Γράφει ο Φαροφύλακας
Η Θεσσαλονίκη έχει καλή πολιτική μνήμη. Και καμιά φορά γίνεται αμείλικτη.
Το 2014 ο Αλέξης Τσίπρας ανέβαινε στη ΔΕΘ για να παρουσιάσει το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» και γύρω του υπήρχε κάτι που κανένας κομματικός μηχανισμός δεν μπορεί να κατασκευάσει κατά παραγγελία: πολιτικό ρεύμα. Ο κόσμος δεν πήγαινε απλώς να ακούσει έναν αρχηγό. Πήγαινε να δει κάποιον που πίστευε ότι ερχόταν.
Το 2026 ο Τσίπρας επέστρεψε στην ίδια πόλη με νέο πρόγραμμα και μεγάλη κινητοποίηση. Μόνο που αυτή τη φορά ο πήχης ήταν διαφορετικός: να γεμίσει καλά μια αίθουσα ξενοδοχείου.
Από το Βελλίδειο στο Porto Palace, μεσολάβησε τελικά πολύ μεγαλύτερη απόσταση από μερικά χιλιόμετρα.
Και ύστερα ήρθαν οι εξαγγελίες.
«Πατριωτική Εισφορά» 1% στον πλουσιότερο 1%. Εξαιρετικό branding. Μόνο που η Αριστερά, όταν είναι Αριστερά, δεν ζητά από τον πλούσιο να γίνει πατριώτης. Του στέλνει το εκκαθαριστικό.
Του λέει ότι αφού εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και μικρομεσαίοι έχουν βάλει πλάτη, χέρια, πόδια και ό,τι άλλο διέθεταν επί χρόνια, τώρα ήρθε η σειρά του.
Χωρίς σημαίες και τρομπέτες.
Και κυρίως χωρίς 500 παραθυράκια.
Γιατί όταν η νέα εισφορά αντικαθιστά άλλες επιβαρύνσεις στην ίδια περιουσία, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσο πατριωτικά ακούγεται. Είναι πόσα επιπλέον ευρώ θα πληρώσει τελικά ο πλούσιος.
Μετά έχουμε και την αποκέντρωση των υπουργείων. Βιομηχανίας στη Θεσσαλονίκη, Αγροτικής Ανάπτυξης στη Λάρισα, Ψηφιακής Πολιτικής στην Κοζάνη…
Αλέξη, μια ταμπέλα δεν κάνει αποκέντρωση.
Αν πίσω της παραμένουν στην Αθήνα οι αποφάσεις, τα λεφτά και η πραγματική εξουσία, τότε απλώς αποκεντρώσαμε τις πινακίδες.
Το πρόγραμμα είχε μισθούς, προσλήψεις, επιδόματα, συγκοινωνίες, κατοικίες. Είχε σχεδόν τα πάντα.
Αυτό που δεν φάνηκε ακόμη είναι εκείνο που περίσσευε το 2014.
Το ρεύμα.
Και επειδή σήμερα είναι 3η του Σεπτέμβρη, ας θυμηθούμε και κάτι παλιότερο.
Όταν πραγματικά έρχεται η Αλλαγή, δεν χρειάζεται να σου το εξηγήσει το marketing.
Το καταλαβαίνεις από τον κόσμο που έρχεται μόνος του.
0 Σχόλια