Αλεξανδρούπολη: “Imperium in imperio”

 

Του Παύλου Μιχαηλίδη 

Η Αλεξανδρούπολη τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μια πρωτοφανή τουριστική κινητικότητα. Η παρουσία επισκεπτών κυρίως από την Τουρκία είναι πλέον ιδιαίτερα έντονη, ειδικά τους θερινούς μήνες και τα Σαββατοκύριακα.

Και φυσικά, ο τουρισμός είναι πλούτος. Οι επισκέπτες είναι ευπρόσδεκτοι και η τοπική οικονομία έχει κάθε λόγο να επωφελείται από την αυξημένη κίνηση.

Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά.

Ποιος σχεδιάζει την πόλη για τους μόνιμους κατοίκους;

Οι δρόμοι ασφυκτιούν. Η στάθμευση γίνεται καθημερινά μια δύσκολη υπόθεση. Οι μόνιμοι κάτοικοι πολλές φορές αδυνατούν να βρουν θέση κοντά στο σπίτι ή την εργασία τους. Η καθαριότητα και η διαχείριση των απορριμμάτων δοκιμάζονται από τον πολλαπλασιασμό του πληθυσμού που εξυπηρετεί η πόλη, χωρίς πάντα να υπάρχει αντίστοιχη προσαρμογή των υποδομών.

Και υπάρχει ένα ακόμη ζήτημα που χρειάζεται σοβαρή, ψύχραιμη και δημόσια συζήτηση.

Παρατηρείται αυξανόμενο ενδιαφέρον για την αγορά ακινήτων, κτιρίων και επιχειρήσεων από επενδυτικά σχήματα και εταιρείες ξένων συμφερόντων.

Δεν είναι πρόβλημα η εθνικότητα ενός επενδυτή.

Πρόβλημα είναι όταν μια πόλη δεν γνωρίζει ποιος αγοράζει, τι αγοράζει, με ποιον τρόπο και ποια θα είναι η μακροπρόθεσμη επίδραση αυτών των αλλαγών στην τοπική οικονομία και κοινωνία.

Η Αλεξανδρούπολη βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη γεωγραφική και οικονομική θέση. Δεν μπορεί να μετατραπεί απλώς σε έναν προορισμό κατανάλωσης για λίγες ημέρες, ενώ οι μόνιμοι κάτοικοι πληρώνουν το κόστος της υπερφόρτωσης της πόλης.

Χρειαζόμαστε κανόνες, υποδομές και στρατηγικό σχεδιασμό.

Χρειαζόμαστε περισσότερους χώρους στάθμευσης, καλύτερη κυκλοφοριακή οργάνωση, ενίσχυση της καθαριότητας, έλεγχο της βραχυχρόνιας μίσθωσης και ένα σαφές πλαίσιο για τις μεγάλες αγοραπωλησίες ακινήτων και επιχειρήσεων.

Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται να αποφασίσουμε:

Τι πόλη θέλουμε να είναι η Αλεξανδρούπολη σε δέκα χρόνια;

Μια ανοιχτή, εξωστρεφής ευρωπαϊκή πόλη που αξιοποιεί τον τουρισμό και τις επενδύσεις προς όφελος όλων;

Ή μια πόλη όπου οι μόνιμοι κάτοικοι θα αισθάνονται σταδιακά ξένοι στον ίδιο τους τον τόπο;

Το «Imperium in imperio» — ένα κράτος μέσα στο κράτος — δεν πρέπει να γίνει η εικόνα της Αλεξανδρούπολης.

Η ανάπτυξη είναι καλοδεχούμενη.

Η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη όμως δεν είναι ανάπτυξη.

Σε καθε περίπτωση η πρωτεύουσα του Έβρου δεν χρειάζεται να καλλιεργήσει έναν αυτάρεσκο και αμυντικό τοπικισμό. Υπάρχει ανάγκη να διαμορφώσει ένα διαφορετικό υπόδειγμα πόλης: περισσότερο ανοιχτό, περισσότερο συμμετοχικό, περισσότερο παραγωγικό και βαθύτερα συνδεδεμένο με την ιστορία και τη γεωγραφία του.

Η Αλεξανδρούπολη χρειάζεται επιτέλους να αποφασίσει ποιος θα καθορίζει το μέλλον της: οι ανάγκες της πόλης και των κατοίκων της ή οι συγκυριακές ανάγκες της αγοράς.

Παύλος Α. Μιχαηλίδης

Αρχιτέκτονας μηχανικός Α.Π.Θ.

Πρώην υποψήφιος δήμαρχος - δημοτικός σύμβουλος Αλεξ/πολης