Το Σάββατο 17 Ιανουαρίου η Θεσσαλονίκη μετατρέπεται σε πολιτικό σταυροδρόμι. Όχι απλώς επειδή φιλοξενεί δύο κορυφαίες πολιτικές παρουσίες την ίδια ημέρα, αλλά επειδή αναδεικνύει με καθαρό τρόπο δύο διαφορετικές αντιλήψεις για την πολιτική, την κοινωνία και το μέλλον της χώρας. Από τη μία, ο Αλέξης Τσίπρας, με την παρουσίαση της «Ιθάκης» στο ''Ολύμπιον'', στην καρδιά της πόλης. Από την άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με τη συμμετοχή του στο προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, σε μια κλειστή κομματική διαδικασία.
Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι τυχαία — ούτε χωρικά, ούτε πολιτικά. Η πλατεία Αριστοτέλους και το ''Ολύμπιον'' δεν είναι απλώς ένα πολιτιστικό σημείο αναφοράς· είναι ένας ανοιχτός δημόσιος χώρος, σύμβολο κοινωνικής συνάντησης, διαλόγου και συλλογικής μνήμης. Εκεί, η «Ιθάκη» δεν παρουσιάζεται ως κομματικό μανιφέστο, αλλά ως πολιτικό και κοινωνικό στοχαστικό έργο. Ως μια πρόσκληση να ξαναμιλήσουμε για τον προορισμό της χώρας, έπειτα από χρόνια κρίσεων, ανισοτήτων και διαρκούς ανασφάλειας.
Επικοινωνιακά, το μήνυμα είναι ισχυρό και καθαρό: ο Αλέξης Τσίπρας επιλέγει να απευθυνθεί στην κοινωνία και όχι στον κομματικό πυρήνα. Δεν ζητά απλώς συσπείρωση· ζητά σκέψη, κριτική και συμμετοχή. Σε μια περίοδο όπου η πολιτική συχνά περιορίζεται σε τεχνοκρατικούς αριθμούς και επικοινωνιακές διαχειρίσεις, η επιστροφή στη μεγάλη αφήγηση —στο «πού πάμε» και «για ποιον»— αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.
Αντίθετα, η ταυτόχρονη παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη για το προσυνέδριο της ΝΔ αναδεικνύει ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο πολιτικής λειτουργίας. Κλειστές αίθουσες, κομματικά ακροατήρια, προσχεδιασμένες ομιλίες και θεματικές που δύσκολα αγγίζουν την καθημερινότητα του πολίτη. Την ίδια στιγμή που η κοινωνία πιέζεται από την ακρίβεια, το στεγαστικό αδιέξοδο και την εργασιακή ανασφάλεια, η κυβερνητική αφήγηση μοιάζει αποκομμένη, περισσότερο στραμμένη στη διαχείριση της εικόνας παρά στην ουσία.
Η Θεσσαλονίκη, όμως, έχει αποδείξει διαχρονικά ότι «διαβάζει» την πολιτική πίσω από τις λέξεις. Είναι μια πόλη που δεν αρκείται σε υποσχέσεις και συνθήματα. Ζητά καθαρό λόγο, κοινωνική ευαισθησία και πολιτική προοπτική. Και ακριβώς γι’ αυτό η παρουσία Τσίπρα αποκτά ξεχωριστή σημασία. Δεν λειτουργεί ως νοσταλγική επιστροφή στο παρελθόν, αλλά ως προσπάθεια επανασύνδεσης με το παρόν και το μέλλον της προοδευτικής σκέψης.
Η «Ιθάκη», ως συμβολισμός, μιλά για τη διαδρομή και όχι για τη βιασύνη. Για τις δυσκολίες που προηγούνται του προορισμού και για τη συλλογική εμπειρία που διαμορφώνει κοινωνίες πιο ώριμες και πιο δίκαιες. Σε μια εποχή όπου η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα σταθερότητας που δεν αντανακλάται στην καθημερινότητα των πολλών, η επιλογή Τσίπρα να επαναφέρει τη συζήτηση στο επίπεδο των αξιών και των κοινωνικών αναγκών λειτουργεί ως πολιτική αντιπρόταση ουσίας.
Τελικά, το Σάββατο 17 Ιανουαρίου δεν είναι απλώς μια ημέρα πολιτικών εμφανίσεων στη Θεσσαλονίκη. Είναι μια σιωπηρή σύγκριση δύο κόσμων: της κλειστής κομματικής αυτάρκειας και της ανοιχτής κοινωνικής αναζήτησης. Και σε αυτή τη σύγκριση, ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να επενδύει εκεί όπου η πολιτική ξαναβρίσκει το νόημά της — στον δημόσιο χώρο, στον διάλογο και στην ελπίδα για μια νέα, κοινή «Ιθάκη».
%20(1).jpg)
0 Σχόλια