Ο Αλέξης Τσίπρας άλλαξε κόμμα, άλλαξε ταμπέλα, άλλαξε πολιτική συσκευασία, αλλά ξέχασε μια μικρή λεπτομέρεια. Να πείσει τον κόσμο ότι άλλαξε και ο ίδιος.
Και κάπως έτσι η ΕΛ.Α.Σ. παλεύει δημοσκοπικά γύρω στο 16%, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023 είχε συγκεντρώσει 17,8%.
Δηλαδή, έφυγαν τα περίφημα βαρίδια, εξαφανίστηκαν οι εσωκομματικοί αντίπαλοι, άλλαξε το πολιτικό περιτύλιγμα, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει προβληματικό.
Μήπως τελικά το μεγαλύτερο βαρίδι δεν ήταν ποτέ οι άλλοι;
Αυτό είναι το ερώτημα που κανείς στην Αμαλίας δεν φαίνεται να θέλει να ακούσει.
Και μπορεί ο πρώην πρωθυπουργός να ονειρεύεται τη δεύτερη θέση, όμως το ΠΑΣΟΚ παραμονεύει. Γιατί αν το πολυδιαφημισμένο εγχείρημα καταλήξει τρίτο, τότε δεν θα μιλάμε για πολιτική επιστροφή, αλλά για δεύτερη πολιτική αποστρατεία. Αυτή τη φορά χωρίς δικαιολογίες και χωρίς εξιλαστήρια θύματα.
Ή μήπως όχι;
Γιατί ο Φαροφύλακας παρατηρεί ότι τα εξιλαστήρια θύματα μπορεί να έχουν ήδη αρχίσει να παίρνουν θέσεις.
Η πρόσφατη εμφάνιση του Θανάση Καρτερού και του Νίκου Μαραντζίδη στην εκδήλωση του Ζωγράφου, που προετοίμασε ο Διονύσης Τεμπονέρας, μόνο τυχαία πολιτικά δεν μπορεί να διαβαστεί.
Ο Τσίπρας θέλησε να τους βγάλει μπροστά. Να δείξει ότι τους εμπιστεύεται, ότι τους καλύπτει και ότι δεν σηκώνει κουβέντα για τις επιλογές του. Ένα μήνυμα προς όσους γκρινιάζουν στο εσωτερικό της ΕΛ.Α.Σ, αλλά και προς εκείνους που αμφισβητούν τον ρόλο των δύο συνεργατών του.
Ο στρατηγός ύψωσε την ασπίδα του. Μόνο που στην πολιτική του Τσίπρα οι ασπίδες έχουν μια περίεργη συνήθεια: όταν αρχίζουν τα δύσκολα, μετατρέπονται σε στόχους.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικά ενδιαφέρον.
Ο Καρτερός και ο Μαραντζίδης γνωρίζουν ασφαλώς τον Τσίπρα. Το ερώτημα είναι αν έχουν καταλάβει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί πολιτικά όταν πιέζεται.
Γιατί ο πρώην πρωθυπουργός έχει δείξει ότι ξέρει να αγκαλιάζει πολιτικά τους συνεργάτες του, να τους παρουσιάζει ως πολύτιμους και αναντικατάστατους, αλλά και να παίρνει αποστάσεις όταν οι ισορροπίες το απαιτούν.
Σήμερα μπορεί να είσαι ο άνθρωπος της απόλυτης εμπιστοσύνης του. Αύριο, αν στραβώσει το πράγμα, μπορεί να ανακαλύψεις ότι αποτελούσες μέρος του προβλήματος.
Και τότε ούτε οι αγκαλιές μετράνε ούτε τα φωτογραφικά στιγμιότυπα.
Στην πολιτική, άλλωστε, η απόσταση από το «είσαι δικός μου άνθρωπος» μέχρι το «δεν φταίω εγώ για τις επιλογές του» μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά μικρή.
Αυτή τη στιγμή οι δύο υπασπιστές εμφανίζονται στην πρώτη γραμμή, δίπλα στον στρατηγό, με την εντύπωση ότι διαθέτουν πολιτική θωράκιση.
Μόνο που ο Φαροφύλακας θα τους συνιστούσε να ρίξουν μια προσεκτική ματιά στην πόρτα του καταφυγίου.
Γιατί όταν αρχίσουν οι πραγματικοί βομβαρδισμοί, όταν οι δημοσκοπήσεις πάψουν να προσφέρουν ελπίδες και αρχίσει η αναζήτηση ευθυνών, κάποιος θα πρέπει να μείνει έξω.
Και δύσκολα αυτός θα είναι ο στρατηγός.
Ο Τσίπρας γνωρίζει καλά την τέχνη της πολιτικής επιβίωσης. Οι υπασπιστές του, πάλι, ενδέχεται να μάθουν με τον δύσκολο τρόπο ότι άλλο πράγμα είναι να σε χρησιμοποιούν ως ασπίδα και άλλο να σε προστατεύουν.
Γιατί το καταφύγιο της Αμαλίας μπορεί σήμερα να δείχνει ευρύχωρο, αλλά στις μεγάλες φουρτούνες χωράει συνήθως έναν.
Και αυτός κρατάει το κλειδί.
Πριν κλείσουμε, όμως, υπάρχει και μια άλλη ιστορία που παρουσιάζει ενδιαφέρον.
Με τη Χαλκιδική, αλήθεια, τι γίνεται;
Μια πολιτική παρουσία που άλλοτε είχε σχεδόν μόνιμη θέση στα τηλεοπτικά πάνελ έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο εδώ και περίπου δύο μήνες.
Ούτε παρεμβάσεις, ούτε τηλεοπτικές εμφανίσεις, ούτε η γνώριμη πολιτική φασαρία.
Ξαφνική ησυχία.
Και επειδή στην πολιτική οι σιωπές πολλές φορές έχουν μεγαλύτερη σημασία από τις δηλώσεις, κρατάμε μια μικρή σημείωση.
Μέχρι τα Χριστούγεννα θα συνεχιστεί η αφωνία;
Και μετά τις γιορτές;
Θα δούμε κάποια σύνδεση με την ΕΛ.Α.Σ. ή μήπως η Χαλκιδική ετοιμάζει διαφορετικό πολιτικό δρομολόγιο;
Το βέβαιο είναι ότι ο Τσίπρας αναζητά πρόσωπα, συμμαχίες και πολιτικό οξυγόνο. Μόνο που οι μεταγραφές δεν φτιάχνουν αυτομάτως πολιτικό ρεύμα. Και οι παλιοί γνώριμοι δεν μετατρέπονται ξαφνικά σε καινούργια πρόταση.
Όσο για τους Καρτερό και Μαραντζίδη, καλό θα ήταν να θυμούνται κάτι.
Στις πολιτικές καταιγίδες, ο καπετάνιος δεν εγκαταλείπει πάντα το πλοίο. Μερικές φορές πετάει πρώτα στη θάλασσα εκείνους που μέχρι χθες αποκαλούσε πλήρωμά του.
Και μετά ανακοινώνει νέα πορεία...
0 Σχόλια