Μια τέτοια φωτογραφία είναι κι αυτή του νεαρού Αλέξη Τσίπρα, από την εποχή που ηγούνταν του Συνασπισμού. Μπροστά οι δημοσιογράφοι, τα μικρόφωνα και οι πολιτικές φιλοδοξίες. Πίσω, στον τοίχο, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.
Σήμερα, 9 Οκτωβρίου, συμπληρώνονται 59 χρόνια από την εκτέλεση του Τσε στη Βολιβία, το 1967, σε ηλικία μόλις 39 ετών.
Και αναρωτιέμαι, Αλέξη μου, εκείνος ο επαναστάτης που κάποτε στόλιζε το γραφείο σου, χωράει ακόμη στο πολιτικό σου κάδρο;
Γιατί τον Νοέμβριο του 2016 βρέθηκες στην Αβάνα, αποχαιρετώντας τον Φιντέλ Κάστρο. Τότε οι επαναστατικές αναφορές περίσσευαν. Σήμερα;
Έψαξα για μια δήλωση, μια ανάρτηση, έστω μια αναφορά σου στην επέτειο. Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, τίποτα. Μακάρι να μου διέφυγε.
Βέβαια, θα μου πεις πως ο κόσμος πεινάει, η ακρίβεια θερίζει και η κοινωνία δεν ζει με επαναστατικά πορτρέτα.
Σωστά! Μόνο που ούτε με πολιτικές μεταμφιέσεις ζει.
Η Αριστερά, αγαπητέ Αλέξη, δεν είναι παλιό σακάκι που το κρεμάς στην ντουλάπα όταν αλλάζει η πολιτική μόδα.
Είναι πεποιθήσεις που δοκιμάζονται όταν η εξουσία αρχίζει να σου ψιθυρίζει πως πρέπει να γίνεις «ρεαλιστής».
Και ξέρεις κάτι;
Ο Τσε έμεινε εκεί, στον τοίχο. Αμετακίνητος.
Το ερώτημα είναι ποιος μετακινήθηκε.
Γιατί, Αλέξη μου, άλλο να μεγαλώνεις πολιτικά κι άλλο να μικραίνουν οι ιδέες σου.
Και ο Φαροφύλακας αναρωτιέται: Μήπως τελικά δεν ξέχασες τον Τσε, αλλά εκείνον τον Αλέξη που κάποτε τον κοιτούσε στα μάτια;
0 Σχόλια