Μια φωτοβολίδα μες στη νύχτα… ΣΚΑΪ

 

Γράφει ο Φαροφύλακας

Άκουσα τον Αλέξη Τσίπρα στον ΣΚΑΪ. Τον είχα ακούσει και στη Θεσσαλονίκη. Και ακόμη ψάχνω εκείνη τη ριζοσπαστική Αριστερά που υποτίθεται ότι επέστρεψε.

Γιατί για τη 13η σύνταξη ακούσαμε γιατί δεν εξαγγέλθηκε. Για την πρώτη κατοικία υπάρχουν προτάσεις, αλλά η μεγάλη σύγκρουση με τράπεζες και funds παραμένει κάπου μεταξύ υποσημείωσης και ευχής.

Κι αν αυτά είναι η νέα ριζοσπαστική πρόταση, τότε κάποιος πρέπει να μας εξηγήσει τι ακριβώς σημαίνει πλέον «ριζοσπαστικό».

Γιατί όσο περισσότερο ακούω, τόσο λιγότερο θυμάμαι Αριστερά και τόσο περισσότερο μου έρχεται στο μυαλό το… Ποτάμι.

Και πάμε στην περίφημη «Πατριωτική Εισφορά».

Εδώ σηκώνει κουβέντα.

Να πληρώσουν οι πλούσιοι; Βεβαίως. Να πληρώσουν περισσότερο; Ακόμη περισσότερο. Αλλά γιατί «πατριωτική»;

Θα συγκινηθεί ξαφνικά το μεγάλο κεφάλαιο, θα βάλει το χέρι στην καρδιά, θα ακούσει τον εθνικό ύμνο και μετά θα περάσει από το ταμείο;

Και ως παράδειγμα ακούσαμε την Ελβετία.

Μάλιστα.

Η Ελβετία είναι ασφαλώς κράτος. Αλλά πολιτικά και ιστορικά αποτελεί ίσως το διασημότερο σύμβολο τραπεζικού και διεθνοποιημένου πλούτου. Αν λοιπόν ψάχνουμε αριστερό σημείο αναφοράς για τη σχέση κεφαλαίου και πατρίδας, υπάρχει και κάτι πιο κοντινό.

Ο Άρης Βελουχιώτης στη Λαμία το 1944 δεν χρειαζόταν επικοινωνιολόγους:

«Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια».

Τόσο απλά.

Η Αριστερά δεν περιμένει από το κεφάλαιο να ανακαλύψει τον πατριωτισμό του. Το φορολογεί, το ελέγχει και συγκρούεται μαζί του.

Αλλιώς μπορείς να αλλάζεις ονόματα, λογότυπα και συσκευασίες όσο θέλεις.

Το Ποτάμι, πάντως, το έχουμε ξαναδεί.

Αριστερά περιμένουμε να δούμε.