Ο επίλογος της τρέχουσας πολιτικής κυριαρχίας του Πέδρο Σάντσεθ, και η προσφυγή σε πρόωρες κάλπες, έφερε τον Ισπανό πρωθυπουργό στο επίκεντρο ελληνικής κριτικής. Για ακόμη μια φορά.
Η επιστήμη της Κλινικής Ψυχολογίας, θα μπορούσε, στην προκειμένη περίπτωση, να μας προσφέρει ένα πλαίσιο ασφαλούς ανάλυσης, εξήγησης και κατανόησης των λόγων για τους οποίους ο Πέδρο Σάντσεθ ξυπνά τόση ένταση… μίσους, από συγκεκριμένους ανθρώπους. Ανθρώπους φτιαγμένους από συγκεκριμένο… υλικό. Με περισσότερο ελαστική… συνείδηση.
Ο Ισπανός πρωθυπουργός ενοχλεί τόσο πολύ, επειδή… χαλάει την πιάτσα. Δεν υπήρξε ενσωματωμένος, δεν υπήρξε συμβιβασμένος, δεν υπήρξε πρόθυμος και δεδομένος. Ο Σάντσεθ άσκησε τιο δικαίωμα του ηγέτη κάθε χώρας να συγκρουστεί για την ευημερία των πολιτών του. Να επιχειρήσει μικρότερες ή μεγαλύτερες επαναστάσεις. Να έρθει σε σύγκρουση με… εκείνους που πρέπει.
Ο Πέδρο Σάντσεθ συγκρούστηκε με τις Βρυξέλλες και την πολιτική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μείωσε τον ΦΠΑ, προχώρησε σε φοροελαφρύνσεις και στήριξη των πιο αδύναμων πολιτών.
Ο Πέδρο Σάντσεθ συγκρούστηκε με τον Ντόναλντ Τραμπ. Κατανοώντας ότι, στο μυαλό του 45ου και 47ου Προέδρου των ΗΠΑ, η Ενωμένη Ευρώπη είναι αντίπαλος, όχι σύμμαχος στο πλαίσιο της συλλογικής Δύσης.
Ο Πέδρο Σάντσεθ συγκρούστηκε με τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Αναγνωρίζοντας στο πρόσωπο του μακροβιότερου πρωθυπουργού του Ισραήλ, το.. τέρας στο οποίο αρχίσαμε να μοιάζουμε.

0 Σχόλια