Η Δεξιά στην εξουσία, το ΚΚΕ στο αντι-Τσίπρας μέτωπο - Γράφει ο Λάμπρος Παπαδής

 

Η έναρξη του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ θα μπορούσε – και όφειλε – να αποτελέσει μια καθαρή πολιτική στιγμή αντιπαράθεσης με τη μακρά δεξιά διακυβέρνηση. Μια ευκαιρία για να τεθεί στο επίκεντρο το πραγματικό ερώτημα της εποχής: πώς ανατρέπεται μια κυβέρνηση που εδώ και επτά χρόνια εδραιώνει την πολιτική, κοινωνική και θεσμική της κυριαρχία. Κι όμως, το σήμα που εξέπεμψε ο Περισσός δεν είχε στο στόχαστρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία, αλλά – για ακόμη μία φορά – τον Αλέξη Τσίπρα.

Δεν πρόκειται για απλή ιδεολογική διαφωνία. Πρόκειται για μια σταθερή, σχεδόν εμμονική πολιτική επιλογή: την ανάδειξη του Αλέξη Τσίπρα σε βασικό «εσωτερικό εχθρό», την ώρα που η Δεξιά κυβερνά ανενόχλητη. Και αυτή η επιλογή δεν είναι ουδέτερη. Έχει πολιτικό αποτέλεσμα και συγκεκριμένες συνέπειες.

Η χώρα βρίσκεται για έβδομη συνεχή χρονιά υπό τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Μια περίοδος που σημαδεύτηκε από εκτόξευση του κόστους ζωής, απορρύθμιση της εργασίας, διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, ιδιωτικοποίηση κρίσιμων δημόσιων αγαθών και έντονη θεσμική φθορά. Σε αυτή τη συνθήκη, η ανάγκη για πολιτική αλλαγή δεν είναι ιδεολογική εμμονή – είναι κοινωνική απαίτηση. Παρ’ όλα αυτά, το ΚΚΕ δείχνει να επενδύει όχι στην ανατροπή της Δεξιάς, αλλά στην προληπτική αποδόμηση του μοναδικού προσώπου που μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης μιας προοδευτικής ανασύνθεσης.

Ο Αλέξης Τσίπρας, ακόμη και εκτός πρώτης γραμμής, εξακολουθεί να ενοχλεί. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Ενοχλεί γιατί έχει κυβερνήσει. Γιατί έχει αποδείξει ότι η Αριστερά μπορεί – έστω και υπό ασφυκτικές συνθήκες – να διεκδικήσει και να ασκήσει εξουσία. Γιατί διαθέτει πολιτική αναγνωρισιμότητα που ξεπερνά τα στενά κομματικά όρια. Και γιατί μπορεί να μιλήσει σε κοινωνικά στρώματα που δεν αρκούνται στην καταγγελία, αλλά ζητούν προοπτική αλλαγής.

Το πολιτικό κόμπλεξ του ΚΚΕ απέναντι στον Τσίπρα δεν αφορά το παρελθόν· αφορά τον φόβο του μέλλοντος. Μια πιθανή επιστροφή Τσίπρα σημαίνει αναδιάταξη του προοδευτικού χώρου, μετατόπιση της συζήτησης από τη διαμαρτυρία στην εξουσία, από την ιδεολογική καθαρότητα στη κοινωνική πλειοψηφία. Και αυτή ακριβώς η μετάβαση είναι που τρομάζει τον Περισσό.

Όταν, στο όνομα της «καθαρότητας», παρουσιάζεται ο Αλέξης Τσίπρας ως μεγαλύτερος κίνδυνος από τη συνεχιζόμενη δεξιά διακυβέρνηση, τότε η πολιτική λογική ανατρέπεται. Γιατί αντικειμενικά, όταν ο βασικός σου αντίπαλος δεν είναι η κυβέρνηση αλλά ο πιθανός αντίπαλός της, τότε διευκολύνεις τη διατήρησή της στην εξουσία. Η ιστορία έχει δείξει ότι η Δεξιά δεν ηττάται από αποσπασματικές καταγγελίες, αλλά από τη συγκρότηση κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών με σαφή στόχο τη διακυβέρνηση.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα δεν συνιστά ανακύκλωση προσώπων. Συνιστά πολιτική δυνατότητα. Μια ευκαιρία επανεκκίνησης ενός προοδευτικού σχεδίου με κεντρικό στόχο την ήττα της Δεξιάς και τη μεταβολή των κοινωνικών συσχετισμών. Όχι χωρίς αυτοκριτική. Όχι χωρίς νέο πρόγραμμα. Αλλά με καθαρή στρατηγική σύγκρουσης.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει τρία στοιχεία που απουσιάζουν σήμερα από το πολιτικό σκηνικό: εμπειρία διακυβέρνησης, διεθνή πολιτική παρουσία και ικανότητα να κινητοποιεί ευρύτερα κοινωνικά ακροατήρια. Αν αυτά συνδυαστούν με ένα σαφές πρόγραμμα για την ακρίβεια, τους μισθούς, την κατοικία, την υγεία, την παιδεία, τη φορολογική δικαιοσύνη και τη θεσμική ανασυγκρότηση, τότε μπορεί να διαμορφωθεί μια πραγματική εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Το ΚΚΕ, αντί να συμβάλει – έστω κριτικά – σε αυτή την προοπτική, επιλέγει να τη δαιμονοποιεί. Και έτσι αποκαλύπτεται το αδιέξοδό του: προτιμά μια ασφαλή αντιπολίτευση διαμαρτυρίας από τον κίνδυνο μιας Αριστεράς που διεκδικεί να κυβερνήσει.

Σήμερα, η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από ιδεολογικές περιχαρακώσεις. Έχει ανάγκη από πολιτική αλλαγή. Η Δεξιά κυβερνά επτά χρόνια. Η φθορά είναι ορατή. Η ανάγκη ανατροπής ώριμη. Αν η προοδευτική παράταξη δεν τολμήσει να συγκρουστεί με όρους εξουσίας, τότε θα έχει χάσει πριν καν δώσει τη μάχη.

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη αυτής της σύγκρουσης. Και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που προκαλεί τόσο έντονο άγχος – όχι μόνο στη Δεξιά, αλλά και σε όσους έχουν μάθει να επιβιώνουν πολιτικά χωρίς ποτέ να ρισκάρουν τη νίκη.