Οι ΠΑΣΟΚάρες του σήμερα και οι υπουργάρες του ΣΥΡΙΖΑ του χθες!

 

Γράφει ο Λάμπρος Παπαδής

Η 18η Οκτωβρίου 1981 αποτελεί αναμφισβήτητα ιστορικό ορόσημο για τη Μεταπολίτευση. Η εκλογική νίκη του Ανδρέα Παπανδρέου και η πρώτη ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ άλλαξαν τους πολιτικούς συσχετισμούς και διαμόρφωσαν μια ολόκληρη εποχή. Η ιστορική μνήμη, όμως, έχει αξία όταν συνοδεύεται από πολιτική συνέπεια και όχι όταν χρησιμοποιείται ως διαβατήριο για την επόμενη κομματική στέγη.

Παρακολουθώ από χθες το βράδυ τις αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πρώην υπουργών και πρώην προβεβλημένων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με φωτογραφίες από τα χρόνια του Ανδρέα, συγκινητικές αναδρομές και διακηρύξεις αιώνιας πίστης στο ΠΑΣΟΚ. Ορισμένοι έχουν ήδη επιστρέψει στην παλιά τους πολιτική οικογένεια, ενώ άλλοι φαίνεται να ανακαλύπτουν ξανά τη σοσιαλδημοκρατική τους ταυτότητα.

Και αναρωτιέμαι πόσο κοντή μπορεί να είναι η πολιτική μνήμη ορισμένων ανθρώπων.

Γιατί αρκετοί από αυτούς, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αποτελούσε τον κυρίαρχο πόλο της Κεντροαριστεράς και βρισκόταν στην εξουσία, εμφανίζονταν βασιλικότεροι του βασιλέως. Δίδασκαν Αριστερά ακόμη και σε ανθρώπους που είχαν κρατήσει όρθιο τον Συνασπισμό στα δύσκολα χρόνια του 3%, όταν οι υπουργικές καρέκλες αποτελούσαν μακρινό όνειρο και η πολιτική στράτευση απαιτούσε προσωπικές θυσίες.

Η ευθύνη, ωστόσο, δεν ανήκει αποκλειστικά στους πολιτικούς ταξιδιώτες της εξουσίας. Ανήκει και στην τότε ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα, που άνοιξε διάπλατα τις πόρτες σε στελέχη του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, θεωρώντας προφανώς ότι η γνώση των υπουργικών οργανογραμμάτων αποτελούσε σημαντικότερο προσόν από τη διαδρομή, τη συνέπεια και την προσφορά στην Αριστερά.

Έτσι, άνθρωποι που αφιέρωσαν την πολιτική και προσωπική τους ζωή στον Συνασπισμό παραμερίστηκαν, για να αναδειχθούν πρόσωπα που σήμερα θυμούνται με εντυπωσιακή ευκολία ότι υπήρξαν ανέκαθεν ΠΑΣΟΚ.

Το πρόβλημα δεν είναι η πολιτική καταγωγή κανενός ούτε η επιστροφή του στο ΠΑΣΟΚ. Είναι η μετατροπή της ιδεολογίας σε ευκαιριακό ένδυμα εξουσίας.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θέλει πραγματικά να οικοδομήσει την επόμενη ημέρα του, οφείλει να διδαχθεί από αυτή την εμπειρία. Να ξαναδώσει αξία στις ρίζες του, στους ανθρώπους του και στην πολιτική συνέπεια.

Γιατί η Αριστερά δεν χρειάζεται άλλους περαστικούς από τα υπουργικά γραφεία. Χρειάζεται ανθρώπους που θα παραμένουν Αριστεροί ακόμη κι όταν δεν υπάρχει καμία καρέκλα να τους περιμένει.