Τα παιδιά που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν μέσα στην οικονομική κρίση βγαίνουν σήμερα στους δρόμους. Από την ανασφάλεια των οικογενειών τους στην πανδημία και από εκεί στην ακρίβεια και στο απλησίαστο ενοίκιο, έμαθαν νωρίς τι σημαίνει να περιορίζονται οι προσδοκίες σου. Τώρα διεκδικούν χώρο για τη δική τους ζωή.
Η σημερινή κινητοποίηση μαθητών, φοιτητών και εκπαιδευτικών φέρνει στο προσκήνιο συγκεκριμένες ανάγκες: δημόσια και δωρεάν παιδεία, προσιτή φοιτητική στέγη, σχολεία με εκπαιδευτικούς και ασφαλείς υποδομές, μισθούς που επιτρέπουν αξιοπρεπή ζωή.
Πίσω από αυτές τις διεκδικήσεις βρίσκονται οι διευρυνόμενες ανισότητες, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, η συγκέντρωση πλούτου σε λίγους και τα χρόνια λιτότητας που φόρτωσαν το βάρος στις οικογένειες και στους εργαζομένους. Όταν η μόρφωση, η υγεία και η στέγαση αντιμετωπίζονται ως ατομική υπόθεση, η ανασφάλεια γίνεται καθημερινότητα.
Πόσο ελεύθερη είναι η επιλογή σπουδών, όταν το ενοίκιο αποφασίζει σε ποια πόλη μπορεί να σπουδάσει ένα παιδί; Τι σημαίνουν οι διακηρύξεις για ίσες ευκαιρίες, όταν το οικογενειακό εισόδημα καθορίζει τις δυνατότητές του;
Το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη συναντά και το αίτημα για ειρήνη. Οι νέοι δικαιούνται ένα μέλλον χωρίς φτώχεια και πολέμους. Δικαιούνται να ζητούν δημόσιους πόρους για σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία και κατοικία, καθώς και μια εξωτερική πολιτική που υπηρετεί τη διπλωματία ως μέσο επίλυσης διαφορών, τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου, τον τερματισμό των πολέμων και την ειρήνη.
Όσα συμβαίνουν στη Γαλλία και την Ιταλία θέτουν ένα κρίσιμο ερώτημα και για την Ελλάδα: θα αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές αιτίες της δυσαρέσκειας ή θα χρησιμοποιηθεί ο φόβος των επεισοδίων για να παραμεριστούν τα αιτήματα;
Η βία σε βάρος ανθρώπων και οι καταστροφές είναι καταδικαστέες. Εξίσου σαφής οφείλει να είναι η υπεράσπιση της ειρηνικής διαμαρτυρίας απέναντι στη συλλογική ενοχοποίηση και την κυβερνητική καταστολή. Οι νέοι πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς όταν υψώνουν τη φωνή τους.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει συγκεκριμένες απαντήσεις: κάλυψη των εκπαιδευτικών κενών, επαρκή χρηματοδότηση, περισσότερες δημόσιες φοιτητικές εστίες, ουσιαστική στήριξη στέγασης και σίτισης. Με πόρους, χρονοδιάγραμμα και λογοδοσία.
Κι εμείς οφείλουμε να ακούσουμε με σεμνότητα. Οι νέοι έχουν δική τους φωνή, κρίση και αξιοπρέπεια. Η διεκδίκησή τους αφορά ολόκληρη την κοινωνική πλειοψηφία.
Το μέλλον τους δεν μπορεί να είναι μια διαρκής προσαρμογή σε όλο και λιγότερα.
Μενέλαος Φ. Μαλτέζος
Οικονομολόγος – Λογιστής
πρ. Βουλευτής Έβρου
Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης
0 Σχόλια