Ιστορικό το βάρος στους ώμους του Αλέξη Τσίπρα

 του Σπύρου Δέδογλου

Ο Αλέξης Τσίπρας καλείται από την ιστορία να αναλάβει μια μεγάλη ευθύνη: όχι μόνο την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, αλλά και την ανάγκη μιας βαθιάς αλλαγής στο σύνολο του πολιτικού συστήματος.

Ο ιστορικός κύκλος της μεταπολίτευσης έχει κλείσει εδώ και αρκετό καιρό. Το τελευταίο διάστημα αυτό γίνεται αντιληπτό από ολοένα και περισσότερους ανθρώπους. Άλλωστε και ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός έχει μιλήσει για τη νέα μεταπολίτευση.

Εδώ όμως αρχίζουν και τα δύσκολα για όλους.

Γιατί η ανάγκη της κοινωνίας και της χώρας σήμερα δεν είναι απλώς μια εναλλαγή στην εξουσία. Δεν αρκεί να αλλάξει ο πρωθυπουργός. Αυτό που απαιτούν οι συνθήκες είναι μια ουσιαστική μετάβαση σε μια «Νέα Δημοκρατική Εποχή», ικανή να απαντήσει στα μεγάλα ζητήματα που δημιουργούν οι νέες κοινωνικές, οικονομικές και γεωπολιτικές συνθήκες.

Κατά την άποψη μου, αυτή η Νέα Δημοκρατική Εποχή θα πρέπει να οδηγήσει στη 4η Ελληνική Δημοκρατία.

Μια τέτοια μετάβαση δεν μπορεί να είναι μόνο πολιτική. Πρέπει να είναι βαθιά θεσμική και δημοκρατική. Να επανακαθορίσει τη σχέση της εξουσίας με τον πολίτη, να ενισχύσει τη διαφάνεια και τη λογοδοσία και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς τους θεσμούς. Μόνο έτσι η δημοκρατία θα μπορέσει να γίνει ξανά υπόθεση των πολιτών και όχι υπόθεση των μηχανισμών της εξουσίας.

Αν ο Αλέξης Τσίπρας αντικαταστήσει απλώς στη θέση του πρωθυπουργού τον Κυριακό Μητσοτάκη,τότε τα αποτελέσματα δύσκολα θα είναι εντυπωσιακά. Ακόμη κι αν εφαρμοστούν πολιτικές περισσότερο φιλολαϊκές, το βασικό πρόβλημα θα παραμένει.

Η σημερινή δύσκολη περίοδος πρέπει να κλείσει μαζί με ολόκληρο το πολιτικό σύστημα που τη γέννησε. Ίσως αυτό να είναι ταυτόχρονα ανάγκη αλλά και ευκαιρία.

Η συνταγματική αναθεώρηση πρέπει να περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που θα σηματοδοτούν ουσιαστικά τη μετάβαση:

από την 3η Ελληνική Δημοκρατία

προς την 4η Ελληνική Δημοκρατία

Στο προηγούμενο άρθρο μου ανέφερα μόνο δύο σημαντικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν. Στην πραγματικότητα όμως χρειάζονται περισσότερες. Χρειάζονται κυρίως ισχυρά θεσμικά αντίβαρα που θα θωρακίζουν τη Δημοκρατία, ώστε να μην υπάρχουν στο μέλλον κυβερνήσεις που θα μπορούν να την κακοποιούν.

Οι μεγάλες αλλαγές στην ιστορία τις πραγματοποιούν κοινωνίες που διαθέτουν ισχυρές ηγεσίες. Ηγεσίες που αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους ως ευθύνη και διακονία.

Το εύλογο ερώτημα βέβαια είναι κατά πόσο η ελληνική κοινωνία, σήμερα, μπορεί να αντιληφθεί αυτή την ανάγκη.

Η κοινωνία μοιάζει να βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής. Ένα μεγάλο μέρος της είναι απογοητευμένο, κουρασμένο και θυμωμένο.

Οι ηγεσίες της προοδευτικής αντιπολίτευσης δεν καταφέρνουν να την πείσουν. Όχι γιατί δεν έχουν προτάσεις, αλλά επειδή αυτές συχνά περιορίζονται μόνο στην καθημερινότητα και πολλές φορές η κοινωνία ούτε καν τις ακούει.

Αυτό όμως δείχνει κάτι βαθύτερο.

Η κοινωνία φαίνεται να αναζητά ένα σχέδιο για την Ελλάδα του μέλλοντος. Ένα σχέδιο όπου:

ο λαός θα ευημερεί, η χώρα θα στέκεται με αξιοπρέπεια στην παγκόσμια κοινότητα

η δημοκρατία θα είναι ισχυρή και προστατευμένη

Ο θυμός που υπάρχει σήμερα στην κοινωνία πρέπει κάποια στιγμή να ηττηθεί από την ελπίδα.

Ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας εμπνέεται από τον Αλέξη Τσίπρα , γιατί πιστεύει ότι μπορεί να φέρει αυτή την ελπίδα και να οδηγήσει τη χώρα σε μια νέα περίοδο, αφήνοντας πίσω παθογένειες του παρελθόντος.

Είναι βέβαιο ότι ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε μια Νέα Δημοκρατική Εποχή. Με σχέδιο και όραμα, μαζί με τους πολίτες, μαζί με την κοινωνία.

Γι’ αυτό και το ιστορικό βάρος στους ώμους του είναι μεγάλο. Ένα βάρος που καλείται να αντέξει.

Η ιστορία δεν τον θέλει απλώς αντικαταστάτη του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Τον θέλει φορέα μιας μεγάλης αλλαγής για τη χώρα.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει δικαίωμα να αποτύχει.

Τυχερό, 15-3-2026

 Σπύρος Δέδογλου