Ο λόγος για τους γνωστούς «κασσελακίστας». Εκείνους που την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Στέφανο Κασσελάκη είχαν βρεθεί πολιτικά απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, ακολούθησαν στη συνέχεια τον Κασσελάκη στη δική του πολιτική περιπέτεια και για ένα διάστημα κοιτούσαν στα μάτια τον άνθρωπο που θεωρούσαν περίπου τον επόμενο πρωθυπουργό της χώρας.
Τότε ακούστηκαν πολλά. Για τον Τσίπρα, για τον τότε ΣΥΡΙΖΑ, για «μαύρα ταμεία», για μηχανισμούς και για όλα όσα υποτίθεται ότι εκπροσωπούσαν το χθες. Και κάποιοι από τους σημερινούς νεοφώτιστους της ΕΛ.Α.Σ. δεν βρίσκονταν απλώς εκεί. Έδιναν μάχες υπέρ της νέας Κασσελακικής εποχής.
Μέχρι που το καράβι άρχισε να μπάζει νερά.
Και τότε συνέβη το θαύμα.
Μόλις η προοπτική Κασσελάκη άρχισε να εξαφανίζεται και η μυρωδιά της εξουσίας μεταφέρθηκε αλλού, κάποιοι ανακάλυψαν ξανά τον Αλέξη. Την ΕΛ.Α.Σ. Την προοδευτική παράταξη. Τη μεγάλη επιστροφή.
Τι έγινε, παλικάρια; Είδατε το φως το αληθινό ή μήπως γυάλισε από μακριά το τυράκι της εξουσίας;
Γιατί ορισμένοι από αυτούς ούτε αριστεροί είναι ούτε υπήρξαν ποτέ με την πολιτική έννοια του όρου. Κάτι φαντασμένοι international στην ιδεολογία είναι, που αντιμετωπίζουν την πολιτική σαν αίθουσα αναμονής VIP: κάθονται εκεί όπου πιστεύουν ότι βρίσκεται η επόμενη πτήση προς την εξουσία.
Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι αυτοί. Είναι ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας.
Διότι κανένας «Κασσελακίστας» δεν μπήκε από το παράθυρο. Κάποιος του άνοιξε την πόρτα.
Και την πόρτα την άνοιξε ο Τσίπρας.
Μπορεί οι καθηγητάδες, οι ''ιερές αγελάδες'' και οι συμβουλάτορες να εισηγήθηκαν, να μαγείρεψαν, να έκαναν τις συστάσεις και να παρουσίασαν την πολιτική ανακύκλωση ως «διεύρυνση». Την τελική πολιτική υπογραφή, όμως, την έβαλε ο ίδιος.
Ο Τσίπρας τούς δέχθηκε. Ο Τσίπρας τούς νομιμοποίησε πολιτικά. Ο Τσίπρας τούς πριμοδότησε επικοινωνιακά. Και επί Τσίπρα βρέθηκαν στο Εθνικό Συμβούλιο, σε τομείς, σε συντονιστικά Περιφερειών και στην πρώτη γραμμή της ΕΛ.Α.Σ. άνθρωποι που μέχρι χθες είχαν επιλέξει άλλο πολιτικό στρατόπεδο και είχαν σταθεί απέναντί του.
Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.
Είναι πολιτικό μήνυμα.
Διότι τι λες στον άνθρωπο που έμεινε όταν όλα διαλύονταν; Τι λες σε εκείνον που δεν έτρεξε πίσω από κάθε καινούργιο «Μεσσία»; Ότι τελικά ήταν κορόιδο; Ότι καλύτερα θα έκανε να έφευγε, να έριχνε και μερικές πολιτικές κλωτσιές φεύγοντας και να επέστρεφε όταν θα ξαναμύριζε εξουσία, ώστε να ανταμειφθεί και με μια θέση πρώτης γραμμής;
Αν αυτό είναι «διεύρυνση», τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.
Και, Αλέξη, εδώ δεν χωράει το «μου τους έφεραν».
Εσύ τους πήρες.
Εσύ αποφάσισες ότι χωράνε. Εσύ επέτρεψες να αποκτήσουν στασίδι. Εσύ έδωσες πολιτικό συγχωροχάρτι χωρίς καν να ζητηθεί δημόσια πολιτικός λογαριασμός για όσα έλεγαν και έκαναν.
Και αυτό είναι το πραγματικά μακιαβελικό της υπόθεσης.
Όταν ο πολιτικός αρχηγός επιβραβεύει τους χθεσινούς πολέμιούς του περισσότερο από εκείνους που έμειναν στα δύσκολα, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια οι μεταμορφωμένοι.
Είναι ο αρχηγός που τους μοίρασε τις πρώτες θέσεις.
0 Σχόλια