Από το 18% στη… νίκη διά της ήττας

 

Γράφει ο Φαροφύλακας

Οι μεγάλες πολιτικές επιστροφές συνήθως συνοδεύονται από κόσμο, δυναμική και την αίσθηση ότι κάτι κινείται στην κοινωνία. Στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα, προς το παρόν περισσεύουν κυρίως οι αναλύσεις που εξηγούν γιατί αυτή η δυναμική… θα εμφανιστεί αργότερα.

Η ΕΛ.Α.Σ. ξεκίνησε με φιλοδοξίες επιστροφής στην εξουσία, αλλά οι δημοσκοπήσεις δεν έχουν ακόμη συγκινηθεί από το αφήγημα. Τα ποσοστά απέχουν από εκείνα που θα επέτρεπαν σοβαρή συζήτηση για κυβέρνηση και η πολυδιαφημισμένη επάνοδος εξακολουθεί να αναζητεί την κοινωνική δυναμική που θα τη μετατρέψει σε πολιτικό ρεύμα.

Το πραγματικό στοίχημα πλέον ίσως δεν είναι πώς θα ανέβουν τα ποσοστά, αλλά πώς θα βαφτιστούν εάν δεν ανέβουν αρκετά. Διότι όταν έχει προηγηθεί τόσος θόρυβος περί μεγάλης επιστροφής και ανατροπής των συσχετισμών, ένα ενδεχόμενο 18% δημιουργεί ένα ενοχλητικό ερώτημα: με ποια ακριβώς πολιτική αλχημεία θα παρουσιαστεί την επόμενη ημέρα ως επιτυχία;

Ως «εφαλτήριο»; Ως «ισχυρή αφετηρία»; Ως το πρώτο βήμα της μεγάλης αντεπίθεσης; Στην πολιτική επικοινωνία, άλλωστε, όταν δεν μπορείς να αλλάξεις τον αριθμό, προσπαθείς τουλάχιστον να αλλάξεις την ερμηνεία του.

Και εδώ αποκαλύπτεται το ρίσκο μιας στρατηγικής που μοιάζει να ποντάρει υπερβολικά στο πολιτικό κεφάλαιο ενός προσώπου. Ένας πρώην πρωθυπουργός διαθέτει αναγνωρισιμότητα και ιστορία. Δεν διαθέτει αυτομάτως κοινωνικό ρεύμα. Αυτό χρειάζεται οργάνωση, σχέδιο, στελέχη και πραγματικές ρίζες στην κοινωνία.

Διαφορετικά, δεν σχεδιάζεις πώς θα πας από το 18% στη νίκη. Σχεδιάζεις το δελτίο Τύπου που θα εξηγεί γιατί το 18% ήταν εξαρχής μέρος του σχεδίου.

Και τότε επιστρέφει σαν πολιτική Κασσάνδρα η παλαιότερη «προφητεία» του Νίκου Μαραντζίδη: ο Τσίπρας «θα ηττηθεί όσες φορές χρειάζεται μέχρι να κερδίσει».

Μέχρι στιγμής, το πρώτο μισό της θεωρίας φαίνεται σαφώς ευκολότερο στην εφαρμογή.

Σπουδαίο σχέδιο...

Χάνεις μέχρι να κερδίσεις και, αν δεν κερδίσεις, συνεχίζεις να χάνεις μέχρι να δικαιωθείς. Πρόκειται για μια στρατηγική με ένα ανεκτίμητο προσόν: δεν αποτυγχάνει ποτέ, γιατί κάθε αποτυχία αποτελεί προϋπόθεση της μελλοντικής επιτυχίας.

Μόνο που στην πολιτική δεν χρειάζονται μάντεις για να περιγράφουν τη συμφορά όταν πλέον φαίνεται στον ορίζοντα. Χρειάζονται στρατηγοί για να την αποτρέπουν και σκακιστές που βλέπουν την επόμενη κίνηση πριν ακούσουν το «ματ».

Με τόσους καθηγητές, θεωρητικούς και συμβούλους γύρω από τον Τσίπρα, λοιπόν, ίσως χρειάζονται λιγότερες προφητείες και περισσότερο σκάκι.

«Στην πολιτική, όποιος χρειάζεται προφήτη για να του εξηγήσει την ήττα, μάλλον δεν είχε στρατηγό για να σχεδιάσει τη νίκη.»