Αυτό που εξοργίζει περισσότερο δεν είναι μόνο η αναβίωση των οφειλών.
Είναι το χρονικό χάσμα.

Οι αγρότες καλούνται να πληρώσουν:

• Για λάθη ή συνθήκες μιας ζωής πριν

• Σε μια ηλικία που δεν υπάρχει πια περιθώριο επανεκκίνησης

• Χωρίς δυνατότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης

Πληρώνουν το παρελθόν
με τους πόρους ενός αβέβαιου παρόντος.

---

Συμπέρασμα: μια ανοιχτή πληγή που απαιτεί πολιτική λύση

Η «κακή Αγροτική» μπορεί να βρίσκεται νομικά σε εκκαθάριση,
αλλά κοινωνικά παραμένει μια βαθιά και ανοιχτή πληγή.

Όσο το ζήτημα αντιμετωπίζεται:

• ως λογιστικό πρόβλημα

• από εκκαθαριστές και όχι

• ως πολιτικό και ηθικό ζήτημα από το κράτος και τη Βουλή

…θα επιστρέφει ξανά και ξανά στο προσκήνιο.

Με οργή.
Με αγανάκτηση.
Με κινητοποιήσεις ανθρώπων που νιώθουν ότι θυσιάστηκαν στον βωμό της τραπεζικής σταθερότητας.

Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό:
Ποιος θα έχει το θάρρος να κλείσει πραγματικά αυτό το κεφάλαιο —
όχι στα χαρτιά, αλλά στη ζωή των ανθρώπων;