Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς “Casus Belli”. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

 

Η χαρτογράφηση των Έξι Νομικών Ελλήσποντων του Ταιναρόδιου Τόξου ορθώνεται ως η μόνη

κυρίαρχη απάντηση στις καβαφικές δημηγορίες των Αθηνών, που επί τριάντα χρόνια χρησιμοποιούν

το Casus Belli ως άλλοθι αδράνειας.

Οι «Βάρβαροι» του Καβάφη έχουν έναν αιώνα διαφορά από το Casus Belli, όμως αναδίδουν μια συγκλονιστική σημειωτική.

Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός

Το ποίημα «Περιμένοντας τους Βαρβάρους» και η τουρκική απειλή πολέμου, το

“CasusBellι, απέχουν έναν αιώνα, αλλά στην πολιτική ψυχολογία λειτουργούν σαν δύο σταγόνες βροχής.

Για τη διαχρονική ολιγωρία, το

CasusBelli δεν αποτελεί κίνδυνο, αλλά το απόλυτο, βολικό άλλοθι για τη μη θέσπιση των 12 ναυτικών μιλίων.

Όπως οι συγκλητικοί του Καβάφη κάθονταν άπραγοι επειδή «οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα»,

έτσι και οι εν Αθήναις άνωθεν επί τριάντα χρόνια πιπιλίζουν την καραμέλα με το αναφαίρετο

δικαίωμα στην επέκταση, όπως λένε, των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Κινούνται δηλαδή

στο μοτίβο «όλο μέλι, μέλι και από τηγανίτα

τίποτα», επικαλούμενοι μάλιστα και τη φασίζουσα λέξη «επέκταση» αντί για το άρθρο 3 της UNCLOS

που λέει: “κάθε Κράτος έχει το δικαίωμα να

καθορίσει το εύρος της χωρικής του θάλασσας. Το εύρος αυτό δεν υπερβαίνει τα 12

ναυτικά μίλια”. Και επιπλέον όταν η Κύπρος καθόρισε τα δικά της 12 μίλια από το 1964. 

Ο Αλεξανδρινός, προβλέποντας έναν αιώνα νωρίτερα τους ρήτορες, ας μην αναφέρω ονόματα,

σημειωτικά αναδεικνύει πως οι «ευφράδειες και δημηγορίες» βαρύνουν τον τόπο. Αν το

Casus

Belli ανακληθεί, θα βρεθούν χωρίς το μοναδικό πρόσχημα αδράνειας, αντιμετωπίζοντας πλέον

το δικό τους, αμείλικτο υπαρξιακό ερώτημα.

______________

Διδυμότειχο Αύγουστος 2026