Το συνέδριο της αμφισβήτησης και ο ανασχηματισμός των αποτυχημένων
Δεν ξέρω εάν στην Αμαλίας έχουν αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος ή εάν εξακολουθούν να πιστεύουν ότι όλα λύνονται με μια απόφαση του προέδρου. Εκείνο που μαθαίνω, πάντως, είναι ότι στην ΕΛ.Α.Σ. η εσωκομματική γκρίνια έχει αρχίσει να αποκτά χαρακτηριστικά σοβαρής πολιτικής κρίσης. Και όσο πλησιάζει το Ιδρυτικό Συνέδριο, τόσο δυσκολότερο γίνεται να κρυφτούν κάτω από το χαλί οι αντιθέσεις.
Μάλιστα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που προεξοφλούν εσωτερικό ανασχηματισμό, καθώς οι επιδόσεις ορισμένων βρίσκονται στο ναδίρ. Με άλλα λόγια, πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι των οργανωτικών επιλογών, συζητούνται ήδη αντικαταστάσεις. Ωραία αρχή για ένα κόμμα που υποτίθεται ότι θα έφερνε το καινούργιο!
Ο Τσίπρας έχει να διαχειριστεί παλιούς συνεργάτες, νεοφερμένους και ανθρώπους των κοινωνικών κινημάτων, οι οποίοι δεν μπήκαν όλοι στο ίδιο καράβι για τον ίδιο λόγο. Άλλοι περιμένουν πολιτικό ρόλο, άλλοι συμμετοχή στις αποφάσεις και άλλοι διαπιστώνουν ότι η περιβόητη συλλογικότητα παραμένει περισσότερο σύνθημα παρά πραγματικότητα.
Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί, μέσω του συνεδρίου, να αποκτήσει το εγχείρημά του συλλογική νομιμοποίηση. Δηλαδή, ένα κόμμα που στήθηκε γύρω από έναν αρχηγό αναζητεί τώρα δημοκρατικές διαδικασίες, με εντολή του ίδιου αρχηγού!
Εάν αυτό δεν αποτελεί πολιτική αντίφαση, τότε τι αποτελεί;
Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι εάν θα στηθούν κάλπες και θα εκφωνηθούν πανηγυρικοί λόγοι. Είναι εάν ο Τσίπρας θα επιτρέψει πραγματική ανακατανομή εξουσίας ή εάν το συνέδριο θα χρησιμοποιηθεί ως ''μπροστινή αυλαία'' για αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί στα προεδρικά γραφεία;
Μαραντζίδης: Ο Βασιλειάδης βάζει πλάτη και η υπόθεση Γκαβανίδου ανάβει φωτιές
Αφήνω για λίγο τα συνεδριακά και περνάω σε μια άλλη ιστορία που δείχνει πόσο εύθραυστες είναι οι ισορροπίες στο περιβάλλον Τσίπρα.
Ο λόγος για τον Μαραντζίδη, τον άνθρωπο του ''λαοπρόβλητου'' Αλέξη, ο οποίος φαίνεται πως εξακολουθεί να προκαλεί ισχυρές αντιδράσεις σε συγκεκριμένους πολιτικούς κύκλους. Και πάνω που η υπόθεση Γκαβανίδου έδωσε την ευκαιρία σε όσους τον αμφισβητούν να επανέλθουν, εμφανίστηκε ο Γιώργος Βασιλειάδης για να τον στηρίξει ξανά. Μόνο που στην πολιτική, αγαπητοί μου, οι δημόσιες στηρίξεις σπανίως είναι αθώες. Ιδίως όταν επαναλαμβάνονται και αφορούν πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στον αρχηγό.
Ο Βασιλειάδης, με την παρέμβασή του, δεν υπερασπίζεται απλώς τον Μαραντζίδη. Στέλνει και ένα μήνυμα προς εκείνους που, αξιοποιώντας την υπόθεση Γκαβανίδου, επιχειρούν να αποδυναμώσουν την παρουσία του στο πολιτικό περιβάλλον του Τσίπρα. Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται αλλού. Εάν ο Μαραντζίδης διαθέτει τόσο ισχυρή πολιτική κάλυψη, γιατί χρειάζεται διαρκώς υπερασπιστές; Και εάν οι εσωτερικές αντιδράσεις είναι τόσο ασήμαντες, γιατί προκαλούν τέτοια κινητοποίηση;
Μήπως τελικά πίσω από τις προσωπικές αντιπαραθέσεις κρύβεται μια βαθύτερη σύγκρουση για την επιρροή στον πρόεδρο; Γιατί, όπως φαίνεται, στην ΕΛ.Α.Σ. δεν έχει σημασία μόνο ποιος βρίσκεται κοντά στον Τσίπρα. Σημασία έχει και ποιος μπορεί να παραμείνει εκεί όταν αρχίσουν τα δύσκολα.
Ξάνθη: Ο Ζεϊμπέκ στην αναμονή, ο Μπαράν στο προσκήνιο και η πολιτική συνέπεια στα αζήτητα
Και για το τέλος σάς έχω την Ξάνθη, όπου οι πληροφορίες για τις επόμενες κινήσεις του Τσίπρα έχουν ιδιαίτερο παραπολιτικό ενδιαφέρον.
Μαθαίνω ότι ο πρώην πρωθυπουργός εξετάζει σοβαρά την περίπτωση του Μπουρχάν Μπαράν, αντί να συνεχίσει με τον Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, έναν πολιτικό που τον ακολούθησε από την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Ζεϊμπέκ, παρά την κεντροαριστερή πολιτική καταγωγή του, παρέμεινε στο πλευρό του Τσίπρα, ενώ πριν από χρόνια έδινε συνεντεύξεις προετοιμάζοντας το έδαφος για το νέο κόμμα. Κι όμως, σήμερα η επικοινωνία τους περιγράφεται ως σχεδόν ανύπαρκτη.
Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ο Μπαράν, ο οποίος υπήρξε πολιτικά κοντά στον Νίκο Ανδρουλάκη. Ανεξαρτητοποιήθηκε με φόντο υπόθεση συνταγογράφησης και, σύμφωνα με το σχετικό παρασκήνιο, δεν επέστρεψε στο ΠΑΣΟΚ ακόμη και μετά την εξέλιξη της υπόθεσής του.
Και τώρα εμφανίζεται στο πολιτικό ραντάρ του Τσίπρα!
Προσέξτε την αντίφαση. Ο παλιός συνοδοιπόρος, που στήριξε το εγχείρημα όταν ακόμη βρισκόταν στα σκαριά, μένει στην αναμονή. Και ένας πολιτικός προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ φέρεται να αποκτά προβάδισμα στους σχεδιασμούς του προέδρου.
Δεν γνωρίζω εάν στην Αμαλίας το ονομάζουν πολιτική διεύρυνση ή εκλογικό ρεαλισμό. Εκείνο που διαπιστώνω είναι ότι τέτοιες επιλογές δύσκολα συμβιβάζονται με τα μεγάλα λόγια περί συνέπειας, συντροφικότητας και νέας πολιτικής κουλτούρας. Διότι, εάν επιβεβαιωθεί η συγκεκριμένη μετακίνηση, το μήνυμα θα είναι ξεκάθαρο: οι παλιοί μπορούν να περιμένουν, αρκεί οι καινούργιοι να προσφέρουν καλύτερες εκλογικές προοπτικές.
Και κάπως έτσι, αγαπητοί μου, ο Αλέξης κινδυνεύει να ανακαλύψει ότι η μεγαλύτερη απειλή για την ΕΛ.Α.Σ. δεν βρίσκεται στους πολιτικούς αντιπάλους της, αλλά στις δικές του επιλογές.
Ο Φαροφύλακας θα συνεχίσει να φωτίζει όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι το καράβι μπάζει νερά. Είναι ότι ο καπετάνιος εξακολουθεί να πιστεύει πως μπορεί να αποφασίζει μόνος του ακόμη και προς ποια κατεύθυνση φυσάει ο άνεμος.

0 Σχόλια