Χρήστος Κηπουρός: Με την Ομογένεια, ως άλλη μια Ελλάδα, μπορούμε να πάμε σε μια «άλλη» Ελλάδα

       

  “Η Ιταλία και η Γαλλία έχουν ήδη θεσμοθετήσει διπλάσια και τριπλάσια ποσοστά εκπροσώπησης για τους δικούς τους απόδημους, παρόλο που δεν έχουν και κανέναν καημό για Παλιγγενεσία, Ο Ελληνισμός έχει”. 

Στη φράση «Άλλη μια Ελλάδα» κατέληγαν πάντα οι όρκοι αγάπης του ημεδαπού πολιτικού συστήματος προς τους απόδημους και τους ομογενείς. Εννοούσαν προφανώς την κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική τους δυναμική, όσο όμως και την πληθυσμιακή τους πραγματικότητα.

Μόνο που οι παρελθούσες Κυβερνήσεις «ήλθον, είδον και απήλθον» στο θέμα της εκπροσώπησης των αποδήμων στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Δεν το επέτρεψε η εθνική και μορφωτική τους ανεπάρκεια, η οποία συνεχίζει να τις κατατρύχει και ως αντιπολιτεύσεις. Άδραξε λοιπόν την ευκαιρία ο κ. Μητσοτάκης, χρησιμοποιώντας το αντιπολιτευτικό αυτό κενό ως «πλυντήριο», πριν καταλήξει στη γνωστή πρόταση για την εκλογή τριών Βουλευτών από τους απόδημους.

Επειδή όμως ταυτόχρονα εξήγγειλε την έναρξη διαλόγου για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, δίνεται η μεγάλη ευκαιρία τα δύο θέματα να συνεξεταστούν υπό το πρίσμα ενός οράματος: της Νέας Εθνικής Παλιγγενεσίας.

Προτείνω λοιπόν, οι Βουλευτές να μειωθούν σε 200. Και οι υπόλοιπες 100 έδρες να καλυφθούν από Ομογενείς και απόδημους. Και οι 300 πλέον Βουλευτές του Ελληνισμού να είναι άμισθοι, με τη λεγόμενη αποζημίωση να αφορά αποκλειστικά τα έξοδα μετακίνησης (όπως τα διεθνή αεροπορικά εισιτήρια).

Αν ήμουν ομογενής, απευθυνόμενος στον κ. Μητσοτάκη για το 1% των εδρών που προσφέρει στους απόδημους, θα έλεγα απλά: «1%; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω».

Η δε αντιπολίτευση, με την απουσία εναλλακτικής πρότασης, φαίνεται να αποδέχεται αυτή τη λογική των ψιχίων. Αυτό με θυμίζει τα φοιτητικά μου χρόνια στο Πολυτεχνείο. Όταν η τότε κατάσταση μας παραχωρούσε την “Ελευθερία του “1” κι εμείς ζητούσαμε το “100”. Φαίνεται πως σήμερα, το πολιτικό σύστημα εμφορείται από μια ανάλογη νοοτροπία περιορισμού: μας προσφέρουν το 1% της εκπροσώπησης, ενώ ο Ελληνισμός απαιτεί το 100% της συμμετοχής του.

Ούτε για την Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία θα πω κάτι, ούτε για την Ελβετία ή την Αγγλία. Ούτε και για την αμισθία θα πω κάτι περισσότερο. Η Ιταλία και η Γαλλία έχουν ήδη θεσμοθετήσει διπλάσια και τριπλάσια ποσοστά εκπροσώπησης για τους δικούς τους απόδημους, παρόλο που δεν έχουν και κανέναν καημό για Παλιγγενεσία. Ο Ελληνισμός έχει. 

__________________