«Θα σκότωνε τον Τσίπρα... Τώρα θέλει να "σκοτώσει" το επίδομα ανεργίας»

 

Με μια δήλωση που προκαλεί το κοινό αίσθημα και αποκαλύπτει το σκληρό, αντικοινωνικό πρόσωπο της κυβερνητικής γραμμής, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, έβαλε στο στόχαστρο το επίδομα ανεργίας. Μιλώντας στην ΕΡΤ, πρότεινε προκλητικά την αξιολόγηση του επιδόματος από μηδενική βάση, φτάνοντας στο σημείο να δηλώσει πως «δεν πρέπει να υπάρχει επίδομα ανεργίας πάνω από 2 μήνες».

Η προσπάθειά του να οχυρωθεί πίσω από τη φράση «προσωπική άποψη» δεν πείθει κανέναν. Ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν εκφέρει «προσωπικές απόψεις» στο δημόσιο βήμα της κρατικής τηλεόρασης· προαναγγέλλει διαθέσεις, μετράει αντιδράσεις και στρώνει το έδαφος για την επόμενη ημέρα.

Η «φούσκα» του success story και η εχθρότητα προς τους άνεργους

Ο κ. Μαρινάκης εμφάνισε μια εξωραϊσμένη και πλασματική εικόνα της αγοράς εργασίας, ισχυριζόμενος ότι «δεν υπάρχει άνθρωπος που να θέλει να βρει δουλειά και να μη βρίσκει». Με αυτό το σαθρό επιχείρημα, επιχειρεί να μετακινήσει την ευθύνη από το κράτος στον ίδιο τον πολίτη, βαφτίζοντας τον άνεργο ως «τεμπέλη» που επιλέγει να ζει με ένα πενιχρό επίδομα αντί να εργαστεί.

Η πραγματικότητα όμως τον διαψεύδει παταγωδώς:

• Μισθοί πείνας & Υποαπασχόληση: Οι θέσεις εργασίας που μένουν κενές, ειδικά στον τουρισμό ή την εστίαση, αφορούν συχνά εξαντλητικά ωράρια με μισθούς που δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά έξοδα διαβίωσης.
• Πληθωρισμός & Ακρίβεια: Σε μια περίοδο που η ακρίβεια στα τρόφιμα και τα ενοίκια καλπάζει, η κατάργηση ή ο δραστικός περιορισμός του επιδόματος ανεργίας ισοδυναμεί με οικονομική εξόντωση.
• Κοινωνική Αναλγησία: Το επίδομα ανεργίας δεν είναι «χάρη» ή «ελεημοσύνη»· είναι μια ασφαλιστική δικλείδα που πληρώνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τις κρατήσεις τους για την ώρα της ανάγκης.

Το πολιτικό θράσος ενόψει εκλογών

Είναι τουλάχιστον ειρωνικό ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να συνδέει αυτή την ισοπέδωση της κοινωνικής πρόνοιας με το «ενόψει των εκλογών». Αντί για μέτρα στήριξης της κοινωνίας απέναντι στην κρίση, η ρητορική της κυβέρνησης διολισθαίνει σε μια ακραία νεοφιλελεύθερη ατζέντα, όπου ακόμη και η στοιχειώδης προστασία των μη προνομιούχων θεωρείται «βάρος».

Το να διαχωρίζει, τέλος, τα επιδόματα αναπηρίας και μητρότητας για να χρυσώσει το χάπι, αποτελεί μια φθηνή απόπειρα κοινωνικού αυτοματισμού. Η κοινωνική πρόνοια δεν τεμαχίζεται, ούτε μπαίνει στο ζύγι. Η δήλωση αυτή αποτελεί μνημείο πολιτικής αθλιότητας και κυνισμού, που αφήνει απροστάτευτο τον κόσμο της εργασίας τη στιγμή που τον έχει μεγαλύτερη ανάγκη.