Παρατηρητής της Θράκης: Η πρώτη συλλογή διηγημάτων του Γιάννη Ιωαννίδη, με τίτλο Ξυπνήστε ρε! – Δεκαπέντε «Καρύδια»* διηγήματα.

 

Γιάννης Ιωαννίδης,  Ξυπνήστε ρε, Δεκαπέντε «Καρύδια»* διηγήματα

Περιγραφή βιβλίου 

«…Αυτοί οι βράχοι, αυτές οι οσμές, ο αέρας και τα κύματα ήταν 

η μόνη μας κληρονομιά. Αυτοί οι φεγγίτες. Αυτός ο έρωτας του “ανείπωτου”.

Από εδώ έρχομαι και από εδώ φεύγω, ως τα πέρατα της γης…».

Μανώλης Πρατικάκης, «Κιβωτός», εκδ. Τυπωθήτω/Δαρδανός, Αθήνα 2012, 18. 

Η πρώτη συλλογή διηγημάτων του Γιάννη Ιωαννίδη, με τίτλο «Ξυπνήστε ρε! – Δεκαπέντε “Καρύδια”* διηγήματα», είναι ό,τι δηλώνει: Καρύινη, αφού λογοτεχνικός τόπος σε δεκατρία από αυτά, είναι ο γενέθλιος τόπος του, η Καρυδιά Ροδόπης. Όχι ως μνήμη, αλλά ως αφετηρία δημιουργικής συνομιλίας, μέσω των λέξεων, μιας βιωμένης χρονοτοπικής εμπειρίας που υιοθετεί σύμπαντα τον κόσμο που την περιβάλλει: ανθρώπους και σπίτια, ζώα και φυτά, βουνά και ποτάμια. Εξ ου και στη συλλογή δεν ανασύρονται ιστορίες από το παρελθόν, με νοσταλγία και λυρισμό, εξιδανικεύοντας και εξωραΐζοντας, αλλά κυρίως ζωγραφούνται καθημερινοί, ζωντανοί, άνθρωποι με καημούς και «πάθια». Όλοι τους Καρυδιώτες, προσφυγικής καταγωγής, πολυδουλεμένοι, μετανάστες, παλιννοστήσαντες, αλληλέγγυοι μεταξύ τους, ιδιόρυθμοι, ο καθένας εντέλει με τη δική του ιστορία. 

Με τον γενέθλιο τόπο, όπως συμβαίνει σε πολλούς συγκαιρινούς του συγγραφείς, αισθητικά εκλαμβανόμενος να μετατρέπεται σε τόπο προσωπικής και συλλογικής συνειδητότητας. Αυτός, εξάλλου, στενά συνδεδεμένος με προσωπικές εικόνες και διατηρεί την ιστορικότητά του αλλά και δημιουργείται, αφού κάθε τόπος, πραγματικός ή φανταστικός, χρειάζεται πρωτίστως κάποιον που να αφηγείται και να διεκδικεί για χάρη του ένα παρόν, ικανό να μετακενωθεί και στο μέλλον, κάποιον δηλαδή που να τον «κατασκευάζει» για να τον βιώσει πρώτα ο ίδιος, συναπολαμβάνοντάς τον στη συνέχεια και με τους αναγνώστες του. 

Εν κατακλείδι, ο γενέθλιος τόπος τόσο ως γεωγραφικός όσο και ως νοητός χώρος, συνδεόμενος με ιδέες, συναισθήματα, θέσεις κι ιδανικά, μετασχηματίζεται σ’ έναν νέο, που άλλοτε ταυτίζεται με την πραγματικότητά του και άλλοτε την αντιβαίνει, αφού η βιωμένη εντοπιότητα λειτουργεί, ενίοτε, και ως στοιχείο έμμεσης, διαλεκτικής, πολιτισμικής αντιπαράθεσης. Εντούτοις, αξία έχει, όπως έγραφε και ο Κωστής Παπαγιώργης στο βιβλίο του «Ίμερος και Κλινοπάλη» (Καστανιώτης, 1992), ότι «οι τόποι ως αποπαίδια της αλήθειας, μάλλον μιλούν τελευταίοι». Γιατί, αν «οι ερωτευμένοι κατοικούν και διαβαίνουν τους τόπους με την αίσθηση ότι αναζητούν κάτι άλλο, […] στο τέλος οι ίδιοι αυτοί τόποι, η αδιάφορη εξωτερικότητα, αποτελούν το εσωτερικό του έρωτά τους».

Με τα Καρύδια διηγήματα και τον συγγραφέα τους, αυτό μάλλον συμβαίνει…

Τ.Κ.-Β. 

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βιογραφικό συγγραφέα

Ο Γιάννης Ιωαννίδης γεννήθηκε το 1951 στην Καρυδιά Ροδόπης και είναι παιδί προσφύγων από το Σκεπαστό της Ανατολικής Θράκης. Μεγάλωσε και έζησε στη Θράκη, έναν τόπο που γνώρισε σε βάθος, αφήνοντάς τον να τον διαμορφώσει. Ο ίδιος δηλώνει τη σχέση αυτή ως εξής: «Σεργιάνισα πολλά χρόνια ζωής σ’ αυτόν τον τόπο. Τα στέγνωσα καλά, σε βαθμό που με στράγγισαν κι εκείνα».

Σπούδασε Μαθηματικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και για περισσότερα από τριάντα χρόνια υπηρέτησε τη δημόσια εκπαίδευση ως καθηγητής Μαθηματικών σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού Ροδόπης. Παράλληλα, διετέλεσε επί σειρά ετών διευθυντής σχολικών μονάδων Λυκείου, καθώς και δομών Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Μεταλυκειακής Εκπαίδευσης (ΚΕΤΕ – ΙΕΚ).

Πιστεύοντας στον δυνητικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, μέσω της δραστηριοποίησης  των ενεργών πολιτών, ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική και τα κοινά, συμμετέχοντας σε εκλογές της πρωτοβάθμιας τοπικής και νομαρχιακής αυτοδιοίκησης. Ανέπτυξε, επίσης, μακρόχρονη συνδικαλιστική δραστηριότητα στον χώρο της εκπαίδευσης, διετέλεσε δε Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ροδόπης.

Το ίδιο ενεργός υπήρξε, και εξακολουθεί να είναι, και στον τομέα του πολιτισμού, διετελώντας αφενός Πρόεδρος του Συλλόγου Σκεπαστιανών και συμμετέχοντας αφετέρου σε αρκετά διοικητικά συμβούλια πολιτιστικών συλλόγων και αθλητικών σωματείων της Καρυδιάς και της Ροδόπης. 

Συστηματικός αναγνώστης, η γραφή ήταν το προσωπικό του καταφύγιο∙ με  την ποίηση να λειτουργεί ως συνομιλητής του στους εκ των ένδον μονολόγους του, και  τα διηγήματά του ως το πλάτωμα από το οποίο μπορούσε να αγναντέψει τα όμορφα και τα δύσκολα τούτου του κόσμου. Εξάλλου, πρώτο πεδίο άσκησής του στη συγγραφή διηγημάτων υπήρξε το περιοδικό του Πολιτιστικού Συλλόγου Καρυδιάς και Φίλων «Καρυδιά», στο οποίο και κατέθετε ανελλιπώς τη διά κειμένων συνδρομή του.  

Είναι παντρεμένος με την Αναστασία Ιωαννίδου και έχουν δύο κόρες, τη Χρυσούλα και την Ευθαλία.