Το «καινούργιο» παλιώνει και το μονοψήφιο καραδοκεί

 

Γράφει ο Λάμπρος Παπαδής

Η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα σήμερα μετριέται δημοσκοπικά σε διψήφια ποσοστά. Και κάπου εδώ αρχίζει, κατά τη γνώμη μου, η μεγάλη παρεξήγηση: κάποιοι αντιμετωπίζουν τις δημοσκοπήσεις του Σεπτεμβρίου σαν να είναι το αποτέλεσμα της κάλπης.

Δεν είναι.

Μέχρι τις εκλογές υπάρχει πολιτικά ένας αιώνας. Και η ΕΛ.Α.Σ. έχει ήδη αρχίσει να ξοδεύει πολύ γρήγορα το κεφάλαιο του «καινούργιου».

Μέσα σε λίγες ημέρες ακούσαμε για πρόγραμμα 7,5 δισ., για 5,6 δισ. δημοσιονομικό χώρο, για άλλα 2 δισ. από την «πατριωτική εισφορά», για θυρίδες, περιουσίες και τελικά για τα 200 δισ. του πλουσιότερου 1%, τα οποία αναζητήθηκαν μέσω μιας «Παγκόσμιας Βάσης Δεδομένων». Το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος παρουσίασης θύμιζε περισσότερο αναζήτηση στο Google παρά οικονομικό πρόγραμμα κόμματος που ζητά να κυβερνήσει.

Στα πανεπιστήμια ακολούθησαν νέες εξηγήσεις για το άρθρο 16 και τα ιδιωτικά ιδρύματα. Στις συνεργασίες, γύρω από το κόμμα ανακυκλώνονται συνεχώς σενάρια για την επόμενη ημέρα τα οποία είναι θολά. Και πάνω απ’ όλα υπάρχει το πολιτικό παράδοξο: η ΕΛ.Α.Σ. ζητά την ψήφο των πολιτών πριν πραγματοποιήσει το κανονικό της συνέδριο, το οποίο παραπέμπεται για μετά τις κάλπες.

Και εδώ καταθέτω τη δική μου πολιτική πρόβλεψη.

Πιστεύω ότι η ΕΛ.Α.Σ. στις εκλογές θα γράψει μονοψήφιο ποσοστό. Κάτω από 10%.

Όχι επειδή αυτό δείχνουν σήμερα οι δημοσκοπήσεις. Δεν το δείχνουν. Το αντίθετο. Αλλά επειδή μέχρι την κάλπη υπάρχει πολύς πολιτικός χρόνος και τα απανωτά λάθη, οι αντιφάσεις και οι ασάφειες θα έχουν κόστος.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που με οδηγεί σε αυτή την εκτίμηση. Εμείς οι δημοσιογράφοι δεν ακούμε μόνο τις δημοσκοπήσεις. Ακούμε και την κοινωνία. Μιλάμε καθημερινά με ανθρώπους, καταγράφουμε διαθέσεις, θυμό, απογοήτευση και προσδοκίες. Και, τουλάχιστον εγώ, σήμερα δεν βλέπω στην κοινωνία ένα ρεύμα που να λέει «θα ψηφίσω Τσίπρα», «θα ψηφίσω ΕΛ.Α.Σ.». Δεν αισθάνομαι εκείνη τη δυναμική που προηγείται συνήθως μιας πραγματικής πολιτικής ανατροπής.

Υπάρχει περιέργεια. Υπάρχει αναμονή. Υπάρχει ασφαλώς ένα κομμάτι του κόσμου που κοιτάζει ξανά προς τον Τσίπρα. Άλλο όμως το «να δούμε τι θα κάνει» και άλλο το «αυτόν θα ψηφίσω».

Και όσο περνά ο χρόνος, το πλεονέκτημα του «καινούργιου» θα ξεθωριάζει. Αν παράλληλα συνεχιστούν οι γκάφες, οι αντιφάσεις και η εικόνα ενός κόμματος που ακόμη ψάχνει να συμφωνήσει με τον ίδιο του τον εαυτό, τα σημερινά δημοσκοπικά ποσοστά θα αρχίσουν να ξεφουσκώνουν.

Γι’ αυτό επιμένω στην πρόβλεψή μου: μονοψήφιο. Κάτω από 10%.

Γιατί οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν τη στιγμή. Η κοινωνία, όμως, στο τέλος στέλνει τον λογαριασμό στην κάλπη.