Η τοποθέτηση του Χάρη Μαυρουδή στο podcast Politics του NEWS 24/7, ότι «το σκυλάδικο είναι ένας χώρος που ανδρώνεται η Ακροδεξιά», προκάλεσε την αντίδραση του εκπροσώπου Τύπου και Επικοινωνίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Γιώργου Παναγιωτόπουλου, ο οποίος έθεσε το ζήτημα στην ουσιαστική του διάσταση: η Αριστερά δεν μπορεί να αντιμετωπίζει με απαξίωση τις μουσικές επιλογές, τις συνήθειες και τα βιώματα των λαϊκών στρωμάτων.
Ο Γιώργος Παναγιωτόπουλος χαρακτήρισε τη δήλωση «ατυχή, άστοχη και αχρείαστη», απορρίπτοντας τη λογική που επιχειρεί να αποδώσει πολιτικό πρόσημο σε έναν ολόκληρο χώρο διασκέδασης.
Δείτε το σχετικό βίντεο της συνέντευξης Παναγιωτόπουλου στον παρακάτω σύνδεσμο στο Facebook:
https://www.facebook.com/share/v/18j67yzeu2/
«Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι κατά της καλλιτεχνικής ευγονικής. Με την ίδια άνεση η Αριστερά ακούει Μίκη Θεοδωράκη και Μότσαρτ. Με την ίδια άνεση ακούει, γιατί είναι κόμμα με συναίσθημα, τα λαϊκά μας τραγούδια και της παράδοσης, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τα βιώματα του λαού μας, από την ξενιτιά μέχρι και τον έρωτα. Εμείς δεν είμαστε ένα κόμμα μουσικής pop», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν περιορίστηκε στην υπεράσπιση ενός μουσικού είδους. Ανέδειξε μια βαθύτερη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε μια Αριστερά που αναγνωρίζει τη λαϊκή κουλτούρα ως κομμάτι της κοινωνικής πραγματικότητας και σε αντιλήψεις που κινδυνεύουν να αποξενώσουν την πολιτική από τους ίδιους τους ανθρώπους στους οποίους απευθύνεται.
Ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ άφησε, μάλιστα, σαφείς αιχμές για τον πολιτικό προσανατολισμό της ΕΛ.Α.Σ., επισημαίνοντας ότι «ίσως ο κ. Μαυρουδής εκφράζει τη γενικότερη στροφή του κόμματός του προς τη σοσιαλδημοκρατία και την pop κουλτούρα».
Η λαϊκή διασκέδαση δεν μπορεί να μπαίνει στο εδώλιο
Ο Γιώργος Παναγιωτόπουλος επέλεξε να απαντήσει και μέσα από τον ελληνικό κινηματογράφο, επικαλούμενος δύο έργα που έχουν αποτυπώσει με ιδιαίτερη δύναμη τον κόσμο της λαϊκής διασκέδασης: το «Όλα είναι δρόμος» του Παντελή Βούλγαρη και το «Αυτή η νύχτα μένει» του Νίκου Παναγιωτόπουλου.
Η σκηνή του Γιώργου Αρμένη στο νυχτερινό κέντρο «Βιετνάμ», όπως και το τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη με τη φωνή της Δήμητρας Παπίου, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα μιας λαϊκής κουλτούρας που δεν μπορεί να χωρέσει σε αυθαίρετες πολιτικές ταμπέλες.
«Δεν ανδρώνεται η Ακροδεξιά εκεί που χτυπάει η καρδιά και η παράδοση του ελληνικού λαού, εκεί που ανθίζει ο έρωτας. Ανδρώνεται στις χώρες που η pop κουλτούρα κυριάρχησε και η Αριστερά υποχώρησε», υποστήριξε.
Στο πλευρό των εργαζομένων και των καλλιτεχνών
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και η κοινωνική διάσταση που έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπαράθεση. Πίσω από τις πίστες, τα φώτα και τα τραγούδια βρίσκονται εργαζόμενοι που αμείβονται με 880 ευρώ, μουσικοί και καλλιτέχνες που δουλεύουν μέχρι τα ξημερώματα.
Αυτούς τους ανθρώπους, σύμφωνα με τη λογική της παρέμβασης Παναγιωτόπουλου, η Αριστερά οφείλει να τους υπερασπίζεται και όχι να τους αντιμετωπίζει μέσα από γενικεύσεις που απαξιώνουν τον χώρο στον οποίο εργάζονται.
Ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ υπενθύμισε ακόμη την πολιτιστική άνθηση που ακολούθησε τη «μεγάλη δημοκρατική έκρηξη του ’81», απορρίπτοντας την προσπάθεια σύνδεσης αυτών των λαϊκών εκφράσεων με την Ακροδεξιά.
Το μήνυμα προς την ΕΛ.Α.Σ. ήταν κατηγορηματικό:
«Απορριπτέα και καταδικαστέα ως καλλιτεχνική ευγονική η δήλωση του κ. Μαυρουδή και καλούμε το κόμμα Τσίπρα, την ΕΛΑΣ, να ανασκευάσει άμεσα».
Ο Γιώργος Παναγιωτόπουλος ολοκλήρωσε την παρέμβασή του υπερασπιζόμενος τους καλλιτέχνες που ξεκίνησαν την πορεία τους από τις λαϊκές πίστες και κατάφεραν να καταξιωθούν.
«Προσβάλλει και εργαζομένους και καλλιτέχνες, πολλοί από τους οποίους ξεκίνησαν από αυτές τις πίστες κι έφτασαν να κοσμούν την Ελλάδα σήμερα. Γιατί τα πρώτα βήματα του καθενός δεν τα καταδικάζουμε εμείς, τα ενθαρρύνουμε. Αν τους λέει όλους αυτούς ακροδεξιούς, θα πρέπει να εξηγήσει καλύτερα ο κ. Μαυρουδής τι εννοεί “σκυλάδικο” στην Ελλάδα», κατέληξε.
Με την παρέμβασή του, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να επαναφέρει τη συζήτηση εκεί όπου θεωρεί ότι βρίσκεται η ουσία της Αριστεράς: στον σεβασμό της λαϊκής έκφρασης, στην υπεράσπιση της εργασίας και στην απόρριψη των πολιτιστικών διαχωρισμών. Γιατί η πολιτική σχέση με τον λαό δεν χτίζεται επιλέγοντας ποια τραγούδια δικαιούται να ακούει, αλλά κατανοώντας τη ζωή, τις ανάγκες και τις αγωνίες του.
0 Σχόλια