Η στεγαστική κρίση στην Ελλάδα δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης πολιτικής που επιλέγει να προστατεύει τα κέρδη των λίγων και ισχυρών σε βάρος των αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας. Για τους νέους ανθρώπους που θέλουν να ξεκινήσουν τη ζωή τους με όνειρα μακριά από το πατρικό σπίτι, το δικαίωμα στη στέγη έχει μετατραπεί σε έναν καθημερινό εφιάλτη επιβίωσης. Αν θέλουμε να λύσουμε το πρόβλημα, πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα την αιτία που το δημιουργεί.
Η βίαιη μεταβίβαση του πλούτου σε αριθμούς
Τα στοιχεία αποτυπώνουν το μέγεθος μιας πρωτοφανούς κοινωνικής λεηλασίας. Το 2019, το ποσοστό των ενοικιαστών στην Ελλάδα βρισκόταν μόλις στο 12%, αποτελώντας το μικρότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς η ελληνική οικογένεια διατηρούσε ακόμα το «κεραμίδι» της. Μέσα σε λίγα χρόνια, το ποσοστό αυτό εκτινάχθηκε στο 34%, ξεπερνώντας τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Αυτός ο σχεδόν τριπλασιασμός των ενοικιαστών αποδεικνύει μια βίαιη και μαζική μεταβίβαση ιδιοκτησίας. Τα σπίτια των απλών λαϊκών ανθρώπων δεν χάθηκαν· άλλαξαν χέρια. Πέρασαν σταδιακά στον έλεγχο των funds και των μεγάλων εταιρειών, οι οποίες κερδοσκοπούν πάνω στην ανάγκη του κόσμου για ένα σπίτι.
Ο πτωχευτικός κώδικας των «εξπρές» πλειστηριασμών
Το νομικό οπλοστάσιο για αυτή τη μεταβίβαση προσφέρθηκε μέσω του πτωχευτικού κώδικα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Πίσω από τις βιτρίνες του «Φορέα Απόκτησης και Επαναμίσθωσης Ακινήτων» κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα της νεοφιλελεύθερης λογικής:
- Ενοίκια στον αέρα: Ο πρώην ιδιοκτήτης υποχρεούται να πληρώνει ενοίκιο για 12 χρόνια στην εταιρεία που αγόρασε το σπίτι του στο 1/10 της αξίας του δανείου. Αυτά τα χρήματα πηγαίνουν χαμένα, καθώς δεν αφαιρούνται από το τελικό ποσό.
- Η παγίδα της επαναγοράς: Μετά από 12 χρόνια, ο πολίτης καλείται να αγοράσει ξανά το ίδιο του το σπίτι στην τότε εμπορική τιμή της αγοράς – δηλαδή πολλαπλάσια από την αρχική.
- Η κορύφωση του παραλογισμού: Αν ο ενοικιαστής καταφέρει να βρει τα χρήματα για να εξαγοράσει το σπίτι του νωρίτερα (π.χ. στα 5 χρόνια), ο νόμος τον υποχρεώνει να πληρώσει προκαταβολικά και τα ενοίκια των υπόλοιπων 7 ετών! Πρόκειται για μια βαθιά άδικη ρύθμιση που εγκλωβίζει τους αδύναμους.
Η προοδευτική απάντηση: Κοινωνική κατοικία και προστασία
Απέναντι σε αυτή την πολιτική που πετάει τους πολίτες έξω από τα σπίτια τους, η λύση βρίσκεται σε μια εκ βάθρων αλλαγή της στρατηγικής για το ιδιωτικό χρέος. Η πρόταση που εκφράζει ο Νίκος Παππάς, Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, δείχνει έναν εναλλακτικό δρόμο.
Με την ενεργοποίηση της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας για την εξαγορά των κόκκινων δανείων και την αξιοποίηση του ΕΦΚΑ ως εθνικού επενδυτή, το κράτος μπορεί να πάρει τα ακίνητα από τα χέρια των αχόρταγων funds. Αυτά τα σπίτια μπορούν και πρέπει να μετατραπούν σε κοινωνικές κατοικίες, διασφαλίζοντας ότι η λαϊκή περιουσία θα προστατευτεί και δεν θα θυσιαστεί στον βωμό του κέρδους.
Προγράμματα για λίγους
Η κυβερνητική απάντηση μέσω των προγραμμάτων «Σπίτι μου Ι, ΙΙ και ΙΙΙ» αποδεικνύεται στην πράξη ανεπαρκής. Λόγω των αυστηρών τραπεζικών κριτηρίων, τα προγράμματα αυτά αφορούν μια μικρή μειοψηφία, αποκλείοντας τη μεγάλη πλειοψηφία των νέων που εργάζονται με χαμηλούς μισθούς και δεν μπορούν να περάσουν το κατώφλι των τραπεζών.
Κάποτε ο Έλληνας πάλευε για να εξασφαλίσει μια στέγη για το παιδί του. Σήμερα, η νεοφιλελεύθερη πολιτική στερεί αυτή την ελπίδα, μετατρέποντας τη στέγαση από κοινωνικό δικαίωμα σε προνόμιο για λίγους. Η ανάγκη για μια δίκαιη, κοινωνική πολιτική στη στέγη είναι πιο επιτακτική από ποτέ.
0 Σχόλια