Γράφει ο Φαροφύλακας
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2026, στη συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωνε με έμφαση: «Γραφεία δεν έχουμε, ούτε κεντρικά ούτε σε καμία άλλη πόλη της χώρας». Ήταν η περίοδος που η ΕΛ.Α.Σ. επιχειρούσε να παρουσιάσει ένα διαφορετικό μοντέλο πολιτικής οργάνωσης, με λιγότερα έξοδα και περισσότερη συλλογική δράση.
Ενάμιση μήνα αργότερα, μια φωτογραφία από το Μενίδι έφτασε στον Φαροφύλακα και μας κίνησε την περιέργεια. Σε μπαλκόνι παλιού κτιρίου, πάνω από κατάστημα εστίασης, δεσπόζει μια τεράστια επιγραφή της ΕΛ.Α.Σ. με το όνομα του Γιώργου Καραμέρου. Και φυσικά, με τη φωτογραφία του. Όχι μία, αλλά δύο φορές, για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για το ποιος έχει την τιμητική του!
Βεβαίως, η Αριστερά δεν μετριέται με πολυτελή γραφεία και εντυπωσιακές προσόψεις. Οι ιστορικές της παραδόσεις χτίστηκαν σε πολύ πιο ταπεινούς χώρους. Μετριέται, όμως, με τη συλλογικότητα, τη συμμετοχή και την πολιτική αντίληψη ότι κανένα πρόσωπο δεν βρίσκεται πάνω από την παράταξη.
Και εδώ αρχίζουν τα ενδιαφέροντα. Ο Τσίπρας μιλά για επιστροφή στις γειτονιές και για οργανώσεις με κοινωνικές ρίζες. Η συγκεκριμένη πρόσοψη, ωστόσο, παραπέμπει στην παλιά, γνώριμη συνταγή των προσωποκεντρικών πολιτικών γραφείων. Το κόμμα στην ταμπέλα και ο πολιτικός στη βιτρίνα!
*Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι αν ένας πολιτικός δικαιούται να έχει το δικό του γραφείο. Είναι πώς συνδυάζεται η προσωπική πολιτική προβολή με τη διακηρυγμένη επιδίωξη μιας Αριστεράς που θέλει τα μέλη και τις συλλογικές της οργανώσεις στο προσκήνιο.
*Ασφαλώς, μια φωτογραφία δεν αποδεικνύει πώς λειτουργεί το γραφείο. Δείχνει, όμως, ποια εικόνα προβάλλεται προς τα έξω.
Και ο Φαροφύλακας αναρωτιέται: η Κυβερνώσα Αριστερά θα αποκτήσει συλλογικά πολιτικά στέκια ή θα αρκεστεί στις γνώριμες βιτρίνες των προσωπικών γραφείων;
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να αλλάξει το λογότυπο πάνω από το μπαλκόνι, αλλά η πολιτική νοοτροπία πίσω από αυτό. Διαφορετικά, τι ακριβώς είναι το καινούργιο;
0 Σχόλια