Τα μέσα ενημέρωσης ασχολήθηκαν εκτενώς, και σωστά, με την οξεία επίθεση του Αντώνη Σαμαρά (την περασμένη Πέμπτη από το βήμα της Βουλής) κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη με αφορμή τη συμφωνία με τη Chevron. Η παρέμβαση ήταν πολιτικά βαριά, με αιχμές για τον τρόπο που η κυβέρνηση χειρίστηκε ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα όπως οι ενεργειακές συμβάσεις και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Ωστόσο, μέσα στον θόρυβο της αντιπαράθεσης πέρασε σε δεύτερη μοίρα, ή αποσιωπήθηκε εντελώς (προφανώς γιατί δεν συνέφερε τα λιβανιστήρια του πρωθυπουργού), μια σύγκριση που προκάλεσε πραγματική έκπληξη.
Ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρθηκε στη συμφωνία που είχε υπογράψει το 2019 η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα με την TotalEnergies. Εκεί, όπως υποστήριξε, δεν υπήρχε συγκεκριμένη παράγραφος που να αναφέρεται ρητά στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, όπως υπάρχει σήμερα στη συμφωνία με τη Chevron.
Και ακριβώς αυτό το σημείο γέννησε το ερώτημα που αιωρήθηκε στην πολιτική ατμόσφαιρα: γιατί χρειάστηκε να προστεθεί αργότερα μια τέτοια διάταξη;
Η επισήμανση αυτή δεν ήταν απλώς τεχνική. Υπαινισσόταν κάτι βαθύτερο: ότι η προηγούμενη συμφωνία ήταν πιο προσεκτική ή και πιο προστατευτική για τα ελληνικά συμφέροντα σε σχέση με αυτήν για την οποία πανηγυρίζει ο Κ. Μητσοτάκης.
Δηλαδή, για να το κάνουμε πιο λιανά, ο Τσίπρας προστάτευε καλύτερα τα εθνικά συμφέροντα από τον Μητσοτάκη.
Ηθελημένα ή άθελά του (το δεύτερο είναι δύσκολο να το αποδεχτεί όποιος ξέρει τον Μεσσήνιο πολιτικό) ο Αντώνης Σαμαράς σιγοντάρισε πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα, έναν αντίπαλο με τον οποίο για χρόνια υπήρχε σχεδόν άσβεστο μίσος.
Η ειρωνεία είναι προφανής: ένας ιστορικός ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας να χρησιμοποιεί ως επιχείρημα κατά του σημερινού αρχηγού της Ν.Δ. μια σύμβαση που υπέγραψε ο τότε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ.
Παραμένει όμως ένα ερώτημα που ίσως αξίζει περισσότερη προσοχή: πρόκειται απλώς για συγκυριακή πολιτική πίεση προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη ή για μια βαθύτερη αναθεώρηση παλιών αντιπαλοτήτων;
Δημήτρης Δοντάς στο 1voice.gr
%20(1).jpg)
0 Σχόλια