«Αντισυστημικοί άγιοι» – η χαρά του Μητσοτάκη.

 

Του Γιώργου Τραπεζιώτη

Άντε, να ‘ρθει και η Κυριακή. Να μαζευτούνε κατά τις 12 το μεσημεράκι εκεί στα Μάλγαρα οι εκπρόσωποι όλων των μπλόκων των αγροτών. Για να επανακαθορίσουν την στάση τους. Για να δούμε και τι θέλουν να κάνουν. Αλλά – κυρίως – επιτέλους να μάθουμε και ποιοι… «τραμπουκίζουν» ποιους. Το ‘χε «καταγγείλει» αυτό τις προάλλες και ο πρωθυπουργός.

Για να φτάσουν βέβαια έως τα Μάλγαρα οι αγρότες από την υπόλοιπη Ελλάδα, θα πρέπει να πληρώσουν και κατιτίς παραπάνω. Στα αυξημένα από την Πρωτοχρονιά διόδια.

«Λεφτομέρειες».

Παρεμπιπτόντως, πολύ ενδιαφέρον το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Γουρλίδικο, δεν ξέρω αν θα αποδειχθεί. Αυτά είναι και πράγματα προσωπικά. Αλλά όντως είχε ενδιαφέρον. Γιατί ήταν ο πολιτικός του εαυτός!

Κάπου εκεί ανάμεσα στο «η παραμονή Πρωτοχρονιάς είναι ημέρα γιορτής αλλά και αναστοχασμού» και στο «χρόνια πολλά στις Ελληνίδες και στους Έλληνες», «σαντουιτσάκι» και οι… προσκλήσεις. Η πρώτη για διάλογο. «Ασφαλώς, χωρίς μπλόκα κατά της κοινωνίας, όταν η πολιτεία έχει ήδη ανταποκριθεί στα περισσότερα αιτήματα των αγροτών», είπε ο πρωθυπουργός.

Ενώ απηύθυνε και την δεύτερη πρόσκληση. Για συνεννόηση. Για τις «μεγάλες αλλαγές που ακόμα έχει ανάγκη ο τόπος» ενόψει και της Συνταγματικής Αναθεώρησης. Η οποία όπως τόνισε, «για να ολοκληρωθεί με επιτυχία θα χρειαστούν ευρύτερες συναινέσεις. Θα δοκιμαστούν, επομένως, στην πράξη η ωριμότητα, η συνέπεια, αλλά και η επάρκεια κάθε πολιτικής δύναμης».

Για ποιον χτυπάει την καμπάνα, Νίκο;

«Αν με ρωτάτε με ποιον θα μπορούσαμε να μιλήσουμε σε περίπτωση που δεν έχουμε αυτοδυναμία, η πρόσφατη πολιτική ιστορία έχει αποδείξει ότι αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ», δήλωνε πριν δυο-τρεις μέρες ο Παύλος Μαρινάκης. Ποιος μπορεί να αποκλείσει λοιπόν το
ενδεχόμενο, όντως ο Μητσοτάκης να καλέσει τον Ανδρουλάκη να… πιουν εκείνη την μπύρα που έλεγε τις προάλλες ο πρωθυπουργός, σε δική του συνέντευξη; Είναι σαφές πως ο Μητσοτάκης και το επικοινωνιακό του επιτελείο, ήδη αντιμετωπίζουν το 2026 ως «έτος προεκλογικόν». Είτε διεξαχθούν εντός του οι επόμενες εθνικές εκλογές, είτε διεξαχθούν την ανθισμένη Άνοιξη του 2027.

Και στη διαδρομή αυτή, τα διλήμματα που θα τεθούν θα είναι σκληρά. Όχι μόνο για τον ίδιο.

Κι εκεί ακριβώς, θέλει να «χτυπήσει».

Το 2025 ήταν η χρονιά στη διάρκεια της οποίας η συστημική κυβερνητική σήψη, αποκαλύφθηκε σε πραγματικό χρόνο – και σε πολλά επίπεδα. Μια χρονιά που «άνοιξε» τον περασμένο Φλεβάρη με την δεύτερη μαύρη επέτειο του εγκλήματος των Τεμπών.

Υπενθυμίζοντας σε μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας τι συνέβη εκείνη την νύχτα. Ήταν όμως και μια χρονιά που «έκλεισε» με… γκάζι «σουπερκαρικό» και φραπέ στο χέρι – με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το οποίο υπενθύμισε «πως γίνονται οι δουλειές».

Τι θα «πουλήσει» ο Μητσοτάκης στον δρόμο προς τις κάλπες; Ένα ευρύ αφήγημα «πολιτικής σταθερότητας».

«Σταθερότητα» που θα περνά μέσα από τα «θετικά μέτρα» όπως αποκαλεί διαρκώς η κυβέρνηση τα ευπώλητα φύκια που λανσάρει ως μεταξωτές κορδέλες. «Σταθερότητα» στον δημόσιο διάλογο δια του ελέγχου του και της αποδόμησης οποιασδήποτε κουβέντας που θα πάει να ανοίξει εντός ενός νέου σαφέστατου πολιτικού και προγραμματικού πλαισίου. «Σταθερότητα» για τους πιο τρομαγμένους πολίτες του «κάλλιο πέντε και στο χέρι» και ταυτόχρονη διοχέτευση της οργής τους, εναντίον όσων φωνάζουν απειλώντας τα «λίγα και καλά». «Σταθερότητα» επίσης, ρευστότητα δηλαδή, και στον αντιπολιτευτικό βάλτο, γιατί εκεί αυτόνομα τίποτα δεν φαίνεται να κινείται, δημιουργώντας συνθήκες πολιτικής ανατροπής.

Τι τρέμει ο Μητσοτάκης στον δρόμο προς τις κάλπες; Αυτό που λείπει εδώ και χρόνια.

Την παρουσίαση ενός νέου, ξεκάθαρου πολιτικού οράματος που μετά από πολύ καιρό θα εμπνεύσει ξανά την κοινωνία. Και ειδικά εκείνο το κομμάτι της που «πήγε σπίτι του» και αναμένει. Ένα πολιτικό όραμα με σαφές προγραμματικό πλαίσιο, που θα απαντά στο πως
θέλουμε να είναι η χώρα την επόμενη μέρα και κυρίως θα απαντά σε κάθε ένα από τα καθημερινά προβλήματα ξεχωριστά, ενώ – το πιο σημαντικό – δεν θα στοχεύει απλώς στο πως να μετουσιώσει την οργή σε ψηφαλάκια.

Κι επειδή ζούμε σε εποχές περίεργες όπου «λαγοί με πετραχήλια» μπορεί να μην τάζονται πια, αλλά να δίνονται πλουσιοπάροχα υποσχέσεις για… θαύματα και Φως από δήθεν «αντισυστημικούς αγίους», ανακατεμένες με θολότατες προσεγγίσεις όπως ότι «ο κόσμος κουράστηκε με αυτά» και «ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται πια για Αριστερά, Δεξιά και Κέντρο», η απάντηση είναι απλή.

Και βρίσκεται στην υπαρκτή πολιτική γεωγραφία, που κάποιοι επιθυμούν την παραβίαση των συνόρων της – κάνοντας βεβαίως τον Μητσοτάκη να τρίβει τα χέρια του.

Απαντήσεις στα λαϊκά αιτήματα για Δικαιοσύνη, διαφάνεια και λογοδοσία από το πολιτικό προσωπικό, μπορεί να δώσει μόνο όποιος μπορεί να μιλήσει προγραμματικά και πολιτικά – και εμπνεύσει. Και ιστορικά, ακόμη κι εκείνος που αυτοπροσδιορίζεται ως «δεξιός» ή ως
«κεντρώος», γνωρίζει καλά πως κυβερνήσεις μόνο με αριστερό-προοδευτικό πολιτικό πρόσημο, άρα με σαφή πολιτικό προσδιορισμό και στόχευση, μπορούν να το πετύχουν.

«Θαύματα» λοιπόν δεν γίνονται. Αγίους αν θέλει, μπορεί να αναζητήσει κάποιος μόνο στην εκκλησία. Και τα πράγματα – αν θέλουμε να αλλάξουν – αλλάζουν μόνο με ξεκάθαρο πολιτικό σχέδιο.