Γράφει ο Λάμπρος Παπαδής
Από το «ή εμείς ή κανείς» του Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ, εγώ έχω να κρατήσω κυρίως ένα πράγμα: κάτι δικό σου, ρε Αλέξη. Κάτι πραγματικά δικό σου, μια φορά. Γιατί αρκετά με την προίκα από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Και δεν πρόκειται για παιχνίδι λέξεων ούτε για διαγωνισμό πρωτοτυπίας στα συνθήματα. Το ζήτημα είναι βαθύτερα πολιτικό. Όταν επιστρέφεις στο προσκήνιο ευαγγελιζόμενος το νέο, το διαφορετικό και την υπέρβαση όσων προηγήθηκαν, δεν γίνεται κάθε τόσο να βάζεις το χέρι στο ίδιο συρτάρι για να βρεις τις λέξεις με τις οποίες θα περιγράψεις το… καινούργιο.
Το «ή εμείς ή κανείς» κουβαλά κάτι από τη γνωστή λογική του «αν όχι εμείς, ποιοι; αν όχι τώρα, πότε;», μια φράση με πολύ παλιότερες ρίζες, η οποία πέρασε σε διαφορετικές εκδοχές από κινήματα και πολιτικές γενιές. Δεν θα κάνουμε, βέβαια, φιλολογικό δικαστήριο για να ανακαλύψουμε ποιος είπε πρώτος τι.
Και μετά υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέροντα. Το 2015, επί Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ πήγαινε στις εκλογές με το «Ξεμπερδεύουμε με το παλιό – Κερδίζουμε το αύριο». Σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί μια νέα πολιτική εκκίνηση, αλλά το νήμα που συνδέει το παλιό με το νέο, το χθες με το αύριο και το «εμείς» με τους «άλλους» παραμένει εντυπωσιακά γνώριμο.
Κάπου εδώ, λοιπόν, προκύπτει και μια μικρή αδικία για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Γιατί δεν γίνεται από τη μία να επιχειρείς πολιτικά να απογαλακτιστείς από το κόμμα που σε έκανε πρωθυπουργό και από την άλλη να παίρνεις μαζί σου, σαν οικογενειακά κειμήλια, κομμάτια από την πολιτική και επικοινωνιακή του περιουσία. Η προίκα κάποια στιγμή τελειώνει. Και, κυρίως, παραμένει προίκα εκείνου που την έδωσε.
Αν, λοιπόν, αυτό που οικοδομείται φιλοδοξεί να είναι πραγματικά καινούργιο, πού είναι η καινούργια ιδέα; Πού είναι εκείνη η πολιτική σύλληψη που θα μας κάνει να πούμε ότι εδώ πράγματι γεννιέται κάτι διαφορετικό και δεν παρακολουθούμε απλώς ένα προσεγμένο rebranding του παλιού; Γιατί μέχρι στιγμής έχουμε νέο όχημα, νέα πρόσωπα, νέα συσκευασία, αλλά αρκετές από τις λέξεις εξακολουθούν να έρχονται από την προηγούμενη αποθήκη.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο παράδοξο. Ο ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ, με όλα τα λάθη, τις ήττες και τις αντιφάσεις του, είναι ακόμη εδώ και ανασυγκροτείται.
Γιατί στο τέλος η ερώτηση είναι πολύ απλή και μάλλον ενοχλητική:
Κάτι δικό σου, ρε Αλέξη, υπάρχει;
0 Σχόλια