«Παίρνουμε το κόμμα μας και τη χώρα μας πίσω!». Μετά τη Νέα Υόρκη και το Ντένβερ, η επόμενη μεγάλη μάχη της αμερικανικής Αριστεράς είναι στις 4 Αυγούστου 2026, στο Μίσιγκαν.
Μετά τη σαρωτική νίκη των υποψηφίων των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών του Ζοχράν Μαμντάνι στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών στη Νέα Υόρκη, η κυρίαρχη εξήγηση ήταν σχεδόν καθησυχαστική για το κατεστημένο των Δημοκρατικών: «Αυτά συμβαίνουν μόνο στη Νέα Υόρκη», σε μια βαθιά δημοκρατική μεγαλούπολη, με υψηλά ποσοστά νέων, μεταναστών και ενοικιαστών, μόνο εκεί κάτι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές θα μπορούσαν να επικρατήσουν…
Λίγες εβδομάδες αργότερα, η νίκη στο Ντένβερ της 29άχρονης Μελάτ Κίρος από την Αιθιοπία έδειξε ότι το φαινόμενο δεν περιορίζεται πλέον στη Νέα Υόρκη. Το πραγματικό τεστ, όμως, βρίσκεται περίπου 1.000 χιλιόμετρα δυτικότερα.
Στις 4 Αυγούστου, διεξάγονται οι προκριματικές εκλογές για τη Γερουσία στο Μίσιγκαν και ο 41χρονος γιατρός επιδημιολόγος και συγγραφέας Αμπντούλ ελ Σαγιέντ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας από τις σημαντικότερες εσωκομματικές αναμετρήσεις των τελευταίων ετών. Εάν κερδίσει τόσο τις προκριματικές όσο και τις εκλογές του Νοεμβρίου, θα καταρρεύσει ίσως η ισχυρότερη πολιτική παραδοχή των τελευταίων τριών δεκαετιών ότι οι λεγόμενες «μοβ» (purple) Πολιτείες μπορούν να κερδηθούν μόνο από μετριοπαθείς κεντρώους υποψηφίους. Η Αμερική θα στρίψει προς τα Αριστερά. Ο Μπέρνι Σάντερς και το Κίνημα των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών κοιτάζουν προς τον Λευκό Οίκο.
Μετά τις νίκες της αμερικανικής Αριστεράς στις δημοτικές εκλογές, στις δύο ακτές των ΗΠΑ, όπως και στις προκριματικές εκλογές για το Κογκρέσο και σε άλλες αναμετρήσεις, η νίκη της Κίρος αναδεικνύει τη διευρυμένη γεωγραφική εμβέλεια της «αριστερής εσωκομματικής εξέγερσης», που επιδιώκει να αναδιαμορφώσει το Δημοκρατικό Κόμμα ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών της χρονιάς και καθώς η κούρσα για τις προεδρικές εκλογές του 2028 αποκτά ολοένα μεγαλύτερη βαρύτητα.
Οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής (Democratic Socialists of America – DSA) αποτελούν τη μεγαλύτερη σοσιαλιστική οργάνωση στις ΗΠΑ. Υποστηρίζουν ότι ο δημοκρατικός έλεγχος της οικονομίας από την κοινωνία πρέπει να αντικαταστήσει τον καπιταλισμό. Δεν είναι πολιτικό κόμμα, αλλά ένα ανερχόμενο Κίνημα που δρα κυρίως εντός του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Μαμντάνι και η Λιούις Τζορτζ αυτοπροσδιορίζονται ως «Σοσιαλιστές των Υπονόμων» («sewer socialists»), δίνοντας έμφαση στην αποτελεσματική παροχή δημόσιων υπηρεσιών και όχι στην κριτική της οικονομίας της αγοράς.
Εάν γίνει η νέα μεγάλη έκπληξη και νικήσει και ο «αριστερός Σοσιαλιστής», διακεκριμένος 41χρονος γιατρός επιδημιολόγος, Αμπντούλ ελ Σαγιέντ στις εσωκομματικές εκλογές των Δημοκρατικών στην Πολιτεία-κλειδί του Μίσιγκαν, τότε δεν θα είναι ουτοπία πως η Αμερική μπορεί να γυρίσει αριστερά!
Ο Αμπντούλ ελ Σαγιέντ δεν έχει καμία σχέση με επαγγελματία πολιτικό. Είναι γιατρός επιδημιολόγος, κάτοχος διδακτορικού στη Δημόσια Υγεία και υπότροφος Rhodes, μία από τις υψηλότερες ακαδημαϊκές διακρίσεις στον αγγλόφωνο κόσμο. Δίδαξε επιδημιολογία στο Πανεπιστήμιο Columbia, ενώ το επιστημονικό του έργο αριθμεί σήμερα σε πάνω από 4.000 βιβλιογραφικές αναφορές (citations) στο Google Scholar. Είναι συν-συγγραφέας ενός από τα σημαντικότερα ακαδημαϊκά βιβλία για το Medicare for All, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Oxford University Press, καθώς και συν-επιμελητής του πανεπιστημιακού συγγράμματος «Systems Science and Population Health». Προτού εισέλθει στην κεντρική πολιτική σκηνή διετέλεσε διευθυντής Δημόσιας Υγείας τόσο στην πόλη του, Ντιτρόιτ, όσο και στην κομητεία Γουέιν, όπου ανέπτυξε πρακτικές πολιτικές πρόληψης και δημόσιας υγείας. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι οι προτάσεις του για τη μεταρρύθμιση του αμερικανικού συστήματος Υγείας βασίζονται όχι μόνο σε ιδεολογικές πεποιθήσεις, αλλά και σε πολυετή επιστημονική και διοικητική εμπειρία.
Το Μίσιγκαν δεν είναι μια οποιαδήποτε Πολιτεία. Με πληθυσμό περίπου 10,1 εκατομμυρίων κατοίκων, αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της σύγχρονης Αμερικής. Είναι η ιστορική καρδιά της αυτοκινητοβιομηχανίας και του εργατικού κινήματος, η πολιτεία της United Auto Workers (UAW), αλλά και μία από τις περιοχές που επλήγησαν περισσότερο από την αποβιομηχάνιση και την αναδιάρθρωση της οικονομίας.
Είναι η Πολιτεία που είχε ψηφίσει και Ομπάμα και δύο φορές Τραμπ. «Εκλέγει πρόεδρο», αποτελεί πραγματικό εκλογικό βαρόμετρο. Αν μια προοδευτική υποψηφιότητα μπορεί να κερδίσει εδώ, δύσκολα θα μπορεί κάποιος να υποστηρίζει ότι η Αριστερά είναι καταδικασμένη να περιορίζεται στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Στο Μίσιγκαν υπάρχει η μεγαλύτερη συγκέντρωση Αραβοαμερικανών στις ΗΠΑ. Περίπου το 38% των Αραβοαμερικανών του Μίσιγκαν κατοικεί στο Dearborn και στο Dearborn Heights, ενώ μεγάλες κοινότητες υπάρχουν επίσης στο Hamtramck και στο δυτικό Ντιτρόιτ. Στο Dearborn, οι κάτοικοι καταγωγής από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική αποτελούν πλέον πάνω από το ήμισυ του πληθυσμού της πόλης.
Ο Αμπντούλ επιχειρεί να οικοδομήσει μια νέα κοινωνική συμμαχία που ενώνει νέους ψηφοφόρους, εργαζόμενους, συνδικαλιστές, προοδευτικούς, υποστηρικτές του Μπέρνι Σάντερς και της Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ (Alexandria Ocasio-Cortez), αλλά και πολλούς παραδοσιακούς Δημοκρατικούς που έχουν απογοητευτεί από την πορεία του κόμματος.
Τα βασικά συνθήματα του Αμπντούλ είναι χαρακτηριστικά: «Χρήματα στις τσέπες», «Χρήματα έξω από την πολιτική», «Medicare for All». Η έμφαση βρίσκεται στην οικονομία της καθημερινότητας: δημόσια υγεία, ενίσχυση των συνδικάτων, φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων και περιορισμός της επιρροής των Super PACs και των μεγάλων εταιρικών χρηματοδοτών. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι η πραγματική ασθένεια της αμερικανικής Δημοκρατίας αλλά το πιο ακραίο σύμπτωμα. Η πραγματική ασθένεια, όπως λέει, είναι ένα πολιτικό σύστημα που επιτρέπει σε μεγάλες επιχειρήσεις, δισεκατομμυριούχους και λόμπι να αγοράζουν πολιτική επιρροή.
Η υποψηφιότητα του Αμπντούλ δεν δοκιμάζει απλώς τις αντοχές μιας ακόμη προοδευτικής καμπάνιας. Δοκιμάζει μια ολόκληρη πολιτική θεωρία που κυριάρχησε στο Δημοκρατικό Κόμμα μετά τη δεκαετία του 1990 ότι για να κερδίσουν οι Δημοκρατικοί τις αμφίρροπες Πολιτείες πρέπει να μετακινούνται προς το πολιτικό κέντρο, να αποφεύγουν τις καθαρές ιδεολογικές συγκρούσεις και να καθησυχάζουν τόσο τις επιχειρηματικές ελίτ όσο και τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους των προαστίων.
Αυτή η λογική διαμόρφωσε την πολιτική στρατηγική του κόμματος για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Σύμφωνα με αυτήν, υποψήφιοι όπως ο Μπέρνι Σάντερς, ο Μαμντάνι ή σήμερα ο Αμπντούλ ελ Σαγιέντ θεωρούνται «μη εκλόγιμοι» (unelectable), όχι επειδή δεν είναι δημοφιλείς, αλλά επειδή υποτίθεται ότι οι θέσεις τους είναι υπερβολικά αριστερές για την αμερικανική κοινωνία και ιδιαίτερα για τις Πολιτείες της Ζώνης της Σκουριάς και της Μεσοδυτικής Αμερικής. Μια νίκη του Ελ Σαγιέντ στο Μίσιγκαν θα αμφισβητούσε ευθέως αυτή την παραδοχή. Και μάλιστα όχι στη Νέα Υόρκη ή στο Σαν Φρανσίσκο, αλλά σε μια Πολιτεία που αποτελεί ίσως το σημαντικότερο εκλογικό βαρόμετρο της χώρας. Μια Πολιτεία όπου η εργατική τάξη, τα συνδικάτα, οι λευκοί ψηφοφόροι χωρίς πανεπιστημιακό πτυχίο, οι Αφροαμερικανοί, οι Αραβοαμερικανοί και οι νεότερες γενιές συνυπάρχουν σε μια εξαιρετικά σύνθετη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.
Εάν ένας υποψήφιος που υπερασπίζεται το Medicare for All, τη φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων, την ενίσχυση των συνδικάτων, τη μείωση της επιρροής των Super PACs και μια σαφή φιλοπαλαιστινιακή στάση κατορθώσει να κερδίσει σε αυτό το περιβάλλον, τότε θα είναι πολύ πιο δύσκολο για την ηγεσία των Δημοκρατικών να συνεχίσει να υποστηρίζει ότι μόνο ο πολιτικός συμβιβασμός και η μετατόπιση προς το κέντρο οδηγούν στη νίκη.
Για αυτό οι προκριματικές της 4ης Αυγούστου έχουν εθνική σημασία. Δεν θα κρίνουν μόνο ποιος θα είναι ο υποψήφιος των Δημοκρατικών για τη Γερουσία. Θα αποτελέσουν ίσως το σημαντικότερο πολιτικό πείραμα μετά τις προεδρικές εκστρατείες του Μπέρνι Σάντερς για το αν μια ανοιχτά οικονομικά αριστερή και αντισυστημική στρατηγική μπορεί να οικοδομήσει πλειοψηφικό ρεύμα στην καρδιά της βιομηχανικής Αμερικής.
Η τελευταία μεγάλη έκπληξη στην Αμερική ήταν που η 29χρονη αριστερή Μελάτ Κίρος από την Αιθιοπία, υποψήφια των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών, θριάμβευσε στις 6 Ιουλίου 2026 στις εσωκομματικές εκλογές των Δημοκρατικών στο Κολοράντο! Επικράτησε της εν ενεργεία βουλευτού Νταϊάνα ΝτεΓκέτ, η οποία είχε εκλεγεί για πρώτη φορά προτού καν γεννηθεί η Κίρος σε εσωκομματική αναμέτρηση.
Οι τρεις άξονες του προγράμματός της είναι: 1) Μedicare for all – Καθολική υγειονομική περίθαλψη για όλους τους πολίτες. 2) Ηousing first – Κοινωνικές κατοικίες για την αντιμετώπιση της έλλειψης στέγης 3) Universal childcare – Δωρεάν καθολική παιδική μέριμνα. Επίσης, ο περιορισμός των στρατιωτικών εξοπλισμών.
Η Μελάτ μετακόμισε με την οικογένειά της από την Αιθιοπία στο Κολοράντο όταν ήταν ακόμα μωρό, αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Notre Dame, στην Ιντιάνα, και ξεκίνησε την καριέρα της εξασφαλίζοντας μια θέση σε δικηγορικό γραφείο της Νέας Υόρκης.
Η εκστρατεία της για τις προκριματικές εκλογές στην πρώτη εκλογική περιφέρεια του Κολοράντο -που καλύπτει σχεδόν ολόκληρη την πρωτεύουσα της Πολιτείας Ντένβερ- είχε τη στήριξη του γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς και του Κινήματος των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών, του οποίου ηγείται ο ίδιος. Το Κίνημα, στο οποίο συμμετέχει επίσης η βουλευτής Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, ενώ ηγετική θέση απολαμβάνει πλέον και ο νεοεκλεγείς αριστερός δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαμντάνι, έχει σημειώσει πολλές εσωκομματικές εκλογικές νίκες αυτό το καλοκαίρι.
Πρόκειται για την τρίτη κατά σειρά προοδευτική υποψήφια που κατάφερε να νικήσει εν ενεργεία μέλος της Βουλής μέσα σε οκτώ ημέρες, έπειτα από άλλες δύο νίκες την περασμένη εβδομάδα στη Νέα Υόρκη.
Σύμφωνα με τους «Τimes», η Μελάτ απολύθηκε από το δικηγορικό γραφείο της Νέας Υόρκης επειδή δημοσίευσε ανοιχτή επιστολή προς τα δικηγορικά γραφεία της πόλης -μεταξύ των οποίων και το δικό της- ως απάντηση στην πρωτοβουλία τους να καλέσουν τους κοσμήτορες των νομικών σχολών να αντισταθούν στον… αντισημιτισμό των πανεπιστημιουπόλεων. Η επιστολή ήταν, αν μη τι άλλο, τολμηρή. «Συσχετίζοντας τις εκκλήσεις για εξάλειψη του κράτους του Ισραήλ με τον αντισημιτισμό, απονομιμοποιείτε κάθε πιθανή λύση που θα πίεζε το Ισραήλ να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του αποικιακού ρόλου του στην Παλαιστίνη», έγραψε η Κίρος, προσθέτοντας ότι «η αναγνώριση του φαινομενικά προφανούς συμπτώματος της βίαιης αντίστασης απέναντι στον βίαιο αποικισμό έχει οδηγήσει στην απώλεια εργασίας και ελευθερίας πολλών ατόμων, ιδίως σε μέρη όπου υποτίθεται ότι εκτιμούν την ελευθερία του λόγου». Το ζήτημα του Ισραήλ και της Παλαιστίνης ήταν που έκανε τη διαφορά ανάμεσα στην Κίρος και στην ΝτεΓκέτ, καθώς η τελευταία είναι μέλος της Ομάδας των Προοδευτικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων – που σημαίνει ότι κάθε άλλο παρά κεντρώα και μετριοπαθής θεωρείται. Μαζί με τη στήριξη του ισραηλινού λόμπι, η εκλεγμένη από το 1997 βουλευτής είχε εξασφαλίσει και οικονομική ενίσχυση ύψους ενός εκατομμυρίου δολαρίων από μέλη του. Η Κίρος, από την άλλη, όπως σημειώνουν οι «Times», εξέφρασε μια σειρά αμφιλεγόμενων πολιτικών θέσεων. Αποκάλεσε τις επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 αποτέλεσμα «μιας αναπόφευκτης συνέπειας του Απαρτχάιντ», προσθέτοντας: «Οφείλουμε να κατανοήσουμε τις συνθήκες που γεννούν βία και πόλεμο, έτσι δεν είναι;». Αλλά δεν περιορίστηκε στο φλέγον ζήτημα του Μεσανατολικού.
Όταν ένας ρεπόρτερ τη ρώτησε αν πιστεύει πως οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους ήταν και αυτές μια «αναπόφευκτη συνέπεια» της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, απάντησε: «Ήταν αναπόφευκτη, με την έννοια ότι αποσταθεροποιήσαμε μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής, γεγονός που οδήγησε κάποιους να πιστέψουν ότι μια αντίστοιχη πράξη βίας ήταν η μοναδική επιλογή τους»…
Σάρωσαν οι υποψήφιοι που στήριξε ο Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη στις εσωκομματικές εκλογές των Δημοκρατικών. Η αριστερή σοσιαλιστική πτέρυγα επικράτησε πλήρως.
Ο αριστερός Σοσιαλιστής Μπραντ Λάντερ νίκησε στις εσωκομματικές εκλογές των Δημοκρατικών, στη 10η εκλογική περιφέρεια της Νέας Υόρκης, τον βουλευτή Νταν Γκόλντμαν, σε μια αναμέτρηση που, μεταξύ άλλων, ανέδειξε τις βαθιές διαφωνίες στο εσωτερικό του κόμματος σχετικά με τον πόλεμο των Ισραηλινών στη Γάζα. Σφράγισε έτσι την απόλυτη επικράτηση των υποψηφίων που υποστηρίχτηκαν από τον Σοσιαλιστή δήμαρχο της πόλης, ο οποίος επιδιώκει να μετατοπίσει το Δημοκρατικό Κόμμα προς τα αριστερά. Ο Λάντερ έχει κατηγορήσει το Ισραήλ για Γενοκτονία στη Γάζα, ενώ ο Γκόλντμαν, που διεκδικούσε τρίτη θητεία, είχε τη στήριξη φιλοϊσραηλινών οργανώσεων. Ο Λάντερ, ο οποίος είχε επίσης τη στήριξη του Σοσιαλιστή γερουσιαστή του Βερμόντ, Μπέρνι Σάντερς, επικράτησε με άνεση επί του Γκόλντμαν, συγκεντρώνοντας το 65,7% των ψήφων.
Δύο ακόμη Σοσιαλίστριες υποψήφιες που υποστηρίζονται από τον Μαμντάνι επικράτησαν στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών, ενισχύοντας περαιτέρω την αριστερή πτέρυγα του κόμματος στη μεγαλύτερη πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών. Η βουλευτής Κλερ Βάλντε επικράτησε στην 7η Περιφέρεια, αφήνοντας πίσω της τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου του Μπρούκλιν, Αντόνιο Ρεϊνόσο, ενώ η Νταριαλίζα Άβιλα Σεβαλιέ, υποψήφια διδάκτωρ που συμμετείχε σε φιλοπαλαιστινιακές διαδηλώσεις στο Πανεπιστήμιο Columbia, νίκησε στη 13η Περιφέρεια.
Ακόμη και στην εύπορη 12η Περιφέρεια της Νέας Υόρκης, στην εκλογική μάχη για τη διαδοχή του βουλευτή Τζέρι Νάντλερ, εκλέχθηκε ο συνεργάτης του, ο Μάικ Λάστερ, επικρατώντας επί του 33χρονου Τζακ Σλόσμπεργκ, εγγονού του προέδρου Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι!
Όλοι οι υποψήφιοι που υποστηρίχτηκαν από τον Μαμντάνι έχουν κατηγορήσει ανοιχτά το Ισραήλ για Γενοκτονία στη Γάζα και έχουν δεσμευτεί να προωθήσουν την κατάργηση της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων των ΗΠΑ, της διαβόητης ICE, και να αυξήσουν τη φορολογία των πλουσίων.
Το βιβλίο του χαρισματικού ηγέτη της ορίτζιναλ αμερικανικής Αριστεράς, των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών, είναι βασισμένο στη μεγάλη περιοδεία του Μπέρνι Σάντερς κυρίως σε ρεπουμπλικανικές Πολιτείες με σύνθημα: «Πολέμα την ολιγαρχία» και ακροατήριο αποτελούμενο κατά 30% από Ρεπουμπλικάνους και ανεξάρτητους.
Ο αεικίνητος Σάντερς αποδεικνύει εμπράκτως πως πρώτα φτιάχνεις σχέση με την κοινωνία και μετά έρχεται η κάλπη. Η ακούραστη εξωκοινοβουλευτική του δράση αποδεικνύει ότι ο κόσμος δεν κινητοποιείται από κομματικούς μηχανισμούς, αλλά από την αίσθηση ότι κάποιος τον ακούει, τον εκπροσωπεί και του δίνει ρόλο. Όταν λέει ότι στις συγκεντρώσεις του πήγαν άνθρωποι που δεν ήταν «δικοί του», ήταν ανεξάρτητοι ή και αντίπαλοι ψηφοφόροι, αναδεικνύει μια κρίσιμη αλήθεια: Η πολιτική εμπιστοσύνη ανακτάται εντός της κοινωνίας. Ενώ ο προβλέψιμος προοδευτικός χώρος μιλά στους ήδη πεπεισμένους, εκείνος πήγε σε περιοχές -όπως η Αϊόβα ή το Ουισκόνσιν- που θεωρούνται χαμένες για τους Δημοκρατικούς. Αντί, λοιπόν, για εκδηλώσεις σε κεντρικά ξενοδοχεία, η πολιτική ανασυγκρότηση απαιτεί παρουσία στα σωματεία των ντελιβεράδων, στις αγροτικές κινητοποιήσεις, στους νέους των 800 ευρώ που δεν μπορούν να νοικιάσουν σπίτι.
Ο Σάντερς αντιλαμβάνεται τις πολιτικές συγκεντρώσεις ως θεραπευτική πράξη. Βλέπεις χιλιάδες ανθρώπους δίπλα σου να έχουν το ίδιο πρόβλημα, σταματάς να νιώθεις αποτυχημένος σε προσωπικό επίπεδο και αρχίζεις να νιώθεις «δυνατός» σε συλλογικό. Μεταφέρεσαι από το «Εγώ» στο «Εμείς» της βάσης, μέσα απο τη δομή της EWOC (Επιτροπή Συλλογικοποίησης).
Δεν θέλει οπαδούς, αλλά οργανωτές. Ένα κόμμα δεν πρέπει να είναι ένας μηχανισμός που ζητά ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά ένας φορέας που εκπαιδεύει τον πολίτη να διεκδικεί στην καθημερινότητά του. Η δύσκολη και η μόνη βιώσιμη επιλογή είναι η ανακατανομή της πολιτικής ισχύος.
Εάν το πρώτο μέρος του βιβλίου είναι η «διάγνωση της ασθένειας» (καπιταλιστική απληστία), το δεύτερο είναι η «θεραπεία», με «οργάνωση στη βάση» (grassroots organizing).
Στη βία των αριθμών ο Σάντερς αντιπαραβάλλει την πολιτική της ηθικής. Όταν μιλάει για την Υγεία ή τους μισθούς, δεν αναφέρεται μόνο στα δημοσιονομικά μεγέθη αλλά και στο τι είναι δίκαιο.
Κομμουνισμός, λέμε, μέχρι και στη Φλόριντα! Κομμουνισμός τώρα και στο Μαϊάμι! Το «καταφύγιο για όσους διαφεύγουν από τον κομμουνισμό στη Νέα Υόρκη» του προέδρου Τραμπ έπεσε! Στο Μαϊάμι. Για πρώτη φορά έπειτα από 28 χρόνια η Αϊλίν Χίγκινς επικράτησε με το εντυπωσιακό 60% των ψήφων στις δημοτικές εκλογές. Είναι η πρώτη γυναίκα δήμαρχος.
Η αριστερή ακτιβίστρια και δημοσιογράφος Κέιτι Γουίλσον, στηριζόμενη μόνο από εθελοντές, εκλέχθηκε δήμαρχος στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 4 Νοεμβρίου 2025 στο Σιάτλ των ΗΠΑ (η μεγαλύτερη πόλη της Πολιτείας Ουάσινγκτον και το σημαντικότερο αστικό και οικονομικό κέντρο στα βορειοδυτικά της χώρας, με 505.000 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους).
Η Κέιτι Γουίλσον, που δηλώνει Δημοκρατική Σοσιαλίστρια και είναι συνιδρύτρια της «Ένωσης Επιβατών Δημοσίων Συγκοινωνιών» του Σιάτλ (Seattle Transit Riders Union), κέρδισε τον εν ενεργεία δήμαρχο, επίσης των Δημοκρατικών, Μπρους Χάρελ.
Η νίκη της θεωρείται σημαντική επιτυχία για την αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών, σε μια πόλη με περισσότερους από 13.000 υπαλλήλους και προϋπολογισμό σχεδόν 9 δισ. δολαρίων.
Οι πιθανότητες νίκης φαίνονταν ελάχιστες όταν ξεκίνησε την προεκλογική της καμπάνια, την περασμένη άνοιξη. Ήταν της τάξης του 1%, ακριβώς όσο και του Ζοχράν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη.
Οι αριστεροί υποψήφιοι κέρδισαν επίσης σε άλλες κρίσιμες αναμετρήσεις, εκτοπίζοντας τον εν ενεργεία πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου και τον εισαγγελέα της πόλης, επιτυγχάνοντας έτσι μια ευρεία νίκη στις τοπικές εκλογές.
Ο Μπράντον Τζόνσον (Brandon Johnson), δήμαρχος του Σικάγου, που επίσης ανήκει στην αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος, δήλωσε: «Δεν χρειαζόταν να υποκύψουμε στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και να καταφύγουμε στην κουρασμένη πρακτική της εξισορρόπησης των προϋπολογισμών στις πλάτες των εργαζομένων. Αυτή είναι η στιγμή για το Σικάγο να ζωντανέψει… Το πρόγραμμά μου έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το νεοφιλελεύθερο μοντέλο πόλης που περιελάμβανε επιθέσεις στη δημόσια εκπαίδευση και στα συνδικάτα».
Η αριστερή Σοσιαλίστρια-ακτιβίστρια, Αφροαμερικανίδα Τζάνις Λιούις Τζορτζ (Janeese Lewis George), γεννημένη το 1988 από γονείς εργάτες, απόφοιτος των δημόσιων σχολείων, πρώην εισαγγελέας και δημοτική σύμβουλος της Ουάσιγκτον (D.C.) πήρε το χρίσμα για τη θέση της δημάρχου της πρωτεύουσας των ΗΠΑ έπειτα από τη νίκη της στις προκριματικές εκλογές στις 16 Ιουνίου 2026.
Ανδρέας Ρουμελιώτης στο 1voice.gr
προς τα Αριστερά){kind=link}
0 Σχόλια