Μια μικρή λεπτομέρεια απομένει: να βρεθεί και η νεολαία.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να δημιουργείς κομματική νεολαία και εντελώς διαφορετικό να σε ακολουθούν οι νέοι.
Τα τελευταία ρεπορτάζ μιλούν για 21μελές συντονιστικό, παράλληλη ένταξη στη νέα δομή των μελών της ΕΛ.Α.Σ. έως 35 ετών και υπεύθυνο Νεολαίας σε κάθε Συντονιστική Επιτροπή.
Ωραία.
Μόνο που όλα αυτά θυμίζουν περισσότερο οργανόγραμμα παρά κοινωνικό ρεύμα.
Και εδώ βρίσκεται μια παλιά πληγή του πολιτικού χώρου του Τσίπρα. Ακόμη και στα χρόνια που ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στην κορυφή της πολιτικής του ισχύος, η οργανική σχέση του με τη νέα γενιά δεν ήταν ανάλογη της εκλογικής δυναμικής του. Η ίδια η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ είχε παραδεχθεί σε συνεδριακό απολογισμό ότι δεν κατάφερε να μετατραπεί σε «ηγεμονική δύναμη» στην ελληνική νεολαία.
Ανάλογο πρόβλημα κοινωνικής γείωσης αντιμετώπισε διαχρονικά ο χώρος και στην Αυτοδιοίκηση. Δύο κρίσιμοι χώροι του κοινωνικού ιστού, δύο ανοιχτές πληγές που δεν κλείνουν επειδή αλλάζει η κομματική ταμπέλα.
Και τώρα επιχειρούν να θεραπεύσουν με οργανόγραμμα μια πολιτική ασθένεια ετών. Σαν να παράγεται η κοινωνική γείωση με Excel: 21 εδώ, ένας υπεύθυνος εκεί, μερικές εκατοντάδες στελέχη παραπέρα και, τσουπ, γεννήθηκε κίνημα.
Κάπου εδώ εμφανίζεται και το γνωστό ελληνικό κομματικό θαύμα: «νέα γενιά» με παλιό πολιτικό βιογραφικό.
Γιατί γύρω από το νέο εγχείρημα συναντώνται άνθρωποι με προηγούμενες κομματικές διαδρομές: πρώην στελέχη και πρόσωπα που βρέθηκαν στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και του Στέφανου Κασσελάκη, αλλά και πρόσωπα με προέλευση από το ΠΑΣΟΚ και τις οργανώσεις του. Η μετακίνησή τους είναι απολύτως θεμιτή. Αλλά πολιτικά δεν συνιστά παρθενογένεση.
Και κυρίως δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη ότι μια καινούργια γενιά μπαίνει στην πολιτική.
Γιατί αν μαζέψεις Κασσελακικούς, πρώην ΣΥΡΙΖΑίους και ανθρώπους με πασοκική διαδρομή κάτω από μια νέα στέγη, μπορεί να έχεις δημιουργήσει μια καινούργια κομματική σύνθεση. Δεν σημαίνει ότι δημιούργησες νεολαιίστικο κίνημα.
Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα: να εμφανιστούν παιδιά που δεν αναζητούν την επόμενη πολιτική στέγη, μια θέση στον μηχανισμό ή ένα μελλοντικό ψηφοδέλτιο, αλλά άνθρωποι που μέχρι χθες έμεναν μακριά από τα κόμματα και τώρα πιστεύουν ότι έχουν λόγο να συμμετάσχουν.
Διαφορετικά, η «Νέα Γενιά» κινδυνεύει να γίνει απλώς παλιά υλικά σε καινούργια συσκευασία.
Το ίδιο λάθος κινδυνεύει να επαναληφθεί και εδώ: πρώτα στήνουμε τη δομή από πάνω και μετά αναζητούμε κοινωνική νομιμοποίηση από κάτω. Πρώτα το μαγαζί και μετά οι πελάτες.
Και υπάρχει μια ωραία ειρωνεία. Τον Ιούνιο, από την πρώτη μεγάλη συγκέντρωση της ΕΛ.Α.Σ. στο Θησείο είχε σχολιαστεί δημοσιογραφικά η περιορισμένη παρουσία νέων. Τρεις μήνες αργότερα, οργανώνεται η «Νέα Γενιά».
Ο Τσίπρας μπορεί να φτιάξει συντονιστικό νεολαίας. Μπορεί να ορίσει υπευθύνους, να μοιράσει αρμοδιότητες, να οργανώσει συνέδριο και να φωτογραφηθεί με όσους νέους χωρέσουν στο κάδρο.
Αυτό που δεν μπορεί να διορίσει είναι ένα κοινωνικό ρεύμα.
Γιατί η νεολαία δεν είναι κομματικός τομέας.
Και κυρίως δεν είναι μαγαζί που ανοίγεις Δευτέρα πρωί, κρεμάς απέξω την ταμπέλα «Νέα Γενιά» και περιμένεις ουρά.
Αν δεν έχεις δώσει στους νέους λόγο να έρθουν, στο τέλος μένεις με την ταμπέλα.
Και με τους ίδιους πελάτες.
0 Σχόλια