Η αντιρωσική υστερία τροφοδοτεί την ακροδεξιά

 Του Ηλία Φωτίου *

Υπάρχει ένα παράδοξο στην καρδιά της ευρωπαϊκής πολιτικής που κανείς δεν θέλει να ομολογήσει, η ίδια ηγεσία που φωνάζει για τον κίνδυνο της ακροδεξιάς εφαρμόζει ακριβώς τη ρητορική που την τροφοδοτεί.

Κάθε φορά που η Ursula von der Leyen μιλάει για “υπαρξιακή απειλή” από τη Ρωσία, κάθε φορά που ο Emmanuel Macron προειδοποιεί για πόλεμο το 2027, κάθε φορά που ο Friedrich Merz ζητάει διπλασιασμό αμυντικών δαπανών, στέλνουν ψηφοφόρους στην Marine Le Pen, το AfD και τον Viktor Orbán.

Το ερώτημα δεν είναι πια αν το ξέρουν. Το ερώτημα είναι αν τους νοιάζει.

Ο Διπλός Μηχανισμός

Η δυναμική είναι απλή. Όταν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υιοθετούν φανατική αντιρωσική γραμμή, δημιουργούν αυτόματα δύο αντιδράσεις. Η πρώτη είναι η αμφισβήτηση. “Αν αυτοί μισούν τόσο τη Ρωσία, ίσως η Ρωσία να μην είναι το πραγματικό πρόβλημα.” Ετσι ο Orbán κερδίζει εκλογές υποσχόμενος φιλία με τη Μόσχα, η Le Pen ανεβαίνει 10 μονάδες στις δημοσκοπήσεις μιλώντας για διάλογο, και το AfD διπλασιάζει τα ποσοστά του στην Ανατολική Γερμανία με σύνθημα “όχι στον πόλεμο του ΝΑΤΟ.” Φυσικά δεν έχουμε να κάνουμε με ιδεολογική στάση, είναι αντίδραση κατά των κυβερνήσεων.

Η δεύτερη είναι ο φόβος. Όταν οι ηγέτες λένε “ετοιμαστείτε για σύγκρουση,” η ακροδεξιά απαντάει “εμείς θα σας κρατήσουμε έξω από τον πόλεμο”, όταν οι υπουργοί μιλάνε για αναγκαίες επερχόμενες θυσίες, η ακροδεξιά προσφέρει ειρήνη. Το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο.

Η Υποκρισία της Ανησυχίας

Οι ίδιοι που προειδοποιούν για “φασιστικό κίνδυνο” τον τροφοδοτούν μεθοδικά. Ο Macron χάνει 15 μονάδες από τη Le Pen αλλά συνεχίζει να μιλάει για αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία. Ο Merz βλέπει το AfD στο 22% αλλά ψηφίζει 100 δισεκατομμύρια ευρώ για εξοπλισμούς εκτός προϋπολογισμού. Η Von der Leyen παρακολουθεί την άνοδο των εθνικιστών σε όλη την Ευρώπη αλλά προωθεί “πολεμική οικονομία.

Η ανησυχία τους είναι επιλεκτική. Φοβούνται την ακροδεξιά όταν μιλάει για μετανάστες, αλλά όχι όταν μιλάει για αυταρχισμό και στρατιωτικές δαπάνες. Και εδώ μπαίνουμε στα σκοτεινά μονοπάτια της πολιτικής που επιβεβαιώνονται αυτοί που επιμένουν πως σε αυτό το επίπεδο τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.

Χρήμα και εξουσία το Πραγματικό Παιχνίδι

Ο Friedrich Merz εργάστηκε δέκα χρόνια στη BlackRock, τον μεγαλύτερο μέτοχο της Rheinmetall, της Lockheed Martin, της Thales. Η οικογένεια Von der Leyen έχει ιστορικές σχέσεις με τη γερμανική αμυντική βιομηχανία. Ο Macron ήταν τραπεζίτης στη Rothschild πριν γίνει πολιτικός. Αυτοί οι άνθρωποι δεν “επηρεάζονται” από λόμπι. Είναι μέρος των λόμπι.

Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους. Η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία υπολογίζει 500 δισεκατομμύρια ευρώ σε συμβόλαια την επόμενη πενταετία. Η γερμανική Rheinmetall άνοιξε τέσσερα νέα εργοστάσια το 2024. Η ευρωπαϊκή κοινοπραξία MBDA διπλασίασε την παραγωγή πυραύλων. Η αμερικανική Lockheed υπέγραψε συμβόλαια για F-35 με οκτώ ευρωπαϊκές χώρες, με παραδόσεις από το 2030 και μετά.

Για πόλεμο το 2027 μιλάνε. Όπλα για το 2032 αγοράζουν.

Ο Αυταρχισμός ως Επιχειρηματικό Μοντέλο

Η αμυντική βιομηχανία χρειάζεται συγκεκριμένα πράγματα που η φιλελεύθερη δημοκρατία δεν μπορεί να προσφέρει. Μακροπρόθεσμα συμβόλαια χωρίς κοινοβουλευτικό έλεγχο, μόνιμη “κατάσταση έκτακτης ανάγκης” που αναβάλλει κοινωνικές δαπάνες, εθνικιστικό αφήγημα που κάνει κάθε κριτική αντεθνική, ταχείες διαδικασίες προμηθειών χωρίς διαγωνισμούς.

Αυτό το μοντέλο έχει όνομα, διοικητικός καπιταλισμός. Κάτι σαν αντιγραφή από μοντέλο Κίνας, αλλά διανθισμένο με την συνήθη καπιταλιστική απληστία. Κρατικές παραγγελίες χωρίς δημοκρατική διαφάνεια. Τεράστια κέρδη χωρίς κοινωνική λογοδοσία.

Και για να λειτουργήσει αυτό το μοντέλο στην Ευρώπη, χρειάζεται αυταρχισμό. Η δημοκρατία σημαίνει ερωτήσεις, “Γιατί F-35 και όχι νοσοκομεία;” Ο αυταρχισμός σημαίνει απαντήσεις, “Εθνική ασφάλεια.”

Η ακροδεξιά δεν είναι το πρόβλημα για αυτό το σύστημα. Είναι η λύση.

Το Κενό που Κανείς δεν Γεμίζει

Το πραγματικό παράδοξο δεν είναι η άνοδος της ακροδεξιάς. Είναι η απουσία αντίστασης. Το 2003, δεκαπέντε εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους εναντίον του πολέμου στο Ιράκ. Σήμερα μιλάμε για τριπλασιασμό αμυντικών δαπανών, για προετοιμασία σύγκρουσης με πυρηνική δύναμη, για “πολεμική οικονομία”, και σχεδόν κανείς δεν αντιδρά.

Ο λόγος είναι απλός, δεν υπάρχει οργανωτικός κορμός. Τα συνδικάτα που κινητοποίησαν εκατομμύρια το 2003 είναι σήμερα σκιές του εαυτού τους. Η οργανωμένη εργασία καταστράφηκε από τριάντα χρόνια νεοφιλελευθερισμού. Τα κόμματα που οργάνωναν αντιπολεμικά κινήματα είναι διχασμένα και αδύναμα.

Και υπάρχει κι άλλος λόγος, το πλαίσιο άλλαξε. Το 2003 το ζήτημα ήταν “εμείς εισβάλλουμε.” Εύκολο να πεις όχι. Τώρα το πλαίσιο είναι “μας απειλούν.” Δύσκολο να πεις όχι στην άμυνα, ακόμα κι αν η απειλή είναι κατασκευασμένη.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Ευρωπαίων είναι κατά της κλιμάκωσης. Αλλά δεν υπάρχει κανένας να οργανώσει αυτή τη θέση. Οπότε η ακροδεξιά γεμίζει το κενό, και οι κυβερνήσεις την τροφοδοτούν με ψηφοφόρους κάθε μέρα.

Είναι Στρατηγική, όχι Λάθος

Το συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά σαφές. Η άνοδος της ακροδεξιάς δεν είναι παράπλευρη απώλεια. Είναι αποδεκτό κόστος ενός μεγαλύτερου σχεδίου.

Η πολεμική βιομηχανία θέλει 500 δισεκατομμύρια. Οι πολιτικοί θέλουν επιβίωση και μελλοντικές θέσεις σε εταιρικά διοικητικά συμβούλια. Η ακροδεξιά θέλει εξουσία. Και όλοι μαζί χρειάζονται ένα πράγμα, τη διάλυση του δημοκρατικού ελέγχου.

Η “υπαρξιακή απειλή” από τη Ρωσία, είναι ψέμα που χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν το αδικαιολόγητο, να περάσουν το απαράδεκτο, να εγκαταστήσουν ένα σύστημα που κανένας δεν θα δεχόταν σε κανονικές συνθήκες.

Κάθε ευρώ που φεύγει από νοσοκομεία για να πάει σε πυραύλους είναι ένας ψηφοφόρος που πηγαίνει στην Le Pen. Και αυτοί που αποφασίζουν και το κάνουν το ξέρουν. Το έχουν υπολογίσει. Και συνεχίζουν.

Γιατί η ακροδεξιά δεν απειλεί το σύστημα. Το ολοκληρώνει.

* Δημοσιογράφος

neostrategy.gr