Πατριωτισμός δύο ταχυτήτων: Υποχρεωτικός για τους πολλούς, με το γάντι για τους ισχυρούς

 

Γράφει ο Φαροφύλακας

Ωραία ακούστηκε στη Θεσσαλονίκη η «Πατριωτική Εισφορά». Ένα τοις εκατό στο πλουσιότερο ένα τοις εκατό, είπε ο Αλέξης Τσίπρας, βάζοντας στο τραπέζι μια πρόταση που διαθέτει όλα τα απαραίτητα συστατικά για να ακουστεί αριστερή: πλούτο, ισχυρούς, αναδιανομή και, εσχάτως, μπόλικη πατρίδα.

Υπάρχει όμως ένα ενοχλητικό πράγμα στην πολιτική: η μνήμη.

Γιατί επί κυβέρνησης με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα, επί υπουργίας Γιώργου Κατρούγκαλου και με τον ασφαλιστικό νόμο Κατρούγκαλου, όταν ο λογαριασμός έφτασε στους συνταξιούχους, δεν θυμάμαι να υπήρχε τόση αγωνία για τις «δυνατότητές» τους.

Μετά τις αλλαγές στο ασφαλιστικό, περίπου 240.000 συνταξιούχοι έλαβαν το 2016 ακόμη και εξατομικευμένες επιστολές που εξηγούσαν τις μειώσεις στις συντάξεις τους. Μια σχεδόν συγκινητική προσωπική φροντίδα: πρώτα το ψαλίδι και μετά το γράμμα που σου εξηγούσε γιατί έπρεπε να κουρευτείς.

Τότε δεν περίσσευε πολύς «ρεαλισμός» για τον συνταξιούχο. Το ασφαλιστικό είχε προβλήματα, η χώρα βρισκόταν σε δύσκολη θέση και ο λογαριασμός έπρεπε να πληρωθεί. Και πληρώθηκε.

Τώρα, όμως, που η κουβέντα φτάνει στους πραγματικά ισχυρούς, η γλώσσα γίνεται ξαφνικά βελούδινη. Και προσωπικά βλέπω μια εμφανή αγωνία από την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα να αποδείξει ότι είναι φιλική προς τη μεγάλη επιχειρηματικότητα. Σχεδόν ένα διαρκές πολιτικό «μην ανησυχείτε, δεν ήρθαμε να σας πειράξουμε».

Μια αγωνία καθησυχασμού, ίσως ακόμη και εξιλέωσης απέναντι στη μεγάλη επιχειρηματικότητα και το κεφάλαιο, λες και πρέπει πρώτα να δοθούν διαπιστευτήρια οικονομικού ρεαλισμού και μετά να συζητήσουμε πόσο θα πληρώσουν εκείνοι που πραγματικά μπορούν.

Και εδώ βρίσκεται η πολιτική ειρωνεία.

Η «πατριωτική εισφορά» των συνταξιούχων ποια ήταν, Αλέξη;

Οι περικοπές; Οι φόροι; Η απώλεια εισοδήματος ανθρώπων που είχαν πληρώσει εισφορές μια ολόκληρη ζωή;

Για τον αδύναμο υπήρχε νόμος, ψαλίδι και επιστολή. Για τον ισχυρό έχουμε «πατριωτική εισφορά», ρεαλισμό και καθησυχαστικά νεύματα.

Μόνο που Αριστερά δεν είναι να διαβεβαιώνεις το κεφάλαιο ότι δεν κινδυνεύει και μετά να του ζητάς να συνεισφέρει επειδή αγαπάει την πατρίδα.

Αριστερά είναι να νομοθετείς ώστε ο ισχυρός να πληρώνει αυτό που του αναλογεί.

Γιατί διαφορετικά, οι μόνοι «πατριώτες» που πληρώνουν πάντα τον λογαριασμό είναι εκείνοι που δεν είχαν ποτέ την πολυτέλεια να πουν όχι.