Μόνο που, Αλέξη μου, παρακολουθώντας τις νέες σου εξορμήσεις, μου γεννήθηκε μια απορία. Και επειδή στο Faros-24.gr δεν έχουμε μάθει να μασάμε τα λόγια μας, θα σου την πω ευθέως.
Αλέξη μου, τι έχεις να υποσχεθείς στους νέους της δικής σου πρωθυπουργικής και πολιτικής νιότης;
Σε εμάς αναφέρομαι. Σε εκείνους που το 2014 και το 2015 ήμασταν εικοσάρηδες και εικοσιπεντάρηδες, σε πιστέψαμε, σε ψηφίσαμε και σε στηρίξαμε με την ψυχή μας. Σε εκείνους που είχαν ήδη φάει την οικονομική κρίση κατακέφαλα, πριν καλά καλά προλάβουν να ξεκινήσουν τη ζωή τους, αλλά πίστεψαν ότι με εσένα θα άλλαζε επιτέλους κάτι.
Και όταν ήρθε η ώρα του τρίτου μνημονίου, ποιοι κλήθηκαν πάλι να βάλουν πλάτη; Εμείς, Αλέξη μου. Υπομονή, θυσίες, μέτρα, περικοπές και ξανά υπομονή. Να τραβήξουμε λίγο ακόμη κουπί, να φτάσουμε στην απέναντι όχθη και μετά θα ερχόταν η ανάπτυξη, η δικαιοσύνη, η ανταμοιβή.
Και τραβήξαμε, πανάθεμά μας! Τραβήξαμε τόσο κουπί που κοντεύουμε να βγάλουμε κάλους μέχρι και στην ψυχή.
Ήρθε, λοιπόν, το 2019 και τι έγινε; Έφυγες από το Μαξίμου αφήνοντας πίσω σου ένα ταμειακό μαξιλάρι περίπου 37 δισεκατομμυρίων ευρώ. Προφανώς δεν ήταν όλα ελεύθερα προς διανομή. Αλλά, βρε Αλέξη, ούτε ένα ουσιαστικό σχέδιο ανταπόδοσης για τη γενιά που μάτωσε; Ούτε μια πολιτική που να μας δώσει πίσω ένα κομμάτι από όσα χάσαμε;
Τα λεφτά έμειναν στο ταμείο και το κλειδί πέρασε στον Μητσοτάκη. Κι εμείς μείναμε με το κουπί στο χέρι, να παρακολουθούμε την επόμενη κυβέρνηση να διαχειρίζεται την οικονομία και να μοιράζει ενισχύσεις με τις δικές της προτεραιότητες.
Και μετά την ήττα, πάλι στήριξη μας ζήτησες. Να επιστρέψεις, να διορθώσεις, να ολοκληρώσεις όσα δεν πρόλαβες.
Πόσες φορές, όμως, πρέπει να πληρώσει προκαταβολικά μια γενιά για ένα καλύτερο αύριο που δεν έρχεται ποτέ;
Σήμερα, Αλέξη μου, εκείνα τα εικοσάχρονα και εικοσιπεντάχρονα παιδιά έχουν γίνει τριαντάρηδες και πλησιάζουν τα σαράντα. Μόνο που αρκετοί από αυτούς εξακολουθούν να περιμένουν να αρχίσει επιτέλους η ζωή που τους υποσχέθηκαν όταν ήταν νέοι. Κάποιοι μένουν ακόμη στο παιδικό τους δωμάτιο. Άλλοι μετρούν τα ενοίκια και δεν τολμούν να κάνουν οικογένεια. Άλλοι ξενιτεύτηκαν. Και κάποιοι απλώς σταμάτησαν να ονειρεύονται.
Το χειρότερο; Κανείς δεν ασχολείται μαζί τους.
Όλοι σας, από τον Μητσοτάκη μέχρι εσένα, μιλάτε για τη νέα γενιά. Και καλά κάνετε, γιατί τα προβλήματά της είναι τεράστια. Αλλά για τη δική μας γενιά, εκείνη που θυσίασε τη νιότη της στα μνημόνια, επικρατεί μια εκκωφαντική σιωπή.
Εμείς πού είμαστε, ρε παιδιά; Εμείς τι είμαστε; Τα αναλώσιμα της Μεταπολίτευσης;
Μας χρησιμοποιήσατε για να κρατηθεί όρθιο το καράβι και τώρα που πλησιάζει το λιμάνι, δεν περισσεύει ούτε μια θέση για εμάς στο κατάστρωμα;
Και άσε, Αλέξη μου, αυτή την καραμέλα με τα κοστολογημένα προγράμματα. Κοστολογημένο το ένα, κοστολογημένο το άλλο, λες και η πολιτική κατάντησε λογιστικό γραφείο. Προφανώς και χρειάζεται οικονομική σοβαρότητα. Αλλά έχεις κοστολογήσει ποτέ πόσο αξίζουν δέκα χαμένα χρόνια από τη ζωή ενός ανθρώπου;
Γιατί, ξέρεις κάτι; Οι προϋπολογισμοί ξαναγράφονται. Οι ζωές όχι.
Και επειδή ο ''Φάρος'' δεν ξεχνάει, θα σου αφήσω μία τελευταία ερώτηση.
Αλέξη μου, τώρα που ξαναβγαίνεις να συναντήσεις τους νέους, πότε θα συναντήσεις εκείνους που ήταν νέοι όταν σου εμπιστεύτηκαν το μέλλον τους;
Γιατί εμείς, Αλέξη μου, δεν ζητάμε άλλη μια υπόσχεση. Ζητάμε τον λογαριασμό.
Και αυτή τη φορά, το κουπί να το τραβήξει κάποιος άλλος.
ΥΓ. Μην ανησυχείς, Αλέξη. Δεν σου ζητάμε να μας επιστρέψεις τη νιότη μας. Ξέρουμε ότι αυτό δεν γίνεται. Αλλά τουλάχιστον μη μας ζητήσεις να θυσιάσουμε και τα σαράντα μας για να σωθούν τα πενήντα μας!
0 Σχόλια