Το «επιτελικό κράτος» της Νέας Δημοκρατίας καταρρέει υπό το βάρος των δικών του αλλεπάλληλων σκανδάλων, καταγράφοντας ένα ιστορικό και πρωτοφανές ρεκόρ για τα δεδομένα της Μεταπολίτευσης. Με την πρόσφατη παραίτηση του Υφυπουργού Ανάπτυξης, Λάζαρου Τσαβδαρίδη –μετά τις αποκαλύψεις για τη φωτογραφική μοριοδότηση της κόρης του– ο αριθμός των υπουργών και υφυπουργών που έχουν εξαναγκαστεί σε αποχώρηση λόγω μικρών ή μεγάλων σκανδάλων άγγιξε τους 46.
Αντί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αναλάβει την αντικειμενική πολιτική ευθύνη για τις επιλογές των προσώπων του, προχώρησε στην προσθήκη τριών ακόμη μελών, διογκώνοντας περαιτέρω το ήδη μεγαλύτερο και πιο δυσκίνητο κυβερνητικό σχήμα της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας. Σαν να μην έφτανε αυτό, η επικαιρότητα φέρνει στο φως και την υπόθεση με τον Πύρρο Δήμα, τον δεξιό ειδικό σύμβουλο του Αναπληρωτή Υπουργού Αθλητισμού, Γιάννη Βρούτση, προσθέτοντας ένα ακόμη γκρίζο κεφάλαιο στην κυβερνητική διαχείριση.
Η «στρατηγική της κάμερας» και η υποτίμηση των πολιτών
Σε οποιαδήποτε άλλη σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, μια κυβέρνηση με αυτό το ιστορικό θα είχε ήδη παραιτηθεί, παραδίδοντας τη λαϊκή εντολή. Στην Ελλάδα, ωστόσο, ο Πρωθυπουργός επιλέγει μια μοναδική, σχεδόν προκλητική τεχνική: κοιτάζει τους πολίτες στα μάτια μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες και, ενώ ο ίδιος υπογράφει τις επιλογές, δηλώνει με θράσος ότι «οδηγεί τις υποθέσεις στον εισαγγελέα», προσπαθώντας να εμφανιστεί ως διώκτης της διαφθοράς που ο ίδιος εξέθρεψε.
Πρόκειται για μια βαθύτατη προσβολή της νοημοσύνης της κοινωνίας. Η κυβερνητική πολιτική, έχοντας οδηγήσει τους πολίτες στην οικονομική εξαθλίωση και την εργασιακή ανασφάλεια, επιχειρεί να μετατρέψει τους ψηφοφόρους σε τυφλούς οπαδούς. Η φτώχεια και η ευαλωτότητα χρησιμοποιούνται ως εργαλεία για την εύκολη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, με στόχο τη διατήρηση της εξουσίας με κάθε κόστος.
Οι ευθύνες της αντιπολίτευσης και το νέο σκηνικό
Απέναντι σε αυτή τη θλιβερή πραγματικότητα, η προοδευτική αντιπολίτευση εμφανίζεται κατώτερη των περιστάσεων, αδυνατώντας να «διαβάσει» σωστά το ηχηρό μήνυμα των ευρωεκλογών. Τότε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έλαβε τον χαμηλότερο αριθμό ψήφων στην ιστορία της Νέας Δημοκρατίας. Ωστόσο, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε το ΠΑΣΟΚ κατάφεραν να εισπράξουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, καταγράφοντας χαμηλά ποσοστά, καθώς οι πολίτες αρνήθηκαν να προκρίνουν κάποιον από τους δύο ως την αξιόπιστη εναλλακτική λύση διακυβέρνησης.
Σήμερα, το σκηνικό των δημοσκοπήσεων αλλάζει δραματικά. Τη θέση του αξιωματικού αντιπάλου απέναντι στη ΝΔ καταλαμβάνει πλέον η ΕΛ.Α.Σ. (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη) του Αλέξη Τσίπρα. Παρά τη δυναμική της, όμως, το πολιτικό πρόβλημα παραμένει: κανένα κόμμα από μόνο του δεν φαίνεται ικανό να κερδίσει και να ανατρέψει την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση της σύγχρονης ιστορίας.
Στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, στη Νέα Αριστερά και σε διάφορες προοδευτικές συλλογικότητες υπάρχει μια έντονη κινητικότητα και συζήτηση για την ανάγκη μιας κοινής εκλογικής καθόδου, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ισχυρό αντίπαλο δέος. Στον αντίποδα, τα μεγαλύτερα κόμματα του χώρου εμμένουν πεισματικά στη γραμμή της «αυτόνομης πορείας», βάζοντας τις κομματικές περιχαρακώσεις πάνω από την κοινωνική αναγκαιότητα.
Όσο η προοδευτική παράταξη αρνείται να συνειδητοποιήσει ότι η ανατροπή απαιτεί ευρύτερες συνθέσεις, η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα συνεχίζει να οχυρώνεται πίσω από το τηλεοπτικό της ψέμα, αδιαφορώντας για τη λεηλασία της χώρας.

0 Σχόλια