Την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, ας ανανεώσουμε την υπόσχεση για ασφάλεια και αξιοπρέπεια για τις επόμενες γενιές - On World Refugee Day, the promise of safety and dignity must be renewed for a new generation

 

Δήλωση του Barham Salih, Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, μια στιγμή για να τιμήσουμε το κουράγιο και την αποφασιστικότητα σχεδόν 42 εκατομμυρίων ανθρώπων που ξεριζώθηκαν από την πατρίδα τους εξαιτίας του πολέμου, της βίας και των διώξεων. Κάθε μέρα, οι πρόσφυγες συμβάλλουν στις κοινωνίες που τους έχουν υποδεχθεί - ως εργαζόμενοι, φοιτητές, γείτονες, καλλιτέχνες, αθλητές, επιχειρηματίες και ηγέτες. Όταν τους δοθεί η ευκαιρία, ξαναχτίζουν τη ζωή τους από την αρχή και βοηθούν τις κοινότητές τους να γίνουν πιο δυνατές. Το να εγκαταλείπει ένας άνθρωπος το σπίτι του για να βρει ασφάλεια είναι μία από τις δυσκολότερες επιλογές. Το γνωρίζω από προσωπική εμπειρία. Ωστόσο, ενώ ένας άνθρωπος μπορεί, για κάποιο χρονικό διάστημα, να ορίζεται ως πρόσφυγας, η ιδιότητα του πρόσφυγα δεν θα πρέπει να καθορίζει τη ζωή του. Οι πρόσφυγες έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, αλλά δεν θα πρέπει ποτέ να αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την ελπίδα τους: για έναν ασφαλή τόπο να ζήσουν, για την ευκαιρία να σπουδάσουν, για την προοπτική αξιοπρεπούς εργασίας. Παρόλα αυτά, η απαράδεκτη πραγματικότητα είναι ότι εκατομμύρια πρόσφυγες σήμερα βρίσκονται παγιδευμένοι σε μια κατάσταση εξάρτησης, καθώς στηρίζονται για την καθημερινή τους επιβίωση σε ανθρωπιστικούς πόρους που όλο και μειώνονται. Η ανθρωπιστική βοήθεια εξακολουθεί να είναι ζωτικής σημασίας και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες θα συνεχίσει να παρέχει σωτήρια υποστήριξη σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Η βοήθεια αυτή σώζει ζωές, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί τον τελικό προορισμό. Για πολλούς ανθρώπους, αυτό που ξεκινά ως μια συνθήκη έκτακτης ανάγκης καταλήγει σε χρόνια - και ορισμένες φορές σε δεκαετίες - αναμονής. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Οι πρόσφυγες χρειάζονται κάτι περισσότερο από την προστασία τους από τον κίνδυνο. Χρειάζονται ευκαιρίες για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους με αξιοπρέπεια. Η ιδιότητα του πρόσφυγα θα πρέπει να αποτελεί μια προσωρινή συνθήκη και όχι να καθορίζει ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου. Για τον λόγο αυτό έχω θέσει έναν φιλόδοξο στόχο: να μειωθεί κατά το ήμισυ, μέσα σε δέκα χρόνια, ο αριθμός των προσφύγων που ζουν σε μακροχρόνιο εκτοπισμό και εξαρτώνται από την ανθρωπιστική βοήθεια. Η επίτευξη αυτού του στόχου - με έμφαση στις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος που φιλοξενούν την πλειονότητα των προσφύγων - θα βελτιώσει ουσιαστικά τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να μεταβούμε από τη διαχείριση του εκτοπισμού στην ουσιαστική επίλυσή του. Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων σηματοδοτεί επίσης ένα ακόμη σημαντικό ορόσημο, όχι μόνο για τους πρόσφυγες αλλά για όλους τους ανθρώπους. Πριν από εβδομήντα πέντε χρόνια, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα κράτη ενώθηκαν και συμφώνησαν ότι κάθε άνθρωπος που αναγκάζεται να διαφύγει από πόλεμο, συγκρούσεις ή διώξεις έχει το δικαίωμα να αναζητήσει ασφάλεια και προστασία. Η υπόσχεση αυτή κατοχυρώθηκε στη Σύμβαση για τους Πρόσφυγες του 1951. Σήμερα, το μήνυμά μου είναι ξεκάθαρο: πρέπει να συνεχίσουμε να τηρούμε αυτή την υπόσχεση. Μέχρι κάθε άνθρωπος να είναι ασφαλής, κανείς μας δεν είναι ασφαλής. Αυτό δεν αποτελεί απλώς μια δήλωση αλληλεγγύης, αλλά ένα κάλεσμα για δράση. Γιατί το δικαίωμα αναζήτησης ασφάλειας δημιουργήθηκε για καιρούς όπως αυτοί που ζούμε, και είναι ευθύνη όλων μας να το υπερασπιστούμε. Για τα σχεδόν 42 εκατομμύρια πρόσφυγες σε όλο τον κόσμο σήμερα, αυτό το δικαίωμα υπήρξε σανίδα σωτηρίας: η διαφορά μεταξύ φόβου και προστασίας, μεταξύ απόγνωσης και ελπίδας, μεταξύ ζωής και θανάτου. Αυτή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, ας ανανεώσουμε τη δέσμευσή μας προς τους πρόσφυγες σε κάθε γωνιά του κόσμου και ας κρατήσουμε ζωντανή την υπόσχεση προστασίας κάθε ανθρώπου που δόθηκε πριν από 75 χρόνια.

On World Refugee Day, the promise of safety and dignity must be renewed for a new generation

Statement by Barham Salih, UN High Commissioner for Refugees

Today is World Refugee Day, a moment to recognize the courage and determination of nearly 42 million people uprooted from their countries by war, violence and persecution. Every day, refugees contribute to the communities that have welcomed them — as workers, students, neighbours, artists, athletes, entrepreneurs and leaders. Given the opportunity, they rebuild their lives and help strengthen the societies around them. Fleeing home to seek safety is one of the hardest choices anyone can make. I know that from personal experience. But while a person may, for a time, be defined as a refugee, becoming a refugee should not define a person’s life. Refugees have been forced to abandon their homes, but they should never be forced to abandon their hope: for a safe place to live, for the opportunity to study, for the chance of decent work. But the unacceptable reality is that millions of refugees today find themselves trapped in dependency, relying on a dwindling amount of aid for their daily survival. Humanitarian assistance remains indispensable, and UNHCR will continue to deliver life-saving support in emergencies. It saves lives, but it cannot be the endpoint. For too many, what begins as an emergency becomes years — sometimes decades — of waiting. This must change. Refugees need more than protection from danger; they need opportunities to rebuild their lives with dignity. Being a refugee is meant to be a temporary condition, not a lifelong fate. That is why I have set out an ambitious goal: to cut by half, within ten years, the number of refugees living in protracted displacement and reliant on humanitarian assistance. Achieving this target – and focusing on low and middle-income countries that host the majority of refugees – would vastly improve the lives of millions of people. It is how we can move from merely managing displacement to resolving it. This World Refugee Day also marks another significant milestone, not just for refugees but for everyone. Seventy-five years ago, in the aftermath of the Second World War, countries came together and agreed that anyone forced to flee war, conflict or persecution had the right to seek safety and protection. That promise was enshrined in the 1951 Refugee Convention.  Today, my message is clear: we must continue to uphold that promise. Until everyone is safe, none of us are safe.  This is not merely a statement of solidarity but a call to action. Because the right to seek safety was made for times like these, and it is up to all of us to defend it. For the nearly 42 million refugees around the world today, that right has been a lifeline: the difference between fear and protection, between despair and hope, between life and death.  This World Refugee Day, let us renew our commitment to refugees everywhere and to the promise of protection made 75 years ago for everyone.