Μεσημέρι, 9 Οκτωβρίου 1967. Ο ήλιος φωτίζει το μικρό σχολείο της Λα Ιγκέρα, στη Βολιβία. Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα βρίσκεται αιχμάλωτος, τραυματισμένος, αλλά αλύγιστος. Ο υπαξιωματικός Μάριο Τεράν μπαίνει στο δωμάτιο για να εκτελέσει την εντολή της δολοφονίας του. Τα χέρια του τρέμουν. Ο Τσε τον κοιτάζει κατάματα και, σύμφωνα με μία από τις ιστορικές αφηγήσεις, του λέει:
«Ρίξε, δειλέ! Έναν άνθρωπο θα σκοτώσεις μόνο».
Οι πυροβολισμοί ακούγονται. Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα πέφτει νεκρός, μόλις 39 ετών. Εκείνη την ημέρα, όμως, γεννιέται ένας θρύλος που θα ξεπεράσει σύνορα, γενιές και εποχές.
Ο Τσε δεν υπήρξε απλώς ένας επαναστάτης με το όπλο στον ώμο. Υπήρξε ένας άνθρωπος που αρνήθηκε να συμβιβαστεί με την αδικία, την εκμετάλλευση και την εξαθλίωση των λαών.
Το ταξίδι του το 1952 στη Λατινική Αμερική, μαζί με τον Αλμπέρτο Γρανάδο, υπήρξε καθοριστικό. Εκεί γνώρισε τη φτώχεια, την εγκατάλειψη και την ανθρώπινη δυστυχία. Ο νεαρός γιατρός συνειδητοποίησε ότι δεν αρκούσε να θεραπεύει τις πληγές των ανθρώπων, όταν ολόκληρες κοινωνίες αιμορραγούσαν από την ανισότητα.
Από την Κούβα μέχρι τα βουνά της Βολιβίας, επέλεξε να υπηρετήσει τις ιδέες του, γνωρίζοντας το τίμημα. Δεν αναζήτησε την προσωπική ασφάλεια, αλλά έναν κόσμο όπου οι καταπιεσμένοι θα μπορούσαν να ζουν με αξιοπρέπεια.
Η ιστορία του περιλαμβάνει αντιφάσεις και σκληρές επιλογές. Ωστόσο, για εκατομμύρια ανθρώπους, ο Τσε παραμένει σύμβολο αντίστασης, διεθνισμού και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Πενήντα εννέα χρόνια μετά, το πρόσωπό του εξακολουθεί να θυμίζει ότι οι ιδέες δεν φυλακίζονται και τα όνειρα δεν εκτελούνται.
Γιατί εκείνο το μεσημέρι στη Λα Ιγκέρα οι σφαίρες κατάφεραν να σταματήσουν μια καρδιά, όχι όμως και όσα αυτή πίστευε.
Hasta la victoria siempre, Comandante!
0 Σχόλια