Γράφει ο Φαροφύλακας
Τελικά, σε αυτή την πολύπαθη Αριστερά, οι πολιτικές διαδρομές έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ειδικά όταν οι χθεσινές διακηρύξεις συναντούν τις σημερινές επιλογές. Η εγγραφή της Έφης Αχτσιόγλου στην ΕΛ.Α.Σ., μπροστά στις κάμερες, προσφέρει στον Φαροφύλακα μια εξαιρετική αφορμή να ξεσκονίσει το πολιτικό του αρχείο.
Ο Φαροφύλακας αναγνωρίζει απολύτως το υπουργικό έργο της Έφης Αχτσιόγλου, η οποία ήταν η μόνη υπουργός Εργασίας που τόλμησε να προχωρήσει στη νομοθέτηση για τον βάσιμο λόγο απόλυσης στον ιδιωτικό τομέα, επιχειρώντας να βάλει ουσιαστικό φρένο στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Με τη συγκεκριμένη νομοθετική πρωτοβουλία, ο εργοδότης όφειλε να επικαλεστεί και, σε περίπτωση αμφισβήτησης, να αποδείξει την ύπαρξη βάσιμου λόγου για την απόλυση εργαζομένου. Και αυτό οφείλουμε να της το πιστώσουμε.
Όμως, η πολιτική μνήμη δεν λειτουργεί επιλεκτικά.
Στις 2 Απριλίου 2025, μιλώντας στο Dnews, η ίδια δήλωνε ότι «η αριστερά δεν έχει ανάγκη από μεσσίες», ενώ παράλληλα ζητούσε από τον Αλέξη Τσίπρα να συμμετάσχει σε μια ουσιαστική συζήτηση για τις ευθύνες και την αυτοκριτική σχετικά με την κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ.
Τον Ιανουάριο του 2026 υποστήριζε τη συγκρότηση ενός ευρύτατου πολιτικού μετώπου, από την Κεντροαριστερά μέχρι τη Ριζοσπαστική Αριστερά, στη βάση συγκεκριμένων προγραμματικών θέσεων. Και στις 3 Ιουνίου, μιλώντας στο MEGA, υπενθύμιζε ότι επί καιρό συζητούσαν την ανάγκη δημιουργίας ενός Λαϊκού Μετώπου.
Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι η αναζήτηση ευρύτερων πολιτικών συνεργασιών, την οποία άλλωστε υποστήριζε. Το ερώτημα είναι εάν προηγήθηκε εκείνη η ουσιαστική αυτοκριτική που ζητούσε από τον Τσίπρα και ποιες προγραμματικές συμφωνίες συνοδεύουν τη σημερινή πολιτική τους σύμπλευση.
Όσο για το περιβόητο μήνυμα και τους ισχυρισμούς περί υπονόμευσης του Τσίπρα, τους οποίους η ίδια απορρίπτει ως «fake news», η σχετική αντιπαράθεση δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη συζήτηση για τις πολιτικές ευθύνες της περιόδου 2019–2023.
Γιατί εκείνα τα χρόνια, από το 2019 έως το 2023, ο Τσίπρας περπάτησε μόνος του στην πολιτική έρημο, διανύοντας μια δύσκολη και μοναχική διαδρομή, μέχρι να φτάσει στη συντριπτική εκλογική ήττα του 2023. Και το ερώτημα παραμένει: Ποιοι στάθηκαν πραγματικά δίπλα του σε αυτή τη διαδρομή, ποιοι ανέλαβαν τις ευθύνες τους και ποιοι έκαναν την αυτοκριτική που σήμερα μοιάζει να έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα;
Και ο ίδιος ο Τσίπρας επιστρέφει σε πρόσωπα εκείνης της περιόδου. Πολιτικός μαζοχισμός ή μακιαβελισμός; Οι παλιές διαφωνίες έχουν πραγματικά απαντηθεί ή απλώς παραμερίστηκαν στο όνομα μιας νέας πολιτικής αρχής;
Γιατί η πολιτική συνέπεια δεν αποδεικνύεται με εγγραφές μπροστά στις κάμερες, αλλά με καθαρές απαντήσεις και συγκεκριμένες επιλογές.
Ο Φαροφύλακας, πάντως, παραμένει στον φάρο του. Γιατί ο φάρος έχει σταθερά θεμέλια και δεν είναι δέντρο που γέρνει τα κλαδιά του ανάλογα με το πού φυσάει ο πολιτικός άνεμος…
0 Σχόλια