Υποσχέσεις για… νέο Ελντοράντο
Υπό το… ζαβολιάρικο βλέμμα του πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη, υπεγράφη στο μέγαρο Μαξίμου η συμφωνία μίσθωσης δικαιωμάτων για ερευνητικές γεωτρήσεις και πιθανή εκμετάλλευση υδρογονανθράκων νότια της Πελοποννήσου και της Κρήτης.
Αδιευκρίνιστα royalties (δικαιώματα) της τάξης του 20% επικαλείται η κυβέρνηση για τη χθεσινή φιέστα της υπογραφής συμφωνίας με τη Chevron, αθροίζοντας επιπλέον φόρο εισοδήματος 20%, περιφερειακό φόρο 5% -εφόσον υπάρξει εμπορικά εκμεταλλεύσιμο κοίτασμα υδρογονανθράκων- καθώς και τα μπόνους υπογραφής των Συμβάσεων Μίσθωσης και παραγωγής, τις ετήσιες στρεμματικές αποζημιώσεις και τα έξοδα εκπαίδευσης.
Πάντως η όλο και μειούμενη μετοχική συμμετοχή του Δημοσίου στη HelleniQ Energy (πρ. ΕΛΠΕ) και η διαφαινόμενη είσοδος νέων επενδυτών, περιπλέκει λίγο τους υπολογισμούς, αλλά ας μη χαλάσουμε σήμερα τους πανηγυρισμούς της κυβέρνησης.
Τα μόνα δεδομένα σε αυτή τη φάση είναι ότι οι ελάχιστες εγγυημένες δαπάνες της Κοινοπραξίας Chevron – HelleniQ Energy ξεπερνούν τα 20 εκατ. ευρώ στην πρώτη φάση ερευνών (συλλογή δισδιάστατων δεδομένων), τα 24 εκατ. ευρώ στη δεύτερη (τρισδιάστατα δεδομένα) και τα 100 εκατ. ευρώ στην τρίτη φάση (ερευνητική γεώτρηση).
Για να φτάσουμε όμως στην ερευνητική γεώτρηση πρέπει να υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το κοίτασμα είναι βιώσιμο εμπορικά. Και όταν οι πιθανότητες με βάση τα μέχρι σήμερα ερευνητικά δεδομένα είναι της τάξης του 15-17% για το κοίτασμα της Κρήτης, όλα εξαρτώνται από την προσφορά και τη ζήτηση φυσικού αερίου μετά το 2030.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα φαντασιώνεται ότι θα γίνει Eldorado. Κι άλλες δύο φορές την τελευταία δεκαετία φτάσαμε σε υπογραφές (την τελευταία με την ExxonMobil και την Total ΝΑ της Κρήτης το 2019), αλλά ακολούθησε μια μακρά περίοδος σιωπής και τελικά η αποχώρηση χωρίς να υπολογιστούν ρήτρες υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου, οπότε κι αυτή τη φορά κρατάμε μικρό καλάθι.
Γεωπολιτικά βέβαια η συμμετοχή των ΗΠΑ είναι ενδιαφέρουσα για τον τρόπο που διαμορφώνονται οι σχέσεις με όλες τις γειτονικές χώρες στο Αιγαίο και το Ιόνιο. Αν βρεθούν βιώσιμα κοιτάσματα φυσικού αερίου ή/και πετρελαίου (τυπικά συνυπάρχουν), η συνέχεια θα έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Οι χθεσινές υπογραφές ξεκίνησαν από το μέγαρο Μαξίμου για τις συμφωνίες μίσθωσης μεταξύ του ελληνικού κράτους και της κοινοπραξίας Chevron - HelleniQ Energy που αφορούν την παραχώρηση αποκλειστικών δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων σε θαλάσσιες περιοχές νότια της Πελοποννήσου και της Κρήτης.
Στρατηγική συμφωνία
Ο διευθύνων σύμβουλος της HelleniQ Energy, Ανδρέας Σιάμισιης, χαρακτήρισε τις νέες συμβάσεις «ένα ακόμη σημαντικό βήμα» για την υλοποίηση της στρατηγικής της εταιρείας, σημειώνοντας ότι ο όμιλος επενδύει δυναμικά στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και στην ενεργειακή μετάβαση, ωστόσο αναγνωρίζει ότι οι υδρογονάνθρακες θα εξακολουθήσουν να διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στην ασφάλεια εφοδιασμού για πολλά χρόνια ακόμη.
Τόνισε επίσης ότι η δραστηριότητα στον τομέα έρευνας και ανάπτυξης βασίζεται σε επιλεκτικές επενδύσεις και συνεργασίες με ισχυρούς διεθνείς εταίρους, με τεχνική αρτιότητα και εμπειρία σε σύνθετα έργα, υπογραμμίζοντας τη σημασία της σύμπραξης με έναν παγκόσμιο ενεργειακό όμιλο όπως η Chevron.
Τεχνογνωσία
Από την πλευρά της Chevron ο Gavin Lewis, Vice President, Global New Ventures, δήλωσε ότι η εταιρεία προσβλέπει στη συνεργασία με τη HelleniQ Energy και την κυβέρνηση της χώρας για την αξιολόγηση του αποθέματος υδρογονανθράκων στις νέες περιοχές, τονίζοντας ότι η Chevron διαθέτει τους απαραίτητους πόρους, την εμπειρία και την προηγμένη τεχνολογία για την ανάπτυξη έργων πετρελαίου και φυσικού αερίου σε παγκόσμιο επίπεδο, στοιχεία που θα αξιοποιηθούν και στην ελληνική αγορά.
Ενεργειακή πύλη
Από την εκδήλωση για την παρουσίαση της συμφωνίας, περίσσεψαν πάντως τα καλά λόγια από την πρέσβειρα της ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, η οποία σχολίασε ότι η (χθεσινή) υπογραφή αποτελεί «το τελευταίο κεφάλαιο» μιας πορείας που επιβεβαιώνει τον ρόλο της Ελλάδας ως βασικού παράγοντα στην ενεργειακή μετάβαση της Ευρώπης και ως παράδειγμα ουσιαστικής διατλαντικής συνεργασίας. Η πρέσβειρα αναφέρθηκε επίσης στον ρόλο της Ελλάδας ως πύλης εισόδου αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και την Ουκρανία, υπογραμμίζοντας ότι οι ροές αυτές ωφελούν τόσο τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και την Ελλάδα.
Σε σχέση με τον κάθετο διάδρομο από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές καλλιεργούνται σημαντικές προσδοκίες για ουσιαστική ενεργοποίησή του μετά τις διαβουλεύσεις που θα γίνουν στις 24 Φεβρουαρίου στην Ουάσινγκτον με συμμετοχή εκπροσώπων των χωρών της περιοχής και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Μάλιστα στο μέγαρο Μαξίμου ήδη θεωρούν το πρώτο σκέλος του (τον αγωγό IGB, το μόνο σκέλος του που είναι σε λειτουργία σήμερα) ως διάδρομο για τη διοχέτευση φυσικού αερίου από τα ελληνικά κοιτάσματα -εφόσον ανακαλυφθούν- στη διεθνή αγορά.
Επιχειρηματικά βέβαια όλα αυτά ακούγονται κάπως περίεργα. Από τη μια έχουμε σχέδια για διακρατικές συμφωνίες και συντονισμό 7 κυβερνήσεων στην Ανατολική Ευρώπη, επενδύσεις για αύξηση της μεταφορικής ικανότητας των αγωγών στα 15 bcm (δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα), επενδύσεις σε FSRU, δεσμευτικές συμφωνίες… 20ετούς διάρκειας -από το 2030 έως το 2050- για την εισαγωγή αντίστοιχων ποσοτήτων αμερικάνικου LNG (15 bcm ετησίως), χωρίς ακόμη να έχει βρεθεί πελατεία. Κι όλα αυτά, όπως φαίνεται, με την… εγγύηση της ΔΕΠΑ Εμπορίας, που θα κληθεί (δηλαδή, εσύ και εγώ φίλε αναγνώστη) να πληρώσει τις ρήτρες σε περίπτωση που το αέριο μείνει ως… στρατηγική επένδυση.
Την ίδια ώρα ο δρόμος της Πολωνίας για το αμερικανικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο προς την Ουκρανία είναι και πιο σύντομος και πιο οικονομικός, αλλά αυτό είναι μόνο μια μικρή λεπτομέρεια.
Πολλά περίεργα μαζεύονται και δεν έχουμε ακόμη ακούσει απαντήσεις π.χ. για το τι θα γίνει με αυτά τα δεσμευτικά συμβόλαια προμήθειας LNG της Atlantic - See LNG Trade A.E. (AKTOR 60% - ΔΕΠΑ Εμπορίας 40%) με την αμερικανική εταιρεία Venture Global Inc. (εκ των κορυφαίων δωρητών του Ντ. Τραμπ και μάλλον όχι πολύ επιτυχημένη εταιρεία) στην περίπτωση που βρεθεί φυσικό αέριο και πετρέλαιο στα μέρη μας. Θα ακυρώσουμε τις συμφωνίες αγοράς ή θα περιμένουμε να ξανασυζητήσουμε μετά το 2050 για τις εξορύξεις;

0 Σχόλια