Για την σύγχρονη Αριστερά η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού αλλά η διεύρυνση των ορίων του εφικτού.

 Για την σύγχρονη Αριστερά η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού αλλά η διεύρυνση των ορίων του εφικτού, μια φραση με πολλαπλή σημασία από το Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη

της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας

Η βασική ιδέα πίσω από τη φράση Παραδοσιακά, η πολιτική – από την εποχή του Όττο φον Μπίσμαρκ – θεωρείται «η τέχνη του εφικτού». 

Δηλαδή: να κινείσαι μέσα στα όρια που σου προκαλούν οι συσχετισμοί δύναμης να κάνεις συμβιβασμούς να επιλέγεις ρεαλιστικές λύσεις Ο Τσίπρας έρχεται να αμφισβητήσει αυτή τη λογική, τουλάχιστον για την Αριστερά. 

🔹 Η ανατροπή που επιχειρεί Η φράση «διεύρυνση των ορίων του εφικτού» μετατοπίζει το βάρος: από την προσαρμογή → στη μεταμόρφωση από τον ρεαλισμό → στη διεκδίκηση από το «τι γίνεται τώρα» → στο «τι μπορεί να γίνει αν πιέσουμε» Εδώ η πολιτική δεν είναι απλώς διαχείριση, αλλά παρέμβαση στην ίδια την πραγματικότητα. 

🔹 Τι σημαίνει αυτό για τη σύγχρονη Αριστερά Μέσα σε λίγες λέξεις, σκιαγραφείται μια στρατηγική: Ρήξη με τον περιορισμένο ρεαλισμό Η Αριστερά δεν αποδίδεται ως δεδομένα τα όρια που θέτουν οι αγορές, οι θεσμοί ή οι ισχυροί. Πίστη στη δυναμική των κοινωνιών Τα όρια δεν είναι σταθερά· αλλάζουν μέσα από αγώνες, κοινωνικές πιέσεις, πολιτικές πρωτοβουλίες. Αφήγημα ελπίδας Δεν μιλάμε απλώς για διαχείριση κρίσεων, αλλά για τη δυνατότητα αλλαγής των κανόνων του παιχνιδιού.