Η ΕΛ.Α.Σ. —όπως αποκαλούμε εδώ και καιρό το υπό διαμόρφωση πολιτικό εγχείρημα γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό— δείχνει ήδη σημάδια δημοσκοπικού φρεναρίσματος. Και ο Φαροφύλακας εκτιμά ότι το ξεφούσκωμα μόλις αρχίζει.
Γιατί υπάρχει και κάτι βαθύτερο.
Το σχέδιο πολιτικής απονεύρωσης και τελικά διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ, με το περιβόητο «μοντέλο του σιγαστήρα», εφαρμόστηκε και απέτυχε παταγωδώς. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν διαλύθηκε, δεν εξαφανίστηκε και δεν παραδόθηκε. Και αφού αυτό το σχέδιο απέτυχε, το παράλληλο στοίχημα μοιάζει πλέον να είναι άλλο: να συμπιεστεί τόσο εκλογικά ώστε να μην περάσει την πόρτα της επόμενης Βουλής.
Μόνο που κι εδώ υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι σκάφος πολύ πιο ανθεκτικό απ’ όσο υπολόγισαν ορισμένοι. Γιατί η πραγματική Αριστερά δεν είναι μονοπρόσωπη ΙΚΕ, ούτε πολιτική φωτοβολίδα που ανάβει σήμερα και σβήνει αύριο. Και, κυρίως, δεν οικοδομείται με πολιτικούς γυρολόγους που ξεκίνησαν από το ΠΑΣΟΚ, πέρασαν από τους ΑΝΕΛ και κατέληξαν στον Κασσελάκη.
Και πάνω που κάποιοι άρχισαν να μοιράζουν πιστοποιητικά «χρήσιμης» και «χαμένης» ψήφου στην Αριστερά, ήρθε ο Γιάννης Δραγασάκης να θυμίσει κάτι από την πολιτική Ιστορία που δύσκολα παραγράφεται. Ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Τσίπρα απέρριψε τη λογική της χαμένης ψήφου, υπενθυμίζοντας: «Να θυμίσω ότι το ΠΑΣΟΚ που υιοθέτησε παλιότερα τη θεωρία της χαμένης ψήφου το πλήρωσε ακριβά, διότι η θεωρία αυτή γέννησε σκληρά αντί-ΠΑΣΟΚ σύνδρομα».
Και αυτή η επισήμανση έχει τη σημασία της. Γιατί προέρχεται από έναν άνθρωπο που γνωρίζει όσο λίγοι τις διαδρομές, τις συγκρούσεις και τις διασπάσεις της ελληνικής Αριστεράς. Η παρέμβασή του συζητήθηκε θετικά τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ όσο και στη Νέα Αριστερά. Το μήνυμα της τοποθέτησής του για τη «χαμένη ψήφο» είναι σαφές: κανείς δεν μπορεί να ζητά από τον κόσμο της Αριστεράς να αντιμετωπίζει την πολιτική του επιλογή σαν χαμένο δελτίο στοιχήματος.
Και για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Η ψήφος σε ένα κόμμα της Αριστεράς δεν ακυρώνεται επειδή κάποιος άλλος αυτοανακηρύσσεται σε μοναδική λεωφόρο προς την πολιτική αλλαγή. Η πολιτική δεν είναι μονόδρομος και η Αριστερά δεν υπήρξε ποτέ ιδιοκτησία κανενός.
Η Αριστερά είναι πολιτική και κοινωνική αναγκαιότητα. Γιατί όσο υπάρχουν ανισότητες, αδικία και μια κοινωνία που ασφυκτιά, θα υπάρχει λόγος να σηκώνεται ξανά όρθια.
Και εδώ ο Βάρναλης τα είπε όλα: «τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής».
Αυτό ακριβώς ξεχνούν όσοι βιάστηκαν να τελειώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και να μοιράσουν τα πολιτικά του ιμάτια.
Την ανάγκη μπορείς να προσπαθήσεις να τη φιμώσεις. Την οργή μπορείς να προσπαθήσεις να τη βάλεις στον «σιγαστήρα». Όταν όμως η ανάγκη γίνει οργή, τότε αλλάζουν οι εποχές.
Και η Αριστερά ξέρει από τέτοιες εποχές.
0 Σχόλια