Παρακολουθήσαμε ακόμα και πανεπιστημιακούς, επιεικώς άσχετους και αγράμματους, επιχειρώντας την παγιοποίηση της ύπαρξης ιδιωτικών πανεπιστημίων ως «πραγματικότητας»
Χρήστος Σπίρτζης* στην efsyn
Aπό τον Νόμο Πιερρακάκη ώς σήμερα, έχουν διατυπωθεί απόψεις για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που δείχνουν την κρίση της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτικού κόσμου. Παρακολουθήσαμε πολιτικές θέσεις που ισορροπούν μεταξύ της τήρησης του Συντάγματος και του κοινωνικού αιτήματος για σπουδές των παιδιών μας, προς άγραν ψήφων. Ακόμη και πανεπιστημιακούς, επιεικώς άσχετους και αγράμματους, επιχειρώντας την παγιοποίηση της ύπαρξης ιδιωτικών πανεπιστημίων ως «πραγματικότητας».
Παρακολουθήσαμε την ένοχη σιωπή επιστημονικών φορέων και της πλειονότητας του πνευματικού κόσμου. Υπάρχει όμως μια άλλη πραγματικότητα: δεν θα ζητήσεις κανένα δίπλωμα γιατρού όταν πας σε ένα νοσοκομείο για να διαπιστώσεις αν ο γιατρός φοίτησε στην Ιατρική Αθηνών ή στην Κάνιγγος, ούτε το δίπλωμα ενός πολιτικού ή ενός ηλεκτρολόγου μηχανικού για την κατασκευή και λειτουργία κτιρίων, υποσταθμών και βιομηχανιών. Τις τραγικές συνέπειες τις βιώνουν οι πολίτες όταν είναι πλέον πολύ αργά.
Θα ήταν πλήρως απογοητευτική η κατάσταση αν δεν υπήρχαν φωτεινές εξαιρέσεις, όπως η πρωτοβουλία του Παναγιώτη Λαζαράτου που ακύρωσε τις άδειες λειτουργίας τριών ιδιωτικών «πανεπιστημίων», για την ουσία της παρεχόμενης γνώσης.
Στην Ευρώπη αναπτύχθηκαν δύο συστήματα ανώτατης παιδείας, το ευρωπαϊκό και το αγγλοσαξονικό, ως αποτέλεσμα των παραγωγικών αναγκών, της δομής της οικονομίας, της κοινωνικής και παραγωγικής ανάγκης για γνώση και των κοινωνικών χαρακτηριστικών κάθε λαού.
Και τα δύο συστήματα ήταν σε απόλυτη σχέση με τις κρατικές δομές και το θεσμικό πλαίσιο άσκησης των επαγγελμάτων, με στόχο την ασφάλεια των πολιτών και την εύρυθμη λειτουργία της παραγωγής και της οικονομίας από εξειδικευμένους επιστήμονες. Ελαβαν υπόψη τα χαρακτηριστικά του κάθε λαού, τις κοινωνικές συμπεριφορές και συνήθειες.
Δεν θα βρούμε στη Βρετανία έναν άνθρωπο να ισχυρίζεται ότι είναι διπλωματούχος μηχανικός χωρίς να είναι. Η δομή της οικονομίας έχει βασιστεί σε μεγάλες εταιρείες. Οι διαδικασίες πιστοποίησης λειτουργούν αξιόπιστα, υπάρχει διαβάθμιση για την άσκηση του επαγγέλματος και θέτουν όρους που εγγυώνται την ποιότητα στελέχωσης και διαδικασιών.
Το ιδιωτικό ασφαλιστικό σύστημα ελέγχει και ορίζει ασφάλιστρα που θέτουν εκτός αγοράς τις εταιρείες χωρίς το κατάλληλο επιστημονικό προσωπικό και διαδικασίες. Οι κανόνες τηρούνται βασιζόμενοι στο εθιμικό δίκαιο και όχι σε ένα δεσμευτικό θεσμικό πλαίσιο.
Σε αντίθεση με τις αγγλοσαξονικές χώρες, στην Κεντρική και Νότια Ευρώπη υπάρχουν πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις και αυτοαπασχολούμενοι. Το κράτος διασφαλίζει την υγεία και ασφάλεια των πολιτών μεταβιβάζοντας κρατικές ευθύνες σε επιστήμονες, με απόλυτα δεσμευτικό θεσμικό πλαίσιο. Εχει δημόσιες δομές που ελέγχουν και οι αρμόδιοι επιστήμονες έχουν βαρύτατες ποινικές και αστικές ευθύνες.
Σε αυτό το πλαίσιο προβλέπεται να υπάρχουν δημόσια ανώτατα ιδρύματα που διασφαλίζουν την ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης. Επιχειρήθηκε από τη βιομηχανία πτυχίων ιδιωτικών πανεπιστημίων της Βρετανίας να επιβληθούν κανόνες αναγνώρισης των αγγλοσαξονικών πτυχίων.
Στο πρώτο Μνημόνιο μετά το δήθεν άνοιγμα των επαγγελμάτων, εκπονήθηκε σχέδιο 324 αλλαγών στο επάγγελμα του μηχανικού. Ως πρόεδρος του ΤΕΕ, αντιμετώπισα την εξαρτημένη Επιτροπή Ανταγωνισμού, τον ΣΕΒ, υπουργούς παραδομένους στη νεοφιλελεύθερη αντίληψη και συμφέροντα που ήθελαν τη συγκέντρωση και τον αφελληνισμό του ελληνικού τεχνικού κλάδου.
Τότε βρήκα συμπαραστάτες συνειδητοποιημένους πανεπιστημιακούς και επιστήμονες, όπως τους Γιώργο Σωτηρέλη, Αντώνη Βγόντζα, Πάνο Λαζαράτο, Αντώνη Αργυρό και πολλούς άλλους. Ως υπουργός Υποδομών πέτυχα να γίνει μόνο μία από τις εκατοντάδες αλλαγές (το ασυμβίβαστο μεταξύ εργοληπτικών και μελετητικών εταιρειών).
Σήμερα ό,τι σώθηκε από τα μνημόνια, το απορρυθμίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με συμμάχους όσους έχουν μοναδικό κριτήριο το αθέμιτο κέρδος. Δυστυχώς, κάποιοι θεωρούν ότι η πολιτική αποδόμησης της κοινωνίας, απορρύθμισης και συσσώρευσης των επαγγελμάτων πρέπει να διατηρηθεί ως «πραγματικότητα».
Ας τοποθετηθούν όλοι λοιπόν για το πώς θα βελτιώσουμε την παραγωγή, τις συνθήκες υγείας και ασφάλειας, τις παρεχόμενες επιστημονικές υπηρεσίες, την ισοτιμία στην οικονομία. Από αυτές τις αποφάσεις θα προκύψει η απάντηση για την ανώτατη εκπαίδευση. Αν αποφασίσουμε να υιοθετήσουμε το αγγλοσαξονικό σύστημα, θα πρέπει να το υιοθετήσουμε στο σύνολό του και όχι σε σποραδικές διατάξεις εξυπηρέτησης συμφερόντων.
Και επειδή δεν θα αφήσουν τα ίδια συμφέροντα είτε απευθείας είτε διά των εκπροσώπων τους στο πολιτικό σύστημα να αλλάξουν οι κρατικές δομές, το αναξιόπιστο ιδιωτικό ασφαλιστικό σύστημα, οι μη αξιόπιστοι μηχανισμοί ελέγχου, οφείλουμε να καταργήσουμε τον Νόμο Πιερρακάκη. Η σκληρή πραγματικότητα των λόγων που οικοδομήθηκε το θεσμικό μας πλαίσιο για να προστατέψει την κοινωνία και να εισφέρει στην ανάπτυξη της χώρας οφείλει να είναι η μόνη πραγματικότητα.
Αυτοί ήταν οι λόγοι που παλέψαμε από μαθητές ώς σήμερα, φάγαμε ξύλο, αναπνεύσαμε τόνους δακρυγόνων υπερασπιζόμενοι το άρθρο 16 και το Σύνταγμα, τη δημόσια υγεία και ασφάλεια και την ύπαρξη αξιόπιστου εγχώριου επιστημονικού δυναμικού.
Και αυτούς τους αγώνες ούτε θα τους ξεχάσουμε ούτε θα τους εγκαταλείψουμε ούτε θα τους κάνουμε δώρο σε καμία πραγματικότητα και καμία σκοπιμότητα οποιουδήποτε. Οταν και όποτε χρειαστεί θα είμαστε εδώ, γιατί «είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας…».
*Πρώην υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, πρώην πρόεδρος Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας
0 Σχόλια