1. Η «Παγίδα» του Αγγλικού Δικαίου
Το γεγονός ότι η Ελλάδα αναγκάστηκε να προσφύγει και να δικαστεί στο Εμπορικό Δικαστήριο του Λονδίνου (Commercial Court) αναδεικνύει μια θεμελιώδη απώλεια κυριαρχίας. Οι όροι των δανειακών συμβάσεων και των τίτλων (warrants) που υπογράφηκαν τότε, υπάχθηκαν στο σκληρό αγγλικό δίκαιο, δίνοντας στους ξένους πιστωτές το δικαίωμα να σέρνουν το ελληνικό κράτος στα ξένα δικαστήρια. Παρόλο που ο δικαστής Robert Bright δικαίωσε τελικά την Ελλάδα, η ίδια η ύπαρξη αυτής της δικαστικής μάχης αποδεικνύει ότι το μέλλον της χώρας υποθηκεύτηκε σε ξένα δικαιοδοτικά όργανα.
2. Η Καθυστέρηση του PSI και η «Διάσωση» των Ξένων Τραπεζών
Ο συγγραφέας, βασιζόμενος και σε εκ των υστέρων εκθέσεις του ΔΝΤ, ασκεί έντονη κριτική στην πολιτική της ΕΚΤ (υπό τον Ζαν-Κλοντ Τρισέ) το 2010.
- Η άρνηση της έγκαιρης αναδιάρθρωσης: Η δογματική θέση της ΕΚΤ ότι «η χρεοκοπία αποκλείεται» (default is out of the question) και η αγορά ελληνικών ομολόγων μέσω του προγράμματος SMP, δεν έγιναν για να σωθεί η Ελλάδα.
- Το αποτέλεσμα: Η καθυστέρηση δύο ετών μέχρι να γίνει το PSI (2012) επέτρεψε στις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες να μειώσουν δραματικά την έκθεσή τους στο ελληνικό χρέος. Οι ξένοι ιδιώτες πιστωτές εξοφλήθηκαν στο ακέραιο για ομόλογα ύψους €40 δισ. που έληγαν τον πρώτο χρόνο, «δραπετεύοντας» από τη χρεοκοπία.
- Η μεταφορά του βάρους: Το χρέος μετατοπίστηκε από τους ώμους των ευρωπαϊκών ιδιωτικών τραπεζών στον ευρωπαίο φορολογούμενο και στον επίσημο τομέα (μνημόνια, δάνεια EFSF/ΔΝΤ).
3. Τα Αποτελέσματα του PSI και το «Δέλεαρ» των Warrants
- Η ψευδαίσθηση του κουρέματος: Αν και έγινε ονομαστική μείωση χρέους κατά 53,5% (€206 δισ. επιλέξιμου χρέους), η Ελλάδα φορτώθηκε νέα δάνεια και υποχρεώσεις. [1]
- Η υποθήκη του μέλλοντος (Warrants): Για να δεχτούν οι ιδιώτες το κούρεμα, τους δόθηκαν 61,7 εκατομμύρια τίτλοι (warrants) συνδεδεμένοι με το ΑΕΠ, ονομαστικής αξίας €1.000 ο καθένας. Αυτό σήμαινε ότι αν η Ελλάδα είχε ανάπτυξη, θα έπρεπε να πληρώνει «πέναλτι» στους πιστωτές μέχρι το 2042.
- Το οικονομικό κόστος της «απελευθέρωσης»: Για να γλιτώσει η χώρα από αυτή την ομηρία, το Ελληνικό Δημόσιο αναγκάστηκε το 2025 να πληρώσει €156 εκατομμύρια για να επαναγοράσει αυτούς τους τίτλους (περίπου €252 ανά τίτλο). Όπως σχολιάζει ειρωνικά ο αρθρογράφος: «το παρόν πληρώνει για να κλείσει ένα μέλλον που δεν έχει ακόμη συμβεί».
Συμπέρασμα του Αρθρογράφου
Η κεντρική ιδέα είναι πολιτική και βαθιά επικριτική (με σαφή αναφορά στον τίτλο «Ο Βενιζέλος έζησε καλά και εμείς... καλύτερα»): Το PSI και οι μνημονιακές συμβάσεις έστησαν μια νομική και οικονομική παγίδα. Ακόμη και αν η Ελλάδα κερδίζει σήμερα τις μάχες στα αγγλικά δικαστήρια, η ουσία παραμένει ότι η ελληνική κρίση χρησιμοποιήθηκε για να διασωθεί το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, αφήνοντας πίσω της δεσμεύσεις που η χώρα πληρώνει ακριβά ακόμα και μετά από δεκαπέντε χρόνια.
Διαβάστε το άρθρο του Απόστολου Λουλουδάκη με τίτλο: Το PSI, η “παγίδα του αγγλικού δικαίου και ο ‘Αγγλος δικαστής στον παρακάτω συνδεσμο: https://www.anoixtoparathyro.
0 Σχόλια