Η εσωκομματική ζωή του ΠΑΣΟΚ σπάνια καταφέρνει πλέον να παραγάγει πραγματικό πολιτικό ενδιαφέρον. Αντίθετα, μοιάζει να ανακυκλώνει μηχανισμούς και ισορροπίες που δύσκολα αγγίζουν την κοινωνία. Αν ανατρέξει κάποιος στο παρελθόν, θα διαπιστώσει ότι το τελευταίο Συνέδριο με ουσιαστικό πολιτικό διακύβευμα ήταν εκείνο του 1996, όταν συγκρούστηκαν δύο διαφορετικές στρατηγικές και οπτικές για τη χώρα, με πρωταγωνιστές τον Κώστα Σημίτη και τον Άκη Τσοχατζόπουλο. Από τότε έως σήμερα, τα συνέδρια περισσότερο επιβεβαιώνουν εσωτερικές ισορροπίες παρά ανοίγουν νέους πολιτικούς δρόμους.
Το επικείμενο συνέδριο, που θα πραγματοποιηθεί στο Στάδιο Τάε Κβον Ντο, δεν φαίνεται να αποτελεί εξαίρεση. Η κοινωνία παρακολουθεί μάλλον αδιάφορα, ενώ ακόμη και στο εσωτερικό του κόμματος το ενδιαφέρον εστιάζεται όχι σε ιδέες ή πολιτικές προτάσεις, αλλά στην καταμέτρηση δυνάμεων. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, ως πρόεδρος, βρίσκεται στο επίκεντρο, ωστόσο στο παιχνίδι του ανταγωνισμού έχουν εισέλθει ενεργά και στελέχη όπως ο Χάρης Δούκας και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι χαρακτηριστική, διαφορετικά στρατόπεδα παρουσιάζουν αριθμούς συνέδρων που δεν «βγαίνουν» όταν προστεθούν. Η υπερβολή και η προπαγάνδα θυμίζουν περισσότερο εσωτερικό παιχνίδι ισχύος παρά μια διαδικασία πολιτικής ανανέωσης.
Την ίδια στιγμή, ζητήματα θεσμικής λειτουργίας προκαλούν επιπλέον προβληματισμό. Η Επιτροπή Καταστατικού, που θα έπρεπε να επεξεργάζεται τις οργανωτικές αλλαγές, δεν έχει συνεδριάσει ούτε μία φορά. Αντί αυτού, η ηγεσία αναμένεται να παρουσιάσει έτοιμο σχέδιο, το οποίο εκτιμάται ότι θα εγκριθεί χωρίς ουσιαστική διαβούλευση. Μεταξύ των αλλαγών συζητείται και η αύξηση της σταυροδοσίας, μια κίνηση που ενδέχεται να ενισχύσει τα ήδη ισχυρά εσωκομματικά μπλοκ.
%20(1).jpg)
0 Σχόλια